کتاب باغ تابوت ساز

روی بلوز گشادی که پوشیده بود نوشته شده بود: «دونالد ترامپ یک احمق به‌تمام‌معنا!»

توییدل لباس راحتی به تن داشت، چشمانش پف کرده بودند و روی بلوز گشادی که پوشیده بود نوشته شده بود: «دونالد ترامپ یک احمق به‌تمام‌معنا!»

زندگی فانی و کوتاهه و البته وحشتناک، پس هرچقدر که می‌تونی و هرجا که در توانت هست از زندگی‌ت لذت ببر.»

«زودباش، کمتر خیال‌بافی کن و بیشتر کار کن.»

«باید نصیحت مادرم رو گوش می‌کردم و کشیش می‌شدم.» یک مرغ دریایی بالای سرش جیغ می‌کشید. «نه.» لبخند محوی زدم و ادامه دادم: «اگه این کار رو می‌کردی بازم سروکارت به آدم‌های کودک‌آزار، متجاوز و عجیب‌وغریب می‌افتاد، البته با این تفاوت که باید اونها رو از گناهانشون عفو می‌کردی، بعد هم صحیح و سالم می‌فرستادی‌شون برن پی کارشون، ولی خودت خوب می‌دونستی بازم همون کارشون رو تکرار می‌کنن. تصور کن چه عذاب‌وجدان سنگینی می‌گرفتی

هیچ‌وقت دو دقیقه قبل از پایان شیفتت، تلفن دفتر رو جواب نده، چون همیشه یه فاجعه در جریانه.

زندگی فانی و کوتاهه و البته وحشتناک، پس هرچقدر که می‌تونی و هرجا که در توانت هست از زندگی‌ت لذت ببر.

البته واقعاً گاهی‌اوقات عذرخواهی از درد و رنج آدم کم نمی‌کرد.

درحال‌حاضر به‌نظر می‌رسد که وضعیت دنیا هر روز احمقانه‌تر و زشت‌تر می‌شود، اما مردمی که به خواندن علاقه دارند، می‌توانند جهان را کمی روشن‌تر و عاقلانه‌تر از چیزی که هست نگه دارند. به تو درود می‌فرستم دوست من.

از من به تو نصیحت آقای هندرسون، هیچ‌وقت دو دقیقه قبل از پایان شیفتت، تلفن دفتر رو جواب نده، چون همیشه یه فاجعه در جریانه

گاهی وقت‌ها تشویق‌شدن برای تنوع هم که شده خوب است.

مشکل حرام‌زاده‌های پرچانه همین بود؛ زمان زیادی را صرف کلمات قصار می‌کردند و آخرسر بازهم نمی‌توانستند درست نقل‌قول کنند.

هیچ‌وقت نباید به کسی که سبیل نداره و ریشش رو بلند گذاشته اعتماد کنی؛ چون نشون می‌ده مغزشون مشکل داره.

خدایا ما را از دستِ قلم‌به‌دست‌های مزدور و شایعه‌پراکن که قوهٔ تخیل بیش‌فعالی دارند نجات بده.

چرا سرمان به کار خودمان باشد وقتی می‌شود آن را در کار دیگران فروکرد؟

«گوش کن گروهبان‌کارآگاه، زندگی فانی و کوتاهه و البته وحشتناک، پس هرچقدر که می‌تونی و هرجا که در توانت هست از زندگی‌ت لذت ببر.»

قبل از ساخته‌شدن کسل‌ویو و خروج پول‌های سرمایه‌گذاری‌شده، که این قسمت از شهر را به برج‌سازان، شهرسازان و شورای مسکن واگذار کرد. حالا اما آپارتمان‌های جادهٔ دنهولم که زمانی شکوه و زیبایی داشتند به خانه‌هایی چندنفره و رقت‌بار تبدیل شده بودند و بدبختی از سرورویشان می‌بارید. از درختان به‌جز کنده‌هایی خشکیده چیزی باقی نمانده بود و نرده‌ها کاملاً از بین رفته بودند. محل گیرنده‌های تلویزیون زنگار گرفته بود و در اطرافش رنگ سفید ماسه‌ها به رنگ قهوه‌ای درآمده بود. بعد از گذشت چندین دهه به‌خاطر دوده و خاک سیاه شده و هیچ‌کس به تمیزی اینجا اهمیت نداده بود.