کتاب نور خدا

«همانگونه که خورشید و شب با یکدیگر جمع نمی‌شوند، حبّ و عشق به خداوند نیز با حبّ دنیا جمع نخواهد شد!

محمد بن مسلم می‌گوید، از امام باقر و امام صادق (ع) شنیدم که می فرمودند: همانا خداوند بلند مرتبه برای حسین (ع) در عوض شهادتش قرار داد امامت را در فرزندان امام و

حسین را همه باید بشناسند، حسین اتمام حجت خداست با اهل زمین

هرچقدر به خدا عاشق‌تر باشی، مقرّبان بارگاهش را هم بیشتر دوست خواهی داشت.

«پیامبر را دیدم در حالی که دستان حسین را گرفته بود و مداوم می‌گفت: ای مردمان! این حسین پسر علی است! پس او را بشناسید! پس قسم به کسی که جانم در دستان اوست بدون شک او در بهشت است، و دوستدارانش نیز در بهشت‌اند و دوستداران دوستدارانش نیز در بهشت‌اند!»

آری اصلاً حسین جنسش از جهان دیگر است، وجودش آنجایی است، آنجا که به بال ملائک فرش گشته و به خون عاشقان زینت داده شده...

قَالَ رَسُولُ اللهِ (ص): حُسَیْنٌ مِنِّی وَ أَنَا مِنْ حُسَیْنٍ أَحَبَّ اللَّهُ مَنْ أَحَبَّ حُسَیْناً. «حسین از من است و من از حسینم؛ خدا را دوست می‌دارد هر آنکه عاشق حسین است.»

می‌دانی دنیا چیست؟ دنیا هرچیزی است که تو را از حسین و خدای حسین دور کند؛ دنیا همان نامحرمی است که نباید در معرض چشمانت قرار بگیرد، همان درسی است که نماز صبح را قضاء می‌کند، همان فیلمی است که نماز شب را از تو می‌گیرد، همان زبانی است که به آنچه نباید، باز می‌شود؛ تا حالا عاشق رؤیاهایت شده‌ای؟ دیده‌ای بچه‌ها چقدر زود به یک مشت پارچه ـ که اسمش را عروسک گذاشته‌اند ـ دل‌می بندند؟ خنده‌دار است، نه؟! امّا گریه‌ناک می‌شود وقتی درست فکر می‌کنی و می‌بینی، سر همین یک مشت پارچه‌های کذائی، سر پسر رسول خدا را بُریدند! تا در حوالی دلت کسی غیر از «او» را راه دهی، عاشق نخواهی شد؛ راستی قیمت عشق حسین، چند مشت پارچه می‌شود؟!

ولایت دریاست، شیعیان قطره، به ولایت که وصل شوی، سیاهت را، نجس از گناهت را هم می‌خرند، چونان نورانی می‌شوی، که جانت از هرچه گناه است نفرت می‌یابد، وجودت از هرچه غیر دوست است بیزار می‌شود... به ولایت که وصل شوی، وصل به خدا شدی، با محکم‌ترین رشته، با راحت‌ترین شیوه... اینست که تو را امر کرده‌اند به گریه، امر کرده‌اند به شیون بر غریب فاطمه...

این حسین کیست که عالم همه دیوانه اوست این چه شمعی است که جان‌ها همه پروانه اوست هرکجا می‌نگرم، رنگ رخش جلوۀ‌گر است هرکجا می‌گذرم، جلوهٔ مستانه اوست هرکسی میل سوی کرببلایش دارد من چه دانم که چه سرّی‌ست که در خانهٔ

هرکسی میل سوی کرببلایش دارد من چه دانم که چه سرّی‌ست که در خانهٔ اوست

اهل ولایت خدا نمایان عالم‌اند؛ هرچند جهان را جز چهره خدا نمی‌یابی، اما جز اهل ولایت خدا را آنطور که هست نشان نمی‌دهند، در وجود اهل ولایت چیزی جز خدا نمی‌یابی! برای همین است که محبّت به خاصّان خدا، همان محبّت به خودِ خداست.

خدایا! میان ما و گروهی که ما را دعوت کردند تا ما را یاری دهند، امّا ما را کُشتند، داوری کن.