کتاب در مسیر بندگی به سبک شهدا

یه صندوق درست کرد و گذاشته بود توی خونه. بعد همه رو جمع کرد و از گناه بودن دروغ و غیبت گفت، مبلغی رو هم به عنوان جریمه تعیین کرد، عهد بستند هر کسی از این به بعد دروغ بگه یا غیبت کنه اون مبلغ رو به عنوان جریمه بندازه توی صندوق. قرار شد پولهای صندوق هم صرف کمک به جبهه و رزمنده‌ها کنند. طرح خیلی جالبی بود، باعث شد همهٔ اعضای خانواده خودشون رو از این گناه‌ها دور کنن، اگه هم موردی بود به هم تذکر می‌دادند. خاطره‌ای از شهید علی اصغر کلاته.

شهید مصطفی چمران: من نمی‌گویم ولی فقیه معصوم است ولی ملتی که به امر خدا به ولی فقیه اعتماد کند، خدا اجازه اشتباه به آن رهبر نمی‌دهد و به نوعی به آن معصومیت می‌دهد.

هیچ وقت نگذاشت عنان نفسش رها باشد. می‌گفت: رفتن این راه سخت است و توشه لازم دارد. توشه‌اش هم جز دین و دیانت و خودسازی چیز دیگری نیست. شهید مهدی باکری.

هیچ وقت نگذاشت عنان نفسش رها باشد. می‌گفت: رفتن این راه سخت است و توشه لازم دارد. توشه‌اش هم جز دین و دیانت و خودسازی چیز دیگری نیست. شهید مهدی باکری.

حمید می‌گفت: «شجاعت فقط توی جنگیدن و این چیزها نیست؛ شجاعت یعنی همین که بتونی کار درستی رو که خلاف رسم و رسومه، انجام بدی.» راوی: همسر شهید حمید ایرانمنش

آقا مهدی کسی نبود که با کت و شلوار شیک بیاید، دستش را به کمرش بزند و دستور بدهد. با یک لباس معمولی آمد پیش ما و گفت: «شماها را امروز فرستاده‌اند؟» فکر کردیم از خودمان است. یکی به او گفت: «آره، آن بیل را بردار بیار این‌جا مشغول شو!» او هم به روی خودش نیاورد. رفت بیل را برداشت و شروع کرد به کار. دو سه نفر آمدند گفتند: آقای شهردار! شما چرا؟ گفت: من و آن‌ها ندارد، کار نباید زمین بماند. ما هم از خجالت رفتیم بیل را از او بگیریم، نگذاشت. گفت: شماها خیلی زحمت می‌کشید. من افتخار می‌کنم بیل دستم بگیرم. رسم خوبان. شهید مهدی باکری

گفت: مواظب باش کسی که سر نماز حواسش جمع نباشه در زندگی هم اصلاً حواسش جمع نخواهد بود.

امام خمینی مرد صرفه جویی بود، یک بار کسی که مسئول امور مالی امام بود نامه‌ای به او نوشت و خدمت امام ارسال کرد، ایشان در کاغذ کوچک جواب داد و زیر آن نوشت: شما در این قطعه هم می‌توانید آن را بنویسید...

نان سنگگ گرفته بودیم و می‌آمدیم طرف خوابگاه. چندتا سنگ به نانها چسبیده بود. مصطفی کندشان و برگشت سمت نانوایی. می‌گفت «بچه بودم، یه بار نون سنگگ خریدم، سنگ‌هاش رو خوب جدا نکرده بودم؛ بهش چسبیده بود. خونه که رسیدم، بابام سنگ‌ها رو جدا کرد داد دستم، گفت برو بده به شاطر، نانواها بابت این‌ها پول میدن.» شهید مصطفی احمدی روشن. یادگاران ۲۲