بریده‌هایی از کتاب به همین سادگی

اولین قدم به‌سمت بی‌دردسرکردن کارها مرتب‌کردن به‌هم‌ریختگی ذهن و قلبمان است.

انگیزه کافی نیست؛ زیرا منبعی محدود است. برای اینکه به‌راستی در انجام کارهای مهم پیشرفت کنیم، به روشی صددرصد جدید برای کار و زندگی نیاز داریم. به‌جای اینکه بیشتر به خودمان فشار بیاوریم تا نتایج بهتری بگیریم، باید ضروری‌ترین فعالیت‌ها را به آسان‌ترین فعالیت‌ها بدل کنیم. دیدگاه آسان‌ترکردن کارها معذبمان می‌کند. احساس تنبلی می‌کنیم. می‌ترسیم عقب بیفتیم. از اینکه بیشتر از حد لزوم کار نکنیم، احساس گناه می‌کنیم

پیچیدگی زیاد فقط بار شناختی ذهن را افزایش می‌دهد و ما را بیشتر مستعد اشتباه می‌کند. پس به دانش بیشتری نیاز نداریم؛ بلکه به مهارت‌ها و راهبردهای جدیدی نیاز داریم تا به‌کمک آن‌ها، بی‌آنکه به حافظهٔ کارآمدمان فشار بیاوریم، از دانشمان استفاده کنیم.

آیا تابه‌حال متوجه شده‌اید هرچه بیشتر شکایت کنید و شکایت‌های دیگران را بخوانید و بشنوید، راحت‌تر موضوعی برای شکایت‌کردن پیدا می‌کنید؟ به‌بیان دیگر، آیا تابه‌حال متوجه شده‌اید هرچه قدردان‌تر باشید، موضوعات بیشتری برای قدردانی پیدا می‌کنید؟

آیا تابه‌حال از کسانی که به شما آسیب رسانده‌اند، کینه به دل گرفته‌اید؟ آیا انرژی گران‌بهای ذهنتان را صرف عصبانیت، آسیب‌دیدگی، دل‌خوری یا آزردگی کرده‌اید؟ تا چه مدت این زخم عفونی بود؟ هفته‌ها؟ ماه‌ها؟ سال‌ها؟ ده‌ها سال؟

اگر کسانی را که به ما آسیب رسانده‌اند تنبیه نکنیم، معنی‌اش آزادکردن مقصر نیست، آزادکردن خودمان است. وقتی به‌نفع مهربانی از کینه‌ها و شکایت‌ها صرف‌نظر می‌کنیم، تبادل برابری انجام نداده‌ایم؛ بلکه پیروز شده‌ایم و با هر معامله‌ای به آرامش حالت بی‌دردسر نزدیک‌تر می‌شویم.