بریده‌هایی از کتاب تهران تارین

«می‌خوام بمیرم. برو، مزاحمم نشو.» «بیا یه چایی بخوریم با هم. چادرم همین نزدیکه. پاشو.»

اما با تخیل نمی‌شود از گیر بدبختی‌های دنیای واقعی گریخت.