کتاب فلسفه عشق

او عاشق شدن را به‌عنوان «قلمرو هیجان دیوانه‌وار» و «یک حالت ذهنی فرودست، شکلی از بلاهت گذرا» می‌بیند.

خود عشق، آن چیزی است که وقتی عاشق بودن از بین می‌رود باقی می‌ماند و این هم یک هنر است و هم یک حادثهٔ مساعد.

عشق نفس نفس زدن ناشی از هیجان نیست، برانگیختگی جنسی نیست، وعدهٔ هوس ابدی نیست، تمایل به جفت‌گیری در هر ثانیه از روز نیست، شب‌بیداری با تصور [...] نیست. خجالت نکش و سرخ نشو، من برخی از حقایق را به تو می‌گویم. این همان «عاشق» بودن است؛ کاری که هر نادانی می‌تواند انجام دهد.

"عاشق شدن" در ابتدا چیزی بیش از ... توجه غیرعادی به شخصی دیگر نیست

به گفتهٔ ایلوز، به نظر می‌رسد که مردم به واسطهٔ روابط عاشقانه بر تجربه نامرئی بودن غلبه می‌کنند

هر جذب‌شدگی اولیه‌ای که منجر به یک رابطه می‌شود نباید به‌عنوان عشق در نگاه اول به شمار آید.

عشق یک جنون موقت است، مانند آتشفشان فوران می‌کند و سپس فروکش می‌کند. و هنگامی که فروکش کرد، باید دریابید که آیا ریشه‌های شما تا آن اندازه به هم گره خورده‌اند که جدایی از یکدیگر غیرقابل‌تصور باشد.

اهمیت آموختن در روابط عاشقانه، به واسطهٔ مهم جلوه دادن احساسات عمیق رمانتیک، نادیده گرفته می‌شود

اورتگا صراحتاً عاشق شدن را از عشق متمایز می‌کند: او توضیح می‌دهد که عاشق شدن «تنها یک مرحله از فرآیند بزرگ عاشقی است» و هشدار می‌دهد که عشق نباید مترادف با عاشق شدن در نظر گرفته شود ـ

نخست این‌که، روابط متعهدانه از منظر اجتماعی-اقتصادی برای زنان ضروری‌تر از مردان است،

مورد توجه قرار نمی‌گیرند. ادعای من در این فصل این است که در حال حاضر، عشق در یک بحران قرار دارد. در یک سو، پناهگاه امنی وعده داده شده است که آرون بن‌زئیف و روهاما گوسینکی آن را ایدئولوژی رمانتیک می‌نامند، دیدگاهی که عشق رمانتیک را فراگیر، منحصربه‌فرد و غیرقابل‌جایگزین توصیف می‌کند

هنگامی که به عشق فکر می‌کنیم، تمایل خاصی به فراطبیعی جلوه دادن آن داریم: یعنی نسبت دادن آن به ویژگی‌های شبه-الهی یا ماوراء طبیعی

تمام این‌ها ــ تصویر عشق به‌عنوان نیروی کنش‌گری که نقشه‌هایی برای تصاحب ما دارد و احکام سرنوشت را بیان و اجرا می‌کند و همچنین آنقدر قدرتمند است که می‌تواند در برابر نیروهای اصلی جهان شامل پیش‌آمدهای احتمالی و حتی مرگ مقاومت کند و دوام بیاورد یا حتی آن‌ها را شکست دهد ــ نوعی ایدئولوژی رمانتیک را تشکیل می‌دهند که نگرش ما در مورد عشق را ــ نه همیشه به صورتی بی‌ضرر ــ شکل می‌دهد.

از سویی دیگر، مقاومت معقول در برابر چنین افراط‌هایی را از سوی فیلسوفانی مانند سایمن مِی می‌بینیم که می‌نویسد: با نسبت دادن ویژگی‌های شایستهٔ عشق الهی به انسان، نظیر عشق بی‌قید و شرط و ابدی، ماهیت این مشروط‌ترین و زمان‌مندترین و زمینی‌ترین هیجان را تحریف می‌کنیم و آن را مجبور می‌کنیم تحت انتظاراتی تحمل‌ناپذیر کار کند.

ارسطو در اخلاق نیکوماخوس یادآور می‌شود که دوستی واقعی «به زمان و آشنایی نیاز دارد. به قولی، تا زمانی که نان و نمک یکدیگر را نخورند، نمی‌توانند یکدیگر را بشناسند... اگرچه تمایل به دوستی به سرعت ایجاد می‌شود، اما دوستی این‌گونه نیست»

«این یک اشتباه است... که فکر کنیم آنچه در «نگاه اول» تجربه می‌شود عشق است، یا این‌که عشق می‌تواند «در نگاه اول» وجود داشته باشد».

