کتاب نور خدا

«همانگونه که خورشید و شب با یکدیگر جمع نمی‌شوند، حبّ و عشق به خداوند نیز با حبّ دنیا جمع نخواهد شد!

محمد بن مسلم می‌گوید، از امام باقر و امام صادق (ع) شنیدم که می فرمودند: همانا خداوند بلند مرتبه برای حسین (ع) در عوض شهادتش قرار داد امامت را در فرزندان امام و

حسین را همه باید بشناسند، حسین اتمام حجت خداست با اهل زمین

هرچقدر به خدا عاشق‌تر باشی، مقرّبان بارگاهش را هم بیشتر دوست خواهی داشت.

آری اصلاً حسین جنسش از جهان دیگر است، وجودش آنجایی است، آنجا که به بال ملائک فرش گشته و به خون عاشقان زینت داده شده...

این حسین کیست که عالم همه دیوانه اوست این چه شمعی است که جان‌ها همه پروانه اوست هرکجا می‌نگرم، رنگ رخش جلوۀ‌گر است هرکجا می‌گذرم، جلوهٔ مستانه اوست هرکسی میل سوی کرببلایش دارد من چه دانم که چه سرّی‌ست که در خانهٔ

هرکسی میل سوی کرببلایش دارد من چه دانم که چه سرّی‌ست که در خانهٔ اوست

«پیامبر را دیدم در حالی که دستان حسین را گرفته بود و مداوم می‌گفت: ای مردمان! این حسین پسر علی است! پس او را بشناسید! پس قسم به کسی که جانم در دستان اوست بدون شک او در بهشت است، و دوستدارانش نیز در بهشت‌اند و دوستداران دوستدارانش نیز در بهشت‌اند!»

اهل ولایت خدا نمایان عالم‌اند؛ هرچند جهان را جز چهره خدا نمی‌یابی، اما جز اهل ولایت خدا را آنطور که هست نشان نمی‌دهند، در وجود اهل ولایت چیزی جز خدا نمی‌یابی! برای همین است که محبّت به خاصّان خدا، همان محبّت به خودِ خداست.