کتاب زلال

مؤمن اگر به اضطرار برسد، امام دستگیری می‌کند.

«سیّد! همیشه این را در نظر داشته باش که شیعه برای یک بار در حقِ امامش و وَلیّ‌اش ظلم کرد، کوتاهی نمود و او را در صحرای کربلا در روزِ عاشورا تنها گذاشت و به واسطه و به سببِ به شهادت رسیدنِ امام حسین (ع) و تنها گذاشتنِ او در میانِ کفار و مشرکانِ کوفی و اموی، خداوندِ متعال چهارده قرن، نعمتِ جهاد در رکابِ امامِ بحق و زمانش را از او گرفت.

قلبی که پر از لطافت و پاکی یاد امام‌مهدی بود، نمی‌توانست همزمان پذیرای سنگینی و پلشتی کینه و کدورتی باشد.

پرهیز از گناه، مایهٔ شرح صدر و گسترشِ دل است، و تمرّد از آن دستورهایِ الهی، مایهٔ ضیقِ صدر و بستنِ دربِ دل و قفل شدنِ آن می‌باشد.»

صدای اذان در نماز خانه پیچید. درحالی‌که چشم‌هایش پر از اشک شده بود، زیرلب زمزمه کرد: چقدر سخته دیدن همه مردم و ندیدن تو...

زندگی انسان چند تا ارتباط داره. ارتباط با خدا، ارتباط بادیگران، ارتباط با آفرینش و ارتباط ما با خودمون. قرآن به ما یاد می‌ده چه‌طور با خدا، با مردم و با آفرینش، همین‌طور با خودمون ارتباط برقرار کنیم. یعنی آیات قرآن به ما مسیر زندگی رو نشون می‌ده.

: «چون انسان همانندِ موجودهایِ دیگر، ذاتاً نیازمند به خدای سبحان است، و این نیازمندی، مُقوِّمِ ذاتِ هستیِ اوست، همان طوری که بی‌نیازی، عینِ ذاتِ خداوند است، بنابراین انسان، وقتی می‌تواند از خدایِ سبحان فیض دریافت دارد که همواره وارستهٔ از گناه و پیراسته به پرهیزکاری باشد....

قلبی که پر از لطافت و پاکی یاد امام‌مهدی بود، نمی‌توانست همزمان پذیرای سنگینی و پلشتی کینه و کدورتی باشد.

سیدرضا دوباره به ماه خیره شد و تصویر زیبای امام عصر (عج) را بر قرص ماه تصور کرد: ماه شب چهارده الآن کجاست؟! أَیْنَ اسْتَقَرَّتْ بِکَ النَّویٰ؟ حالا دیگر سیدرضا ماه نمی‌دید. چشمان زیبای امام را می‌دید که با آن صورت نورانی به او لبخند می‌زد.

حدیثی از امیرالمؤمنین شروع کرده بود. «شفای دردهای خویش را از قرآن بخواهید و در گرفتاری‌های خویش از آن یاری جوئید، زیرا دوای بزرگترین دردها در قرآن است و آن درد، کفر و نفاق و تباهی و گمراهی است پس به وسیله آن از درگاه خدا سؤال کنید...»

«شفای دردهای خویش را از قرآن بخواهید و در گرفتاری‌های خویش از آن یاری جوئید، زیرا دوای بزرگترین دردها در قرآن است و آن درد، کفر و نفاق و تباهی و گمراهی است پس به وسیله آن از درگاه خدا سؤال کنید...»

حاج ملا نفسی تازه کرد. آهی کشید: ما برای خداییم. خدا دوست نداره به جز صراط مستقیمش در مسیر دیگه‌ای باشیم. صراط مستقیم اخلاصه. از خورد و خوراک بگیر تا لباس پوشیدن، عبادات، انجام مستحبات.