بریده‌هایی از کتاب سلبریتی ایرانی

اینستاگرام ایرانیان به کارزار خیریه‌ها تبدیل شده‌است، استوری‌ها و پُست‌هایی که شمارهٔ کارت و شمارهٔ حساب و نام صاحب حساب دارد و طلب واریز پول می‌کند تا به مستضعف و فقیری کمک کند. درست است که این فعالیت‌ها فی‌نفسه خداپسندانه و خیرخواهانه است، اما باعث کوتاه شدن دست دولت در این امر و همچنین راحت شدن خیال مسئولان و مدیران حوزه‌های مرتبط می‌شود، با این توهم که اگر ما کاری نکنیم، خودشان کارهایی انجام می‌دهند.

برخی سلبریتی‌ها شانس این را دارند که با مرگشان محبوب‌تر هم بشوند.

فرهنگ شهرت چاقوی دولبه نیست، چاقویی است که از دو سر تیز شده‌است و دسته‌ای برای نگه‌داشتنش وجود ندارد.

مسئلهٔ اصلی در سبک زندگی نه آسایش و رفاه بلکه کسب سود و جمع‌آوری سرمایه برای طراحان مد است، زیرا ذائقه و سلیقه و زیبایی ساختنی است.

هوادار کسی است که به‌شدت کشته‌مردهٔ نوعی تقدس دینی است.

سبک زندگی عرصهٔ مهمی است، اما نباید مهم تلقی‌اش کرد. این تناقض ذاتی آن است. سبک زندگی اگر مهم پنداشته شود، مقابل زندگی قرار می‌گیرد و خود زندگی ازدست می‌رود.

تعبیرِ رادیکال می‌توان گفت سلبریتی‌های خیرخواه، بیش‌از آن‌که بشردوست باشند، حشردوست هستند و شهوتِ شهرت است

یک سلبریتی این‌گونه متولد می‌شود: با تصاحبِ جای خدا برای کاربران و مخاطبان.

برخی سلبریتی‌ها شانس این را دارند که با مرگشان محبوب‌تر هم بشوند

«بزرگ‌ترین مخالف سواد رسانه‌ای، خودِ رسانه‌ها هستند،

سبک‌های زندگی محصول منش‌ها و منش‌ها نیز تابعی از انواع تجربه‌ها، ازجمله تجربهٔ آموزش رسمی، هستند و الگوهای مصرف اصلی‌ترین بروز سبک‌های زندگی‌اند.

بلاگرهای غیرمتخصص هم البته تخصص دارند؛ آن‌ها متخصص صحبت کردن دربارهٔ چیزهایی هستند که در آن تخصصی ندارند!

سبک زندگی اگر مهم پنداشته شود، مقابل زندگی قرار می‌گیرد و خود زندگی ازدست می‌رود.