بریده‌هایی از کتاب مرزبندی = آزادی

وقتی معیار ما برای «درست انجام شدن کارها» نظر دیگران باشد، همچنان احساس استرس، اضطراب، ناکامی و پرکاری می‌کنیم.

‫«نه» آن‌ها را عصبانی، اما شما را آزاد می‌کند. شاید تا به حال این را نشنیده باشید اما من می‌گویم که آزادی شما مهمتر از عصبانیت آن‌ها است.

آرامش زمانی یافت می‌شود که از درک نشدن توسط دیگران، ناراحت نشویم.

«جرأت مرزبندی کردن، یعنی شهامت دوست داشتن خود، حتی به قیمت ناامید کردن دیگران.»

وقتی معیار ما برای «درست انجام شدن کارها» نظر دیگران باشد، همچنان احساس استرس، اضطراب، ناکامی و پرکاری می‌کنیم.

با تصمیم در مورد پذیرش یا عدم پذیرش هر چیز، به مردم یاد می‌دهید که چطور با شما رفتار کنند

بهترین راه برای کمک به دنیا، ابتدا کمک به خود است و نه فداکردن خود.

اشکالی ندارد اگر به‌طور همزمان، هم برای آنچه که در گذشتهٔ رابطه‌تان بوده اندوهگین باشید و هم گذشته را رها کنید

«نه» آن‌ها را عصبانی، اما شما را آزاد می‌کند. شاید تا به حال این را نشنیده باشید اما من می‌گویم که آزادی شما مهمتر از عصبانیت آن‌ها است.

وقتی درخواستی از شما می‌شود که روی مرزهای‌تان پا می‌گذارد، معمولاً بهترین راه این است که با آرامش «نه» بگویید و توضیح اضافه هم ندهید. بیشتر اوقات، این کار کافی است اما گاهی نه.

«قلبی داشته باش آن‌چنان نرم که عشق و مهربانی ببخشد و آن‌چنان خردمند که مرزها را بشناسد.»

ما مدام در پی دریافت توصیه و پاسخ از هر کسی هستیم به جز خودمان.

«ترسیم مرزها و ‘نه’ گفتن، آن هم پس از یک عمر زندگی با این باور که برای دوست‌داشته شدن توسط دیگران باید آن‌ها را از خود راضی نگه داری، یکی از شجاعانه‌ترین کارهایی است که می‌توانی انجام دهی.»

ما مدام در پی دریافت توصیه و پاسخ از هر کسی هستیم به جز خودمان. به امید اینکه بالاخره بتوانیم تأیید دیگران را دریافت کنیم، خود را زیر سخت‌ترین فشارها قرار می‌دهیم، درحالیکه این ما هستیم که باید خویشتن را تأیید کنیم. به همین دلیل است که وقتی معیار ما برای «درست انجام شدن کارها» نظر دیگران باشد، همچنان احساس استرس، اضطراب، ناکامی و پرکاری می‌کنیم.

ما برای سازگاری با محیط، عموماً بر دنیای بیرون از خود تمرکز می‌کنیم. به گونه‌ای پرورش یافته‌ایم که آنچه دیگران در موردمان فکر می‌کنند برای‌مان مهمتر از فکر ما در مورد خودمان باشد. در نتیجه، بیشترِ جنبه‌های رفتار و کردار ما بر مبنای کسب تأیید از دیگران است. با این وصف، بیشترِ تمرکز ما معطوف به دنیای بیرون از وجودمان می‌شود. از اینرو، انرژی ما نیز به همان سمت جریان خواهد یافت. اگر احساس فرسودگی، کمبود انرژی و بی‌روحیه‌گی دارید، دلیلش این است که بیشتر انرژی‌تان متمرکر بر دنیای بیرونی است و انرژی بسیار اندکی در وجودتان باقی می‌ماند.

«جرأت مرزبندی کردن، یعنی شهامت دوست داشتن خود، حتی به قیمت ناامید کردن دیگران.»

هیچکس به‌جای شما زندگی نکرده، همان تجربیات شما را ندارد و مثل شما فکر و احساس نمی‌کند؛ پس چطور می‌تواند آنچه می‌خواهید را بهتر از خودتان بداند؟