بریده‌هایی از کتاب احوال و زندگانی مولانا

استاد مرحوم در علوم بلاغت و فنون ادب سخت توانا و بر اسرار آن نیک واقف بود و ذوقی از نسیم صبحگاه لطیف‌تر داشت و اشعار فراوان از قدمای شعرای عرب و ایران که انتخاب آن‌ها از جودت فکر و لطف قریحهٔ او حکایت می‌کرد محفوظ او بود و گاه و بی‌گاه به قرائت و املای آن ابیات مجلس افاضت و محضر درس را نمودار جنات عدن می‌ساخت و از فرط رغبت به تکمیل طالب علمان همواره اصرار می‌کرد که آن اشعار گزیده را بنویسند و از بر کنند.

پیران خاندان و خویشان کهن‌سال در ضمن قصه و حکایت‌های گذشته نقل می‌کردند که جد و جدهٔ من اشعار بسیاری از مثنوی حفظ داشته‌اند و در مجالس و بر سر منبر می‌خوانده‌اند.

حدیقه و آثار سنایی کلید سعادتی دیگر به دست من داد زیرا مرا به آثار و گفتار مولانا جلال‌الدین راهبر شد و بنده شیفته و فریفتهٔ مثنوی گردیدم و به ذوق تمام دل در کار مطالعهٔ آن بستم

سلطنت و حکومت ظاهری و باطنی اقطاب نسبت به مریدان خود در اعتقاد همهٔ صوفیان تناسب تمام دارد چنان‌که نظر به همین عقیده بعضی اقطاب (بعد از عهد مغول) به آخر و اول اسم خود لفظ شاه اضافه کرده‌اند.