کتاب زیبایی جانوران

پرندگان لانه‌ساز در مجموع جوجه‌های خودشان را تشخیص نمی‌دهند و به هر چیزی که در لانه باشد، تا زمانی که دهانش را باز کند، غذا می‌دهند؛

اگرچه الگوی نرهای زیبا و چشمگیر و ماده‌های معمولی و استتاری فراگیرتر است، اما قاعده‌ای بدون استثنا نیست و این الگو در گونه‌هایی رایج است که در آنها نرها در مراقبت از جوجه‌ها نقشی ندارند. در این نوع گونه‌ها است که مفاهیمی همچون پسند ماده‌ها و مبارزه یا رقابت نرها با هم (که در بسیاری از موارد به تکامل جثهٔ درشت‌تر و جنگ‌افزار در جنس نر انجامیده) بهتر از همه صدق می‌کند. در گونه‌های تک‌همسر که در آنها هر دو والد از بچه‌ها مراقبت می‌کنند معمولاً دوریختی جنسی ، چه از نظر تفاوت جثه و چه از نظر زیبایی و نقش‌ونگار، مشاهده نمی‌شود یا بسیار ناچیز است.

رنگارنگی پستانداران خیلی کمتر از مهره‌داران دیگری همچون ماهی‌ها یا پرندگان است. شاید علتش این واقعیت باشد که تکامل پستانداران هنگامی آغاز شد که دایناسورها بر این سیاره حاکم بودند و نیاکان پستانداران، همچون حشره‌خورهای امروزی، عمدتاً رنگ‌های روشن‌تر و تندتر خود را از دست دادند زیرا شب‌فعال بودند و زیر زمین زندگی می‌کردند.

کراتین ممکن است بسیار سخت و محکم باشد و ساختارهای فشرده‌ای همچون مادهٔ شاخی را به وجود آورد که ناخن، چنگال، شاخ، و سم از آن ساخته می‌شوند، اما ضمناً می‌تواند ساختارهایی بلند، نرم و نازک همچون مو و پر را نیز به وجود آورد.

«زنده ماندن و بقا فقط وسیله‌ای برای رسیدن به هدف هستند. آن هدف تولیدمثل است.»

رنگ‌آمیزی تیره سبب می‌شود که شکارگران نتوانند این جانوران را به‌آسانی تشخیص دهند

نرهای پرندهٔ کُریچ‌ساز استرالیایی، که داروین به آنها نیز اشاره کرده است، با ترکه‌های راست لانه‌های نمایشی پیچیده‌ای می‌سازند که دهانهٔ ورودی‌شان با اشیائی رنگی تزئین شده که پرنده جمع‌آوری کرده و با خود به لانه آورده است. از نظر ماده‌ها این لانه‌ها (و سازندگان‌شان)‌ بسیار جذاب هستند.

«اگر جنسیت نبود، بیشتر آنچه در طبیعتْ زیبا و پرنقش‌ونگار است وجود نداشت. گیاهان گل نمی‌دادند. پرندگان آواز نمی‌خواندند. گوزن‌ها شاخ باشکوه نداشتند. قلب‌ها چنین تُند نمی‌تپیدند.»

«دیدن یک پر از دم طاووس، هرگاه که به آن خیره می‌شوم، در دلم آشوب به پا می‌کند.» انتخاب طبیعی نیرویی حواس‌جمع، اقتصادی، جدی، سخت‌گیر و اکیداً منفعت‌طلب است.

«طبیعت خود را در چهره‌های گوناگونی پنهان می‌کند؛ اما دست‌کم به آنچه پنهان کرده اشاره‌هایی دارد؛ هم برای دانشمند و هم برای فیلسوف موضوعات بسیاری برای بررسی فراهم می‌کند،

نظریهٔ تکامل شالودهٔ فهم کنونی ما از طبیعت است،

نظریهٔ تکامل شالودهٔ فهم کنونی ما از طبیعت است، و در قرن نوزدهم به دگرگونی انقلابی در برداشتی که از جایگاه خودمان در طبیعت داشتیم انجامید.

داروین در کتاب پیدایش گونه‌ها توضیح می‌دهد که چگونه افزایش احتمال بقای افرادی که بهتر سازش یافته‌اند به‌تدریج طی میلیون‌ها سال به تغییر شکل، پیدایش گونه‌های جدید، و انقراض گونه‌های دیگر می‌انجامد.

انسان از شمپانزه به وجود نیامده است، بلکه هر دوی این گونه‌ها نیای مشترک اخیری دارند

انسان به کمک پیشرفت فرهنگ، به‌ویژه کاربرد آتش و ابزارسازی، به متنوع‌ترین شرایط اقلیمی، تغذیه‌ای، و پناهگاهی سازش یافته و در آنها موفق شده است. این به گونهٔ ما که دویست هزار سال پیش در آفریقا پدید آمد امکان داد که در مدت زمانی بسیار کوتاه از آنجا به نقاط دیگر انتشار یابد و در سرتاسر سیارهٔ زمین ساکن شود. به‌زحمت می‌توان گونهٔ دیگری یافت که پراکندگی‌اش تا این اندازه گسترده باشد؛ بدون فرهنگ، چنین کاری تقریباً غیرممکن است.