کتاب خود زندگی نامه نابهنگام

آن‌ها که غمناکی را خطرناک قلمداد می‌کنند خودشان موجوداتی فوق‌العاده خطرناکند.

من از زندگی در این عصر رو به انحطاط شرمسارم!»

برای بعضی از نویسنده‌ها، خانهٔ آن‌ها دنیای‌شان است.

روس‌ها ترجیح می‌دادند کار کنند به‌جای آنکه فکر کرده و قضایا را تجزیه و تحلیل کنند.

اصلاً فکرنکردن غیرممکن بود. ما در سایهٔ خطیرترین سال‌های تاریخِ همهٔ ابناء بشر زندگی می‌کردیم؛ در گسست بین حیات بیرونی و درونی‌اش. حتی برای ما بچه‌ها هم ملموس بود. والدین‌مان همهٔ سعی خود را به‌کار می‌گرفتند تا نگذارند به آن پی ببریم، اما دلواپسی‌هاشان، معضل را چه‌بسا برجسته‌تر می‌کرد.

من از ناسیونالیسم متنفرم. برای من در جهان فقط دو ملت وجود دارد: خوب‌ها و بدها. من تابعیت خوب‌ها را دارم.

آن روز هر کاری مجاز بود.

سرنوشتِ تقریباً همهٔ شعرای روس تراژیک بود. پوشکین و لرمونتوف در دوئل کشته شده بودند؛ بلاک با کار زیاد خودش را از پا انداخت، عملاً خودکشی کرد؛ یِسِمین خودش را آویخت؛ مایاکوفکسی با گلوله خودش را کشت.

شخص صاحب‌نامی یک بار گفت که پول راه رسیدن به آزادی‌ست. اما به‌نظرم می‌رسد پول همیشه راه به بردگی کشاندن انسان‌ها بوده و هست. آن‌ها که پول ندارند برده‌اند چون برای زنده‌ماندن به آن نیاز دارند. و آن‌ها که دارند و از اعصاب و انرژی خود برای کسب بیشترِ آن، یا دست‌کم حفظ آنچه دارند، هزینه می‌کنند هم به همان اندازه بَرده‌اند.

شاید هیچ ملتی در طول تاریخ خود به‌اندازهٔ روس‌ها درد و رنج نکشیده.

چرا پیش‌بینی مارکس از اینکه گفته بود انقلاب در کشوری با پیشرفته‌ترین صنایع به‌وقوع خواهد پیوست اشتباه از آب درآمد؟ چرا روسیه با آن‌همه عقب‌ماندگیِ صنعتی، اولین کشوری بود که وارد مسیر انقلابیِ سوسیالیسم شد؟ چون، اگرچه در تولیدات صنعتی از دیگران خیلی عقب بود، شاید از دیگران از این حیث پیشتاز بود که اشک‌ها و اندوه‌های مردم به هیچ هم گرفته نمی‌شد.

درد و رنج برای ما عادت شده است. آنچه تقریباً برای دیگران غیرقابل‌تحمل می‌نماید، ما به‌آسانی تحمل می‌کنیم.

به استاندارد تازه‌ای دست یافتم که با آن روشنفکرها را محک بزنم. فهمیدم که ذکاوت انسان به مجموع دانسته‌های او نیست، بلکه به سلامتِ قضاوت او از مردم و قدرت او برای درک مردم و کمک به آن‌هاست. از این نقطه‌نظر برخی از تحصیلکرده‌ترین افرادی که می‌دیدم از فرهیختگی کمتری از سربازان و روستائیان و کارگران و حتی مجرمینِ ناآگاه برخوردار بودند.

من از زندگی در این عصر رو به انحطاط شرمسارم!»

متأسفانه عدالت قطاری‌ست که تقریباً همیشه تأخیر دارد.

یک آدم قوی از نشان‌دادن ضعف‌هایش واهمه ندارد.

دلم می‌خواهد به‌قدر رفع نیازم در لندن پرسه بزنم. دلم می‌خواهد با همه حرف بزنم، حتی اگر شده به زبان پی‌جین، دلم می‌خواهد مثل بچه‌های آویخته از میله‌ها در اتوبوس‌ها، به صبح پاریس بیاویزم.