بریده‌هایی از کتاب مدرک

بیماربودن، وقتی‌که انسان کاملاً تنها است، وحشتناک است.

من اعتقاد پیدا کرده‌ام که هر فرد انسانی برای این زاده شده که کتابی بنویسد، و فقط برای همین. کتابی نابغه‌وار، یا پیش‌پاافتاده. این مهم نیست، ولی کسی که هیچ‌چیز نمی‌نویسد، فردی تلف شده است، فقط از زمین گذری کرده است و رد پایی از خودش باقی نگذاشته.

وظیفه اوست که برگردد، اوست که رفته.

جراحت‌های جسمی وقتی تحملشان می‌کنم اهمیت ندارند. ولی اگر قرار باشد جراحت روحی به کسی وارد بیاورم، برای من نوع دیگری از جراحت می‌شود که نمی‌توانم تحملش کنم.

جای ایدئال برای خوابیدن، گور کسی است که انسان دوستش داشته.