بریده‌هایی از کتاب آمین

واسه بدی کردن، حتما نباید آدم بدی باشی.

«پس از سفرهای بسیار و عبور از فراز و فرود امواج این دریای طوفان‌خیز بر آنم که در کنار تو لنگر افکنم بادبان برچینم پارو وا نهم سُکان رها کنم به خلوت لنگرگاهت درآیم و در کنارت پهلو گیرم آغوشت را بازیابم. استواری امن زمین را زیر پای خویش.»

دنیا نمی‌ارزد به رنج پلک‌هایت.

با عوض کردن اسم مصیبت، چیزی عوض نمی‌شه. تنها چیزی که آرومم می‌کنه اینه که بفهمم این همه چیزی که به سرم افتاده، توهمه.

بعضی وقتا آدم مجبوره بعضی آدما رو از نو بشناسه، حتی باید خودش رو از نو بشناسه. نه فقط به دلش که به عقلشم رجوع کنه

سایه هر چقدرم بلند باشه، توی شب آرامش گم می‌شه.

احساس غریبی، ربطی به زمان و مکان ندارد؛ اتفاقی است که در قلب انسان می‌افتد حتی اگر در مکانی آشنا باشی با قلبی بی‌حس آرامش، تبدیل به غریبه‌ای می‌شوی که به دنبال راه گریز به همه‌جا سر می‌کشد

آدم وقتی دلیل اشتباه را نمی‌فهمد، راه‌های دیگری برای جبرانش پیدا می‌کند. راه‌هایی که هیچ ربطی به آن اشتباه و حتی به زندگی و مسیرش ندارند.

‫ـ یه جایی توی زندگیم مثل دکمهٔ باز موندهٔ یه پیراهنه، از اون دکمه‌ها که هربار می‌بندی و می‌کشی و محکمش می‌کنی، دوباره باز می‌شه. نه پیراهن رو می‌تونی بندازی دور چون همون یکی رو داری و نه با اون دکمهٔ باز می‌تونی بین مردم باشی

تمام ناتمام من با تو تمام می‌شود، شاعر بی‌نام‌ونشان صاحب نام می‌شود.