کتاب چریک تنها

همسرم گفت: این نهضت و انقلاب به زودی پیروز می‌شود و امام خمینی رهبر مردم می‌شوند. شاه هم از بین می‌رود. دو سه سال اول انقلاب، همه ملت ایران مورد امتحان خدا قرار می‌گیرند. بعد از دو سه سال سید علی نامی می‌آید و رئیس‌جمهور می‌شود. من نگاهش کردم و گفتم: سید علی خودت هستی، درسته؟ خودت می‌خواهی رئیس مملکت بشوی؟! سکوتی کرد و در حالی که سرش پایین بود گفت: آن‌موقع من نیستم، آن موقع سیدعلی دیگری است می‌آید رئیس جمهور می‌شود و ادامه دارد و بعد از چند سال که بگذرد آقا امام زمان (عج) ظهور می‌کند.

شهید اندرزگو در بحث مبارزات چریکی یک راه جدیدی باز کرد. اعتقاد چریک‌ها این است که اصلاً درگیر زندگی، خانواده و زن و بچه نشوند چون باعث می‌شود که روند مبارزاتی آن‌ها کند شود و خانواده باعث بن‌بست در کار می‌شود، از این رو اعتقادی به خانواده ندارند. مبارزین قبل از انقلاب ما اکثراً دستگیر می‌شدند، ساواک روز به روز قوی‌تر می‌شد و با شیوه‌های نوین با گروه‌های مخالف برخورد می‌کرد. زندان، اعدام و تبعید و... عاقبت مبارزین انقلابی بود. تنها کسی که در این مبارزات، آنقدر قوی عمل کرد که حتی یک پرونده در کمیته مشترک و ساواک نداشت، سید علی اندرزگو بود. آن‌هم کسی که برخلاف بقیه، خانواده تشکیل داد و پدر چهار فرزند بود!

برای ما ایرانی‌ها اکثراً این گونه بوده که از قهرمانان دیگر ملل برای خود افسانه ساخته و پهلوانان و ابرمردهای خودمان را به فراموشی می‌سپاریم.

حضرت آقا سلام می‌کند و به پدرم می‌گویند: «این خروس‌ها چیه؟» پدر گفتند: این خروس‌ها تخم می‌گذارند! وقتی تعجب حضرت آقا را می‌بینند، می‌گوید:‌ می‌خواهید نشانتان دهم. خروس‌ها را از داخل سبد بلند می‌کند و نشان می‌دهد که زیر آن اسلحه و نارنجک و... است!

ساواک با رئیس شهربانی و ژاندارمری برای شاه، یک گردش کار می‌فرستند و می‌گویند: اگر سیدعلی اندرزگو معروف به فلان و فلان (اسم‌های مستعار او) دستگیر و یا کشته شود تا ۷۰ درصد از فعالیت‌های انقلابی‌ها کاسته می‌شود!

وقتی گفتم که مأمورین در کوچه و جلوی خانه هستند، چه‌طور آمدی داخل، گفت: «آیهٔ وجعلنا را خواندم. من آن‌ها را می‌دیدم، ولی آن‌ها مرا نمی‌دیدند!!»

نقل است که پس از شهادت ایشان، حدود ۲۰۰ نفر از انقلابیون در مشهد دستگیر شدند، این نشان از عمق رابطه ایشان با انقلابیون داشت.

به‌اعتقاد چریک‌ها اگر خانواده تشکیل بدهیم، سریع دستگیر می‌شویم. ولی اندرزگو این خط مبارزاتی گسترده را تشکیل داد و برخلاف بقیه اعتقاد داشت اگر مجرد باشد بیشتر به او شک می‌کنند تا این‌که متأهل باشد.

او حتی اجازه خواسته بود که شاه را بزند و قدرت این کار را هم داشت، یعنی نفوذی که اندرزگو به کاخ شاه داشت، شاید خود درباری‌ها نداشتند! او به روشهای مختلف خود را به دربار نزدیک کرد.

توانست با رئیس دفتر اسدالله علم رفیق شده و چند بار داخل مجموعه کاخ شاه شود و حتی شاه را در داخل محوطه کاخ ببیند، شاهی که خودش و دستگاه امنیتی او دنبال اندرزگو بود و برای زنده و مرده او جایزه‌ای به مبلغ شش میلیون تومان و به حساب امروز بیش از صد میلیارد تومان گذاشته بودند!

برای خدا مبارزه کرد، برای خدا از پیوستن به گروه‌های مدّعی سر باز زد، برای خدا خطر ساواک و خطر بعضی از گروه‌هایی که مایل بودند او را به طرف خود جذب کنند و حاضر نمی‌شد به آن‌ها جذب بشود، این خطرها را برای خدا تحمل کرد و برای خدا هم شهید شد.»

ایشان می‌گفت: ما طبق صحبت آقای ابوترابی همیشه در سختی‌های اسارت، برای شهید اندرزگو صلوات نذر می‌کردیم. من بعد از آزادی متوجه شدم که دخترم عزیزم مبتلا به سرطان شده و در بستر بیماری است. لذا مانند آنچه در اسارت یاد گرفته بودم، خدا را به حق این شهید مظلوم قسم دادم. به سر مزار او در قطعه ۳۹ رفتم و برایش دعا کردم.

او حتی با نام‌های مستعار در دفتر هویدا رفت و آمد داشت. یکبار زمانی که جلسه هویدا و فرح در داخل دفتر برگزار می‌شد، او در بیرون در ایستاده بود و شرایط را برای انجام عملیات می‌سنجید!

خودش می‌گفت: در دفتر اسدالله علم بودم و آنقدر اعتماد اعضای دفتر او را جلب کردم که از تلفن دربار به برخی‌ها زنگ می‌زدم! این شماره قابل رهگیری و شناسایی نبود! یکبار از دفتر علم که مورد اعتماد شاه بود به نصیری (رییس ساواک) زنگ زدم و به راحتی او را تهدید کردم.