کتاب حکایت حجاب

اگر خانمی در بعضی عرصه‌های اجتماعی به‌ظاهر پیشرفت کند و به مناصبی از قبیل شهرداری و وزارت و... برسد؛ ولی از کمالات حقیقی بازبماند، در حقیقت پیشرفت نکرده است. خانمی که مسئولیت اداره‌ای را به عهده گرفته است، یا منصب خیلی مهمی را در شهر یا کشور به دست آورده است؛ امّا به فرزندانش رسیدگی نمی‌کند و کانون خانواده‌اش آرامش ندارد و در شُرُف فروپاشی است؛ چنین خانمی در حقیقت پیشرفت نکرده است؛ چرا که مردان بسیاری هستند که می‌توانند این شغل‌ها و منصب‌ها را مدیریّت کنند؛ امّا در یک خانواده، هیچ جایگزینی برای جایگاه همسر و مادر وجود ندارد.

دختری که نیاز به محبّت دارد، علاقه‌مند به خوداظهاری است و دوست دارد زیبایی‌های خودش را نشان بدهد؛ اگر همسر نداشته باشد به‌تدریج زیبایی‌های خود را در محیط دانشگاه و کوچه و خیابان نشان می‌دهد. هم‌چنین پسری که نیاز به همسر دارد، طبیعةً اگر در محیط خانواده شرایط ازدواج او فراهم نشود، در خارج از چارچوب‌های قانونی به‌دنبال رفع نیازش حرکت خواهد کرد. در چنین شرایطی هر قدر هم که از ابزارهای قانونی استفاده کنیم، راه به جایی نخواهیم برد.

یکی از خیانت‌های بزرگی که در دوران رضاخان به کشور ما شد؛ این بود که برنامهٔ درسی مدارس ما را بیگانگان تدوین کردند. مفاد این برنامه، مملوّ از مسائل بیهوده و بی‌فایده یا کم‌فایده است و از مسائل مفید و کاربردی اولویّت دار تهی است؛ یعنی جوان ما وقتی به سنّ ازدواج می‌رسد، مباحثی از تاریخ هخامنشیان و ساسانیان و ... و مسائل فراوانی از جغرافیای کشورهای همسایه را حفظ کرده است؛ جدول عناصر شیمیایی را یاد گرفته است؛ مسائل ریاضی را بلد است؛ امّا هیچ‌گاه آداب ارتباط با همسر و آداب تربیت فرزند را نیاموخته است.

دختری که نیاز به محبّت دارد، علاقه‌مند به خوداظهاری است و دوست دارد زیبایی‌های خودش را نشان بدهد؛ اگر همسر نداشته باشد به‌تدریج زیبایی‌های خود را در محیط دانشگاه و کوچه و خیابان نشان می‌دهد. هم‌چنین پسری که نیاز به همسر دارد، طبیعةً اگر در محیط خانواده شرایط ازدواج او فراهم نشود، در خارج از چارچوب‌های قانونی به‌دنبال رفع نیازش حرکت خواهد کرد. در چنین شرایطی هر قدر هم که از ابزارهای قانونی استفاده کنیم، راه به جایی نخواهیم برد.

اگر در این موضوع عمیق‌تر شویم، می‌فهمیم خانمی که به منصب و مقام بسیار عالی رسیده است امّا در اثر به‌عهده‌گرفتن مسئولیت‌های اجتماعی، ارتباط او با خداوند و محبّتش به پروردگار ضعیف شده و حال عبودیت و تواضعش پایین آمده است؛ چنین خانمی در حقیقت پیشرفت نکرده است. این مسئله اختصاص به زنان ندارد و در مردان نیز صادق است. اگر مردی به‌خاطر مشغولیّت در شغل‌های متداول اجتماعی از جهت معنوی متوقّف شود یا سقوط کند، چنین مردی نیز پیشرفت حقیقی نکرده است و در حقیقت، در حال شکست‌خوردن است. پس ابتدا باید پیشرفت حقیقی را به‌دقت معنا کنیم و معنی حقیقی آن را در نظر آوریم.

این رفتارهای تبعیض‌آمیز است که اجرای قانون را با مشکل مواجه می‌کند؛ نه اصل اجرای قانون.

