کتاب پل ریکور

عدم‌تناسب انسان را با خودش سنجید. نخست، تخیل که نتیجهٔ تأمل انسان بر خویش است، دوم، منش که نتیجهٔ حیثِ عملیِ زیستن در جهان است، و سوم، احساس که نتیجهٔ این امر است که انسان عواطف دارد. از نظر ریکور، هریک از این سه نوع عدم‌تناسب دقیقه‌هایی از شکنندگی‌اند، که به‌موجب آن، انسان مستعد اشتباه کردن می‌شود: بنابراین، تخیل، منش و احساس (یا ذهن من، خود من و قلب من) هریک شکننده‌اند.

اقتدارﹾ اقتدارِ «رئیسِ دادگاه» یا عدالت است. بنابراین، نظمی که اقتدار آن را ایجاد و حفظ می‌کند، نمی‌تواند جدا از عدالت باشد، و از این هم کمتر، نمی‌تواند با عدالت در تقابل باشد. اما درست همین خشونتِ نهادینه‌شده یا همین خشونتِ عدالتْ مسئله‌ساز است. عدالت، تا جایی که مستلزم مجازات است، مخالف عشق است: عدالت برای آنکه اخلاقی باشد، باید با عشق تعدیل شود، و در نظام قضایی، این امر در اِعمال بخشش آشکار می‌شود. اتهام خشونت بالقوه نیز به همین شکل متوجه قدرت می‌شود. قدرت، هنگامی که به قدرت بر مردم تبدیل می‌شود، شر سیاسی است.

ریکور ادعا نمی‌کند انسان فطرتاً شرور است- صرفاً ادعا می‌کند او امکان فطری شر را درون خودش دارد. دوم اینکه، شر نیرویی بیرونی و متافیزیکی نیست که به‌منزلهٔ ابژه برای انسان حاضر شده باشد - برای مثال، شر، شیطان نیست؛ اگر «شیطان» به‌معنای شخص دیگری باشد که شر را به جهان می‌آوَرَد. شر امکانی است که انسان با آن زاده می‌شود - به خود او بستگی دارد که این امکان را محقق سازد یا نسازد.

ریکور ادعا نمی‌کند انسان فطرتاً شرور است- صرفاً ادعا می‌کند او امکان فطری شر را درون خودش دارد. دوم اینکه، شر نیرویی بیرونی و متافیزیکی نیست که به‌منزلهٔ ابژه برای انسان حاضر شده باشد - برای مثال، شر، شیطان نیست؛ اگر «شیطان» به‌معنای شخص دیگری باشد که شر را به جهان می‌آوَرَد. شر امکانی است که انسان با آن زاده می‌شود - به خود او بستگی دارد که این امکان را محقق سازد یا نسازد.