بریده‌هایی از کتاب زلال

مؤمن اگر به اضطرار برسد، امام دستگیری می‌کند.

«سیّد! همیشه این را در نظر داشته باش که شیعه برای یک بار در حقِ امامش و وَلیّ‌اش ظلم کرد، کوتاهی نمود و او را در صحرای کربلا در روزِ عاشورا تنها گذاشت و به واسطه و به سببِ به شهادت رسیدنِ امام حسین (ع) و تنها گذاشتنِ او در میانِ کفار و مشرکانِ کوفی و اموی، خداوندِ متعال چهارده قرن، نعمتِ جهاد در رکابِ امامِ بحق و زمانش را از او گرفت.

قلبی که پر از لطافت و پاکی یاد امام‌مهدی بود، نمی‌توانست همزمان پذیرای سنگینی و پلشتی کینه و کدورتی باشد.

صدای اذان در نماز خانه پیچید. درحالی‌که چشم‌هایش پر از اشک شده بود، زیرلب زمزمه کرد: چقدر سخته دیدن همه مردم و ندیدن تو...

زندگی انسان چند تا ارتباط داره. ارتباط با خدا، ارتباط بادیگران، ارتباط با آفرینش و ارتباط ما با خودمون. قرآن به ما یاد می‌ده چه‌طور با خدا، با مردم و با آفرینش، همین‌طور با خودمون ارتباط برقرار کنیم. یعنی آیات قرآن به ما مسیر زندگی رو نشون می‌ده.

پرهیز از گناه، مایهٔ شرح صدر و گسترشِ دل است، و تمرّد از آن دستورهایِ الهی، مایهٔ ضیقِ صدر و بستنِ دربِ دل و قفل شدنِ آن می‌باشد.»

: «چون انسان همانندِ موجودهایِ دیگر، ذاتاً نیازمند به خدای سبحان است، و این نیازمندی، مُقوِّمِ ذاتِ هستیِ اوست، همان طوری که بی‌نیازی، عینِ ذاتِ خداوند است، بنابراین انسان، وقتی می‌تواند از خدایِ سبحان فیض دریافت دارد که همواره وارستهٔ از گناه و پیراسته به پرهیزکاری باشد....

قلبی که پر از لطافت و پاکی یاد امام‌مهدی بود، نمی‌توانست همزمان پذیرای سنگینی و پلشتی کینه و کدورتی باشد.

سیدرضا دوباره به ماه خیره شد و تصویر زیبای امام عصر (عج) را بر قرص ماه تصور کرد: ماه شب چهارده الآن کجاست؟! أَیْنَ اسْتَقَرَّتْ بِکَ النَّویٰ؟ حالا دیگر سیدرضا ماه نمی‌دید. چشمان زیبای امام را می‌دید که با آن صورت نورانی به او لبخند می‌زد.