بریده‌هایی از کتاب ایگو دشمن شماست

او داشت همان کاری را می‌کرد که بسیاری از ما وقتی ترسیده‌ایم یا دستپاچه شده‌ایم، انجام می‌دهیم: انجام‌دادن هر کاری جز تمرکز بر کار اصلی.

«در واقع، حتی احمق‌ها از تجربه عبرت می‌گیرند. رمز کار در این است که از تجربهٔ دیگران عبرت بگیریم.»

فناوری از شما خواهش می‌کند، شما را برمی‌انگیزاند و ترغیبتان می‌کند حرف بزنید.

«هروقت به خودت غره شدی، تاریخ انقضای خلاقیتت سر می‌رسه.»

به‌قول چرچیل: «حقیقت بهتر از رؤیاست.»

یکی دیگر از نصیحت‌های معروف گراهام هم این است: «هویت خودتان را کوچک نگه دارید.»

اگر موفقیت واقعی به خودباوری بستگی ندارد، پس به چه وابسته است؟ پاسخ، مانند بیشتر اوقاتی که کاری را تازه شروع کرده‌ایم، این است: به هرچیزی جز ایگو. به همین دلیل، اغلب، شاهدیم ترقی‌های برق‌آسا تنزل‌های مصیبت‌باری در پی دارد

آنان که می‌دانند، حرف نمی‌زنند. آنان که حرف می‌زنند، نمی‌دانند.

بیل بردلی،‌ بازیکن جوان بسکتبال، به خودش یادآوری می‌کرد: «وقتی تمرین نمی‌کنی، یادت باشه یه کسی یه جایی سرگرم تمرینه و وقتی باهاش رودررو می‌شی، برنده اونه.»

«اگر می‌خواهید شاد زندگی کنید، بی‌سروصدا زندگی کنید.»

تلاش برای نابودکردن چیزی از سر نفرت یا ایگو، اغلب، تضمین‌کنندهٔ ابقا و انتشار همیشگی آن است.

«نفرت هر بار خودت را نابود می‌کند.»

بنا بر تجاربم، نتایج بزرگ از آن کسانی است که کارشان را در سکوت انجام می‌دهند، کسانی که هرگز هیجان‌زده نمی‌شوند و اختیارشان را از دست نمی‌دهند؛ بلکه همواره آرام، خوددار، صبور و باادب‌اند.

مونتنی روی تیرک سقف خانه‌اش این جمله را حک کرده بود: «همان که مایهٔ غرور توست، نابودت می‌کند.» این جمله نقل‌قولی از مناندرِ نمایشنامه‌نویس است که با این گفته به پایان می‌رسد: «تویی که خودت را کسی می‌دانی!»

بهترین طرح‌ها و برنامه‌ها اگر به کار منتهی نشود، فقط مجموعه‌ای از نیات مفید است.

از نشانه‌های در آستانهٔ فروپاشی عصبی بودن افراد، اعتقادشان به خیلی‌ارزشمندبودن کارشان است.

کافی نیست ویژگی‌هایی عالی داشته باشیم. باید بتوانیم این ویژگی‌ها را درست هم مدیریت کنیم.

آنچه برای آدم فعال اهمیت دارد، انجام‌دادن کارِ درست است. این موضوع که اتفاق درستی می‌افتد یا نه، او را نگران نمی‌کند.

«موفقیت را در ذهنتان بازتعریف کنید. موفقیت یعنی آرامش ذهنی. این آرامش نتیجهٔ مستقیم خرسندی از دانستن این است که بیشترین تلاشتان را کرده‌اید تا بهترین کسی باشید که می‌توانید.»

می‌دانید بهترین واکنش در قبال حمله یا بی‌اعتنایی یا هرچه از آن خوشتان نمی‌آید، چیست؟ عشق

از کار خوشم نمی‌آید. هیچ‌کس خوشش نمی‌آید. ولی از فرصتی که در کار هست، خوشم می‌آید، فرصت یافتن خود.

مهم‌تر از همه، با خودت صادق باش و همان‌طور که پس از شب، روز می‌آید مطمئن باش که با هیچ‌کس دورو نخواهی بود بدرود! دعای خیرم بدرقهٔ راه تو باد!

شاگرد بااستعداد شبیه اسفنج است. هرچه را در اطرافش می‌گذرد، جذب می‌کند و تصفیه می‌کند و هرچه را بتواند، درون خود نگه می‌دارد. خودش را نقد می‌کند و به خود انگیزه می‌دهد. همیشه می‌کوشد درکش را بهبود بخشد تا بتواند سراغ موضوع و چالشی نو برود. شاگرد واقعی آموزگار خود و منتقد خود است و جایی برای ایگو باقی نمی‌گذارد.

همه قبول دارند. افتادگی نردبان بلندپروازی‌های جوانان است.

فقط زمانی که خودتان بخواهید، می‌توانید حقیقت را ببینید.

«به نظر می‌رسد راه انجام‌دادن کارهای بزرگ این است که با کارهای به‌ظاهر کوچک شروع کنید.»

بی‌آلایشی اوج تهذیبِ‌نفس است.

هیچ کاری تا این اندازه تأسف‌بار نیست که مجبور باشیم پریشانی خودمان را به همگان نشان دهیم. چنین وقت‌هایی احساس می‌کنیم دیگران نابسامانی‌مان را دیده‌اند؛ اما هیچ‌کدامشان حتی نیمی از رنج‌هایمان را درک نمی‌کنند.

معنای شکست و فلاکت برای هر فرد، با توجه به موقعیت و وضعیتش فرق می‌کند

گوته زمانی گفته است: «شکست بزرگ این است که خودتان را از آنی که هستید، بزرگ‌تر ببینید یا برای خودتان کمتر از ارزش واقعی‌تان اعتبار قائل شوید.»