بریده‌هایی از کتاب کد ۸۲

بالاخره روز تشییع می‌رسد، همه آمده‌اند، کانونی و غیر کانونی ندارد. همه می‌دانند این‌ها پاک‌ترین بچه‌های این خاک بودند. همه می‌دانند... همه می‌سوزند... اما نه ... ما، اما انگار چیزی گم کرده‌ایم...

«به راستی که خداوند برای آنان که به او اعتماد کافی دارند سنگ تمام می‌گذارد.»

«زندگی را نه بر تخت پادشاهی، بلکه در نمازهای عاشقاته و عارفانه باید جست وجو کرد.»

به جایی رسیده بود که هیچ چیز راضی‌اش نمی‌کرد الا شهادت!

اگر ما در سطح دین غوطه‌ور بودیم، او به عمق دین رسیده بود.

وقتی که از او توفیقی سلب می‌شد می‌گفت همه مشکلات و اشکالات از خود ماست. آن‌ها خاندان کرامت هستند و اگر بی‌توفیق می‌شویم این تقصیر خود ماست وگرنه خود ائمه: برای یاری رساندن و رساندن توفیقات به ما مشتاق‌تر هستند.

تا اینکه شنیدم به شخصی گفته بود: اگر بخوای از این کوه بالا بیای، باید سختی‌ها و مشکلات زیادی تحمل کنی تا به قله برسی. از آن به بعد مطمئن شدم سختی‌ها، من را به جایی خواهد رساند. البته با دستگیری و عنایت الهی.

همیشه می‌گفت: هر کاری می‌خواهم انجام دهم اول نگاه می‌کنم ببینم امام زمان(عج) راضی است یا نه و آیا دردی از دردهای امام را دوا می‌کند یا نه.

سعادت نتیجه عمل است. نتیجه اخلاص است. نتیجه ایمان است.