عشق یک جنون موقت است، مانند آتشفشان فوران می‌کند و سپس فروکش می‌کند. و هنگامی که فروکش کرد، باید دریابید که آیا ریشه‌های شما تا آن اندازه به هم گره خورده‌اند که جدایی از یکدیگر غیرقابل‌تصور باشد. زیرا عشق همین است. عشق نفس نفس زدن ناشی از هیجان نیست، برانگیختگی جنسی نیست، وعدهٔ هوس ابدی نیست، تمایل به جفت‌گیری در هر ثانیه از روز نیست، شب‌بیداری با تصور [...] نیست

خود عشق، آن چیزی است که وقتی عاشق بودن از بین می‌رود باقی می‌ماند و این هم یک هنر است و هم یک حادثهٔ مساعد.

عشق در حال تغییر است.

افراد درگیر را از انتظارات عاشقانهٔ نامفید رها سازد.

فرآیند عاشق شدن اغلب معادل شیفتگی شدید و شیدایی در نظر گرفته می‌شود، فلسفهٔ عشق اغلب به فرآیند عاشق شدن با نگاهی بدبینانه می‌نگرد.

اخیراً، کریستین مائورر (۲۰۱۴) دیدگاه دوسوزا را تکرار کرده است و بر این باور است که آنچه معمولاً عشق در نگاه اول نامیده می‌شود، به هیچ روی عشق نیست و تنها یک جاذبهٔ شدید است

اکنون در بسیاری از نقاط دنیا روابط عاشقانهٔ نامتعارف تا حدودی پذیرفته شده‌اند و افراد می‌توانند به طور همزمان با بیش از یک فرد در رابطهٔ رمانتیک باشند.

عشق رمانتیک نوعی «فیلیا» است

به عنوان مثال، دیوید ولِمن عشق را به‌عنوان روشی برای ارزیابیِ ارزشِ بی‌مانند و منحصربه‌فردِ «دیگری» توصیف می‌کند. بنابراین چیز خوبی است (در واقع ولمن حتی معتقد است که عشق در اخلاق نیز نقش دارد). اما چنین ارزیابی‌ای در «عشق کورِ رمانتیک» اتفاق نمی‌افتد. در نگاه ولمن، وقتی در این حالت هستیم «نیازهای دوران کودکی و تمام توان خیال‌پردازی خود را به کار می‌گیریم تا او [معشوق] را به شکل منبع رضایت خود در آوریم».

ولمن یادآور می‌شود که عاشق شدن مستلزم تخیل و فرافکنی زیادی است

این دومین نگرانی فیلسوفان در مورد عاشق شدن است: این‌که وقتی عاشق کسی می‌شویم، ادراک ما از او منصفانه نیست، یعنی زیبایی او اغراق‌آمیز است، کاستی‌هایش به حداقل می‌رسند و برای هر نقصی (البته اگر بتوانیم آن را ببینیم!) بهانه‌ای وجود دارد.

اورتگا به طور مشخص می‌گوید که عاشق شدن «پدیدهٔ توجه» است. او در توصیف زنی که عاشق می‌شود، نه‌تنها تأکید می‌کند که توجه او «به صورت تمام و کمال به سمت آن مرد معطوف می‌شود»، بلکه بر این نکته نیز تأکید می‌کند که «دور کردن توجهش از سمت آن مرد، حتی برای یک لحظه، و معطوف کردن توجه او به تعهدات زندگی‌اش، نیازمند تلاشی بزرگ است»

«عاشق» بودن، شیفتگی یا حالتی شدید است که ویژگی‌هایی آشنا را به نمایش می‌گذارد: تقریباً همیشه به آن شخص فکر کردن؛ تمایل دائمی برای لمس کردن و با هم بودن؛ هیجان در حضور دیگری؛ بی‌خوابی؛ ابراز احساس خود از طریق شعر، هدایا یا روش‌های دیگر برای خوشحال کردن معشوق؛ عمیقاً در چشمان یکدیگر خیره شدن؛ شام با نور شمع؛ طولانی احساس کردن جدایی‌های کوتاه‌مدت؛ لبخند احمقانه در هنگام یادآوری رفتار و اظهارنظرهای طرف مقابل؛ احساس این‌که نقطه‌ضعف‌های جزئی طرف مقابل لذت‌بخش است؛ و ... همه را جذاب و مهربان دیدن و فکر کردن به این‌که همه باید شادی فرد را احساس کنند. دغدغه‌ها و مسئولیت‌های دیگر، به جزئیات کم‌اهمیت در داستان عاشقانه تبدیل می‌شوند و داستان عاشقانه به زمینهٔ اصلی زندگی تبدیل می‌شود.