بریده‌هایی از کتاب تفکر به شیوه‌ جعبه‌ سیاه

النور روزولت می‌گوید: «از اشتباهات دیگران درس بگیرید. شما نمی‌توانید آن‌قدری زندگی کنید که همهٔ آن‌ها را خودتان تجربه کنید.»

درس‌گرفتن از شکست مسئله‌ای کلیشه‌ای است. اما معلوم می‌شود که به دلایل غیرمعمول و اساسی درس نگرفتن از اشتباهات از بزرگ‌ترین موانع پیشرفت بشر بوده است.

نتیجهٔ کلیِ مقصرکردن دیگری این است که صداقت را از بین می‌برد و پنهان‌کاری‌ها را زیاد می‌کند. در این صورت، اطلاعات حیاتی را که برای یادگیری نیاز داریم از دست می‌دهیم.

اساس موفقیت بر شکست بنا شده است.

موفقیت به روش‌های قدرتمند و اغلب غیرمنتظره به نحوهٔ واکنش ما به شکست بستگی دارد.

ما اشتباهاتمان را می‌پوشانیم، نه‌تنها برای محافظت از خود در برابر دیگران، بلکه در برابر خودمان. در ادامه می‌بینیم که آزمایش‌ها نشان داده است که همهٔ ما توانایی پیچیده‌ای در حذف شکست‌ها از حافظه‌مان داریم، مانند تدوینگرانی که اشتباهات و خرابی‌ها را از فیلمی حذف می‌کنند. بی‌این‌که به درس‌گرفتن از اشتباهاتمان فکر کنیم، آن‌ها را از زندگی کاری خود، که همه در ذهن نگه می‌داریم، حذف می‌کنیم.

خطاهای پزشکی قابل‌پیشگیری در بیمارستان‌ها سومین عامل مهم مرگ‌ومیر در ایالات متحده پس از بیماری‌های قلبی و سرطان است.

اگر فرهنگ در قبال اشتباه پذیرا و صادق باشد، کل چرخه می‌تواند از آن اشتباه درس بگیرد. این راه پیشرفت است.

«ده تا مجرم از قانون فرار کنند بهتر از این است که یک بی‌گناه رنج بکشد.»

حلقهٔ بسته جایی است که شکست به پیشرفت منجر نمی‌شود، چون اطلاعات مربوط به خطاها و ضعف‌ها اشتباه تفسیر یا نادیده گرفته می‌شود. اما حلقهٔ باز به پیشرفت می‌انجامد، چون با بازخوردها منطقی عمل می‌شود.

آن‌ها زمان را از دست دادند نه برای این‌که تمرکز کافی نداشتند، چون تمرکز زیادی داشتند.

میل می‌نویسد: «سکوت‌نکردن در برابر ظلم حاکمان کافی نیست. ما نباید در برابر استبداد فکری و احساسی سکوت کنیم؛ در برابر تمایل جامعه به تحمیل عقاید و اعمال خود به عنوان قواعد رفتاری با سوءاستفاده از مجازات‌های مدنی بر کسانی که مخالف آن‌ها هستند.»

ما همان‌قدر که مایلیم دیگران را به خاطر اشتباهاتشان سرزنش کنیم، مشتاقیم اشتباهات خودمان را پنهان کنیم.

«تاریخ علم، مانند تاریخ همهٔ اندیشه‌های بشری، تاریخ... خطا و اشتباه است. اما علم یکی از معدود فعالیت‌های انسانی است، شاید تنها فعالیتی که در آن خطاها به طور نظام‌مند مورد انتقاد قرار می‌گیرند و اغلب به مرور زمان اصلاح می‌شوند. برای همین است که می‌توان گفت در علم از اشتباهات خود درس می‌گیریم و این‌گونه می‌توانیم به طور واضح و معقول دربارهٔ پیشرفت صحبت کنیم.»(۳)

شکست در این دنیای پیچیده اجتناب‌ناپذیر است. دقیقاً برای همین یادگیری از اشتباهات بسیار ضروری است.

