بریده‌هایی از کتاب ایگو دشمن شماست

او داشت همان کاری را می‌کرد که بسیاری از ما وقتی ترسیده‌ایم یا دستپاچه شده‌ایم، انجام می‌دهیم: انجام‌دادن هر کاری جز تمرکز بر کار اصلی.

«در واقع، حتی احمق‌ها از تجربه عبرت می‌گیرند. رمز کار در این است که از تجربهٔ دیگران عبرت بگیریم.»

فناوری از شما خواهش می‌کند، شما را برمی‌انگیزاند و ترغیبتان می‌کند حرف بزنید.

«هروقت به خودت غره شدی، تاریخ انقضای خلاقیتت سر می‌رسه.»

به‌قول چرچیل: «حقیقت بهتر از رؤیاست.»

اگر موفقیت واقعی به خودباوری بستگی ندارد، پس به چه وابسته است؟ پاسخ، مانند بیشتر اوقاتی که کاری را تازه شروع کرده‌ایم، این است: به هرچیزی جز ایگو. به همین دلیل، اغلب، شاهدیم ترقی‌های برق‌آسا تنزل‌های مصیبت‌باری در پی دارد

آنان که می‌دانند، حرف نمی‌زنند. آنان که حرف می‌زنند، نمی‌دانند.

مهم‌تر از همه، با خودت صادق باش و همان‌طور که پس از شب، روز می‌آید مطمئن باش که با هیچ‌کس دورو نخواهی بود بدرود! دعای خیرم بدرقهٔ راه تو باد!

کم‌وبیش در سراسر دنیا، آنچه در رسانه‌های اجتماعی بروز می‌دهیم، مثبت است. بیشتر می‌گوییم: «بذار بگم اوضاع چقدر عالیه! ببینین حالم چقدر خوبه!» به‌ندرت واقعیت را بر زبان می‌آوریم: «ترسیده‌م. گیر کرده‌م. نمی‌دونم چی‌کار کنم!» در آغاز هر راهی، هیجان‌زده و دل‌واپسیم. بنابراین، می‌خواهیم خودمان را به‌جای آرامش درونی به آرامش بیرونی برسانیم. هرکداممان، جنبهٔ اززیرکار دررویی در شخصیتمان داریم که مانند اتحادیه‌های صنفی، خیلی بدخواه نیست؛ ولی در نهایت، می‌خواهد تا جایی که امکان دارد، در ازای کمترین کاری که انجام می‌دهد، بیشترین اعتبار و توجه همگانی را به دست بیاورد. این جنبه را «ایگو» می‌نامیم.