بریده‌هایی از کتاب استعمار، استعمارگری، استعمارزدایی، جهان سوم

آموزه گاندی «خشونت‌پرهیزی» بود که در سراسر زندگانی خود آن را به‌کار بست و کاربرد آن را به همه‌کس اندرز می‌داد. خشونت‌پرهیزی او به معنی «وادادن و گردن‌نهادن» به خواست‌های بدکنندگان و ستمگران نبود، بسیجیدن یکپارچه روان آدمی بود در برابر خواست‌های نابکاران و ستمکاران. او می‌گفت «اگر این قانون راــ که قانون هستی هرکس است ــ شعار خود قرار دهیم و به‌کار ببندیم، هریک از ما خواهد توانست با همگی نیروی خشن یک سروری بیدادگر درافتد، بجنگد، و بدین‌گونه شرف و آبرو و دین و روان خود را رهایی دهد، امپراتوری ستمکار را به زمین زند یا آن را دگرگون کند. پس من به مردم هند نمی‌گویم که خش

ملکه هلند رئیس آن بودــ هم‌چنان پابرجا ماند. اما در سال ۱۹۵۰ سوکارنو «کشورهای متحده اندونزی» را کنار نهاد و «جمهوری اندونزی» را جانشین آن کرد. چهارسال پس از آن زیرآب «اتحادیه هلند و اندونزی» را هم زد و آخرین پیوند با «لاهه» را برید.

که «ژوزف کازاووبو» رهبر آن بود و جنبش ملی‌گرای «پاتریس لومومبا» این بیداری را دامن زدند.

که «ژوزف کازاووبو» رهبر آن بود و جنبش ملی‌گرای «پاتریس لومومبا» این بیداری را دامن زدند.

«پیرمندس فرانس» نخست‌وزیر هوشیار و دوراندیش فرانسه که به جنگ هندوچین پایان داده بود، برای تونس و مراکش نیز چاره‌یابی کرد و به هردو سرزمین «خودگردانی» وعده داد.

کنفرانس باندونگ دعوت نشد. نیمی از کشورهای شرکت‌کننده زیر نفوذ مغرب‌زمین بودند هم‌چون ژاپن، سودان و کشورهای عضو پیمان «سنتو» ــ ایران، عراق، ترکیه، پاکستان ـ، دیگرانشان در رده کشورهای بی‌طرف جامی‌گرفتند، که پسین‌ترها «نامتعهد» نام گرفتند و نامورترین‌شان هندوستان «نهرو» اندونزی «سوکارنو» و مصر «جمال عبدالناصر» بودند. این ۲۹ کشور بیش از نیمی از جمعیت کره زمین را در خود داشتند درحالی‌که از ثروت‌های کره زمین تنها ده‌درصد به آنها می‌رسید