کتاب یکسال تا رواقی گری

«از میان تمام امور موجود، برخی در حیطهٔ قدرت ماست و بر برخی دیگر تسلطی نداریم. تفکر، انگیزه، ارادهٔ دست یافتن و اجتناب و خلاصه هرآنچه که عمل خودمان است، اموری هستند که در حیطهٔ قدرت ما قرار دارند. جسم، دارایی، شهرت، مقام و خلاصه هرآنچه که عمل ما نیست در حیطهٔ قدرت ما قرار ندارد.»

صرف انرژی و سرمایه‌هایمان برای تأثیرگذاری بر آنچه تحت کنترل ماست و روی‌گردانی حداکثری از آنچه کنترلی بر آن نداریم.

اگر آرامش ذهنی‌تان را فدای اموری بکنید که کاملاً تحت کنترل شما نیست، به خواست خود، قسمتی از شادکامی‌تان را به بهای اتفاق‌های تصادفی از دست داده‌اید.

واداشتن خود به نگاه از دیدِ دیگران، درک و فهممان را وسیع‌تر می‌کند و احتمال دلبستگی احساسی‌مان به دیدگاه خاصی را کاهش می‌دهد که در صورت به چالش کشیده شدن باعث عصبانی شدنمان می‌شود. نکتهٔ مهم‌تر آنکه منظور رواقیون این نیست که لزوماً با دیگری موافق باشیم، بلکه فقط فرصتی منصفانه به او بدهیم تا در فضایی آکنده از درک و مهربانی، دلایل رفتارش را توضیح دهد.

گاهی آن‌قدر در اتفاق‌هایی که برایمان می‌افتد غرق می‌شویم که فراموش می‌کنیم واقعاً از غبار کیهانی سرشته شده‌ایم و جزئی بسیار کوچک از جهان بی‌منتهای هستی هستیم.

«دربارهٔ مشکلاتی که برایمان بی‌اهمیت‌اند، تقصیر را به گردن جبر طبیعت می‌اندازیم. مثلاً هنگامی که بردهٔ شخص دیگری جام شراب را می‌شکند بی‌درنگ می‌گوییم: "دست تقدیر بود." باید بدانیم، وقتی جام خودمان می‌شکند هم باید چنین واکنشی از خود نشان دهیم. همین قاعده را باید دربارهٔ مشکلات جدی‌تر نیز به‌کار ببریم. مثلاً وقتی همسر یا فرزند کسی فوت می‌کند می‌گوییم: "مرگ حق است." اما اگر همسر یا فرزند خودمان از دنیا برود، بی‌درنگ شروع به آه و فغان می‌کنیم و می‌گوییم: "آه، چقدر من بدبختم." در این هنگام باید به یاد همان احساساتی بیفتیم که پس از شنیدن اخبار وقایع ناگوار دربارهٔ دیگران به ما دست می‌دهد.»

«اولین آرمان فلسفه، دوست داشتن تمامی انسان‌هاست؛ به عبارت دیگر همدردی و مهربانی.»