«ده تا مجرم از قانون فرار کنند بهتر از این است که یک بی‌گناه رنج بکشد.»(۱)

سرزنش افراد در واقع ممکن است مسئولیت‌پذیری آن‌ها را کمتر کند؛ گزارش‌های کمتری ارائه می‌کنند و ممکن است احساس کنند نیازی نیست کسی نظر آن‌ها را بداند یا این‌که در تلاش برای بهبود و پیشرفت مشارکت کنند

بیشتر حلقه‌های بسته به این دلیل وجود دارند که افراد شکست را انکار می‌کنند یا سعی دارند آن را دور بزنند. در خصوص شبه‌علوم، مشکل ساختاری‌تر است. آن‌ها از قصد و یا برای ناممکن‌کردن شکست طراحی شده‌اند. برای همین است که آن‌ها در نظرِ طرفدارانشان بسیار مسحورکننده‌اند.

النور روزولت می‌گوید: «از اشتباهات دیگران درس بگیرید. شما نمی‌توانید آن‌قدری زندگی کنید که همهٔ آن‌ها را خودتان تجربه کنید.»

شکست، به دلیلی ساده، فرصت‌های فراوانی برای یادگیری ایجاد می‌کند. در واقع، نقص انتظارات را نشان می‌دهد.

اگر فرهنگ در قبال اشتباه پذیرا و صادق باشد، کل چرخه می‌تواند از آن اشتباه درس بگیرد. این راه پیشرفت است

نظام عدالت کیفری شواهد را جدی می‌گیرد. تقریباً می‌توان گفت کل نظام قضایی بر این مفهوم بنا شده که شواهد مقدس است و بهترین راه برای رسیدن به پاسخ درست بررسی آن‌ها بدون پیش‌داوری است. در غیر این صورت، احتمالاً احکام ناقص خواهند بود. اما اگر ترس از شکست موجب شود دادستان‌های آموزش‌دیده بارِ مسئولیت خود را فراموش کنند، چه امیدی برای بقیه می‌ماند؟

اگر شکست را دست‌کاری و اشتباهات خود را توجیه و بازتعریف کنیم، در واقع یکی از ارزشمندترین فرصت‌های یادگیری را از دست می‌دهیم.

گاهی اوقات، ارتکاب خطا فقط سریع‌ترین راه برای یافتن پاسخ صحیح نیست، بلکه تنها راه است.

تا این‌جا دیدیم که یادگیری از اشتباهات متکی بر دو مؤلفه است: ۱. شما باید نوع مناسبی از سیستم را داشته باشید که خطاها را همچون وسیله‌ای برای پیشبرد پیشرفت مهار کند. ۲. شما به ذهنیتی نیاز دارید که چنین سیستمی را قادر به شکوفایی کند.

تکامل فرآیندی است که بر «آزمایش شکست» متکی است و در نهایت به انتخاب طبیعی ختم می‌شود.

خیلی آسان است که بنشینیم و نظریه‌های بزرگ راجع به تغییر جهان ارائه کنیم. اما اغلب شهود ما اشتباه است. دنیا پیچیده‌تر از آن است که بتوانیم همه‌چیز را از روی صندلی راحتی‌مان بفهمیم. تنها راه برای اطمینان این است که بیرون بروید و ایده‌ها و برنامه‌هایتان را آزمایش کنید و ببینید که اغلب اشتباه می‌کنید. اما این چیز بدی نیست. باعث پیشرفت می‌شود.

صداقت گزینه‌ای اختیاری نیست، نکتهٔ فرهنگی مفیدی است.

اگر هنگام مواجهه با مشکلات میدان را ترک کنیم، مهم نیست که چقدر بااستعداد باشیم، از پیشرفت جلوگیری می‌شود.

شما با ترس از شکست به دنیا نیامده‌اید، این یک غریزه نیست، این چیزی است که با افزایش سن در شما رشد می‌کند.