کتاب زندگی خوب

«یک آدم غمگین می‌تواند تو را سریع‌تر (بسیار سریع‌تر از یک میکروب) از پا بیندازد.»

این امکان وجود دارد که در جمع احساس تنهایی کنید و با همسرتان در رابطه باشید اما باز هم تنهایی آزارتان بدهد. در واقع ما این را می‌دانیم که روابط زناشوئی پرتنش که در آن عشق و عاطفه کمی در جریان است حتی از طلاق هم برای سلامتی ضرر بیشتری دارد.

تنها چیزی که می‌توان با قطعیت پیش‌بینی کرد این است که رویدادهای غیرمنتظره (و نحوه واکنش ما به آن‌ها) می‌تواند زندگی‌مان را به کل تغییر دهد

به قول یک ضرب‌المثل عبری «آدمیزاد نقشه می‌ریزه و خدا خندش می‌گیره.»

«هیچ مسیری با وجود یک همراه خوب طولانی نیست.»

زمانی که وقت و توجه‌مان را صرف چیزی می‌کنیم، فقط در حال پرداختن و خرج‌کردن نیستیم، بلکه عمر و زندگی‌مان را می‌دهیم. همان‌طور که یک‌بار فیلسوف برجسته سیمون ویل در نوشته‌هایش عنوان کرد: «توجه کمیاب‌ترین و خالص‌ترین نوع سخاوت و بخشندگی است». به این دلیل که توجه (وقت) باارزش‌ترین دارایی ماست.

زندگی خوب یک مقصد نیست. زندگی خوب یک مسیر است و افرادی که طی این مسیر با شما قدم می‌زنند هم بخشی از این مسیر هستند.

مثال به ندرت اتفاق می‌افتد فردی موقع پدر یا مادر شدن از آمادگی کامل برخوردار باشد؛ اما پدر و مادر شدن و مسئولیت یک انسان کوچک و نحیف چیزی است که بسیاری از ما را آماده می‌کند

«توجه کمیاب‌ترین و خالص‌ترین نوع سخاوت و بخشندگی است».

«داشتن روابط خوب ما را سالم‌تر و خوشحال‌تر نگه می‌دارد.»

قول یک ضرب‌المثل عبری «آدمیزاد نقشه می‌ریزه و خدا خندش می‌گیره.»

مطالعات زیادی نشان داده‌اند زمانی که از پرداختن به چالش موجود در یک رابطه طفره می‌رویم، نه فقط آن مشکل از میان نمی‌رود، بلکه می‌تواند بدتروبدتر شود. مشکل اولیه در رابطه‌مان رسوخ کرده و می‌تواند به مشکلات گوناگون دیگری دامن بزند.

«وقتی بچه بودیم، عادت داشتیم فکر کنیم که وقتی بزرگ شدیم دیگر آسیب‌پذیر نخواهیم بود؛ اما بزرگ‌شدن یعنی پذیرش آسیب‌پذیری و زنده‌بودن یعنی آسیب‌پذیربودن.»

نحوه حضور و بودنتان در جهان نه بر روی سنگ که بهتر است بگوئیم بر شن و ماسه حک شده است

وقتی به سیگنال ثابتی که در طول هشتادوچهارسال پژوهش و صدها مقاله تحقیقی به صورت مداوم دریافت کرده‌ایم، فکر می‌کنیم، تنها به این پیام ساده می‌رسیم: داشتن روابط مثبت برای بهزیستی انسان‌ها امری ضروری است.

همان‌طور که دیتون و کانمن نیز در پژوهششان بیان کردند: «پول بیشتر لزوماً شادی بیشتری نمی‌آورد، اما پول کم منجر به دردورنج می‌شود».

هروقت که گوشی‌مان را برمی‌داریم یا آنلاین می‌شویم، دسترسی بالقوه‌مان را افزایش می‌دهیم و به سمت آسیب‌پذیری و شکنندگی بیشتر آغوش می‌گشاییم.

احساس زنده‌بودن به معنای واقعی فقط با توجه و تمرکز به آنچه درست در پیش چشممان رخ می‌دهد، به دست می‌آید؛ با محکم چسبیدن به ادراک‌های حسی (حس‌های بدنمان، چیزهایی که می‌بینیم و می‌شنویم یا حضور افرادی که در کنارمان هستند).

آنچه بیش از همه از اهمیت برخوردار است، چالش‌هایی نیست که در روابطمان با آن‌ها مواجه می‌شویم، بلکه چگونه مدیریت‌کردن آن‌هاست.