بریده‌هایی از کتاب بخش D

‫به‌هرحال، شاید دیدن کسی که دیوانه است تنها راهی است که می‌توانید بفهمید عاقلید.

همیشه برای خواندن وقت می‌گذاشتم. هروقت کتابی برای خواندن برمی‌دارم، مثل فرار کردن است. به‌مدت یکی‌دو ساعت، به‌جای اینکه در دنیای خیلی خسته‌کنندهٔ خودم سیر کنم، بخشی از دنیای کتاب می‌شوم.

به‌هرحال، شاید دیدن کسی که دیوانه است تنها راهی است که می‌توانید بفهمید عاقلید.

بقیه فقط یه‌مشت قرص خواب تجویز کردن؛ اما تو واقعاً باهام صحبت کردی

به‌جای اینکه در دنیای خیلی خسته‌کنندهٔ خودم سیر کنم، بخشی از دنیای کتاب می‌شوم.

از داخل راهرو که به‌سمت آسانسور می‌روم انگار در مه هستم. دیشب، دقیقاً همین مسیر را برعکس طی کردم. آن موقع آدم کاملاً متفاوتی بودم. احساس می‌کنم به دنیای موازی قدم گذاشته‌ام که در آن تمام زندگی‌ام