بریده‌هایی از کتاب ادیپ؛ میل آتشین کودک

ادیپْ آیینِ دردناکِ گذر از میلی وحشی به میلی اجتماعی‌شده و پذیرشِ به همان اندازه دردناکِ این نکته است که امیال ما هرگز نمی‌توانند به‌طور کامل ارضا شوند.

دخترم، یگانه قدرتم، ارزشمندترین قدرتم، قدرتِ برترِ میل‌ورزی به زیستن است، اینکه در هر آن بکوشم وظیفه‌ام را انجام دهم، به آن عشق ورزم و بکوشم آن میل را به تو انتقال دهم. آن‌گاه، وظیفهٔ توست که این میل را به میل زنانهٔ عشق‌ورزی و هستی‌بخشی دگرگون سازی.

زنانه‌ترین زن همواره پدرش را در درون خویش دارد

برداشتی که روانکاو از انسان دارد دقیقاً متناظر است با برداشت او از کودکِ ادیپی. به‌دیدهٔ ما روانکاوان، انسان ذاتاً کودکی ادیپی است

کودک ادیپی (از سه تا شش‌سالگی) درمی‌یابد که مسئله‌ای رابطه با والدینش را بغرنج می‌سازد، این مسئله که آن‌ها در آن واحد هم میل را برمی‌انگیزند و هم میل را واپس می‌رانند. کودک کم‌کم موفق می‌شود امیالش را رام کند و در جامعه زندگی کند.

ادیپی که در این کتاب به آن خواهم پرداخت افسانه‌ای است که خاستگاه هویت جنسی‌مان در مقام مرد یا زن و نیز خاستگاه رنج روان‌نژندانه‌مان را شرح می‌دهد.

بحران ادیپیْ نزاعی است تحمل‌ناپذیر بین لذت و ترسِ اروتیک، بین وجدِ میل و ترس از نابودی در شعله‌های میل.

فالوسْ_ قضیب به‌معنای اندام نیست بلکه قضیبِ فانتزی‌گون و آرمانی‌شده است، نمادِ همه‌توانی و در آن واحد نمادِ آسیب‌پذیری.

ویران‌کردن دیگری به‌اندازهٔ هر فانتزی ادیپی دیگر لذتِ جنسی می‌بخشد.

وقتی به زنی گوش می‌سپارم، همیشه به رابطهٔ این بیمار با مادرش می‌اندیشم. و به همین‌سان، وقتی به مردی گوش می‌سپارم، غالباً به رابطه‌اش با پدرش می‌اندیشم.

جنسیت و روان‌نژندی _چنان درهم‌تنیده‌اند که می‌توان گفت روان‌نژندی نتیجهٔ جنسیت کودکانهٔ مختل‌شده است

فروید ایدهٔ ادیپ را از کدام منبع بیرون کشید؟ از مشاهدهٔ کودکان؟ مطلقاً نه.

فروید بی هیچ تعللی «احساسات مهرآمیز را با عشق جنسی یکی گرفت».

بی هیچ تعللی به شما می‌گویم که بدون مفهوم ادیپ، بیش‌تر مفاهیم روانکاوانه ثبات خود را از دست می‌دادند و بدون فانتزی ادیپ، نمی‌توانستیم پیچیدگی بی‌کران رنج روانی را روشن سازیم.