بریده‌هایی از کتاب ادیپ؛ میل آتشین کودک

ادیپْ آیینِ دردناکِ گذر از میلی وحشی به میلی اجتماعی‌شده و پذیرشِ به همان اندازه دردناکِ این نکته است که امیال ما هرگز نمی‌توانند به‌طور کامل ارضا شوند.

برداشتی که روانکاو از انسان دارد دقیقاً متناظر است با برداشت او از کودکِ ادیپی. به‌دیدهٔ ما روانکاوان، انسان ذاتاً کودکی ادیپی است

کودک ادیپی (از سه تا شش‌سالگی) درمی‌یابد که مسئله‌ای رابطه با والدینش را بغرنج می‌سازد، این مسئله که آن‌ها در آن واحد هم میل را برمی‌انگیزند و هم میل را واپس می‌رانند. کودک کم‌کم موفق می‌شود امیالش را رام کند و در جامعه زندگی کند.

ادیپی که در این کتاب به آن خواهم پرداخت افسانه‌ای است که خاستگاه هویت جنسی‌مان در مقام مرد یا زن و نیز خاستگاه رنج روان‌نژندانه‌مان را شرح می‌دهد.

بحران ادیپیْ نزاعی است تحمل‌ناپذیر بین لذت و ترسِ اروتیک، بین وجدِ میل و ترس از نابودی در شعله‌های میل.

فالوسْ_ قضیب به‌معنای اندام نیست بلکه قضیبِ فانتزی‌گون و آرمانی‌شده است، نمادِ همه‌توانی و در آن واحد نمادِ آسیب‌پذیری.