تفاوت قوانین کشورها در این است که در بعضی از کشورها لباس نیمه‌برهنه ممنوع است و در بعضی از کشورها برهنگی کامل ممنوع است. همین پرسش دربارهٔ این کشورها نیز مطرح است که «شما با اینکه مهد آزادی هستید چرا اجازه نمی‌دهید اشخاص به‌صورت کاملاً برهنه در خیابان و اماکن عمومی حاضر شوند؟!» پاسخ قانون‌گذاران در برخی از کشورها آن است که برهنگی کامل آسیب‌های اجتماعی ایجاد می‌کند! پس تمام سخن در این است که «حدّی از پوشش که قانون‌گذار باید آن را الزام کند تا جامعه را کنترل کند چه مقدار است؟»

در گذشته، در برخی جاها برده‌ها را از پوشش منع می‌کردند زیرا عقیده داشتند که بردگان شرافت ندارند و شایستهٔ پوشیدن لباس نیستند. در بسیاری از جوامعی که حجاب برای خانم‌ها وجود داشت، زنان بدکاره را از حجاب منع می‌کردند و می‌گفتند شما حقّ پوشش ندارید همچنان‌که کنیزان نیز حقّ پوشش نداشتند.

اساساً وجوب حجاب برای تحریک‌نشدن آقایان نیست. آقایان برای اینکه تحریک نشوند و سالم بمانند، وظیفهٔ مخصوص به خود را دارند و باید چشمانشان را کنترل کنند.

زنان ۱۵ تا ۴۴ ساله، بیشتر در معرض خطر تجاوز جنسی و خشونت خانگی قرار دارند تا سرطان، تصادف با اتومبیل، جنگ و مالاریا.

انسانی که می‌خواهد به‌طرف خدا حرکت کند، باید روح آرامی داشته باشد. به تعبیر بزرگان اهل معرفت، نفس انسان، به‌مانند حوضی است که می‌تواند عکس خورشید را در خود نشان بدهد. اگر این حوض تلاطمی پیدا کند و آب درون آن، موّاج شود، عکس خورشید در آن حوض منعکس نمی‌شود؛ بلکه تکه‌تکه و پاره‌پاره می‌شود.

دستور اسلام این نیست که مردان نباید به بلاد کفر سفر کنند تا از آلودگی و گناه دور باشند؛ بلکه دستور اسلام این است که مردان به هر دیاری که می‌روند، باید به یاد خدا باشند و قوانین او را رعایت کنند و از چشمان خود در برابر نظرهای آلوده و گناه محافظت کنند.

جامعه‌ای که مردان آن، در خانهٔ خودشان به انواع زنان خوش‌چهره خیره می‌شوند و حالات و رفتار آن‌ها، نشستن و برخاستن و دویدن و گریه‌کردن و خندیدن‌شان را به ذهن می‌سپارند؛ آیا چنین جامعه‌ای به تعادل و آرامش می‌رسد!؟

قلب انسان، حرم الهی است و انسان موظّف است بیگانه را در حرم پروردگار راه ندهد

یکی از خیانت‌های بزرگی که در دوران رضاخان به کشور ما شد؛ این بود که برنامهٔ درسی مدارس ما را بیگانگان تدوین کردند. مفاد این برنامه، مملوّ از مسائل بیهوده و بی‌فایده یا کم‌فایده است و از مسائل مفید و کاربردی اولویّت دار تهی است؛ یعنی جوان ما وقتی به سنّ ازدواج می‌رسد، مباحثی از تاریخ هخامنشیان و ساسانیان و ... و مسائل فراوانی از جغرافیای کشورهای همسایه را حفظ کرده است؛ جدول عناصر شیمیایی را یاد گرفته است؛ مسائل ریاضی را بلد است؛ امّا هیچ‌گاه آداب ارتباط با همسر و آداب تربیت فرزند را نیاموخته است.

متأسفانه در سیستم آموزشی ما، دانش‌آموزان مهارت‌های ارتباط‌جمعی یا روش‌های درآمدزایی و مدیریّت اقتصادی را یاد نمی‌گیرند و چگونگی مدیریّت منابع مالی را که پدر و مادر در اختیار آن‌ها قرار می‌دهند، بلد نیستند و بالاتر از این‌ها، حتّی دربارهٔ مسائل مربوط به تغذیه و سلامتی نیز آموزش نمی‌بینند؛

هیچ مکتبی بدون زنده‌ماندن نمادهایش در جامعه نمی‌تواند زنده بماند

من محاسنم را در اسلام سفید کرده‌ام و هرگز زیر پرچم کفر نمی روم. برای عالَم اسلامیّت، ننگ می‌دانم که در تاریخ کفر و اسلام بنویسند یک نفر از علمای اسلام، پس از ۷۰ سال خدمت به عالَم اسلامیّت، از ترس مرگ پناهنده به سفارتخانه فرنگ شد. برای من شهادت از این تحصّن خوش‌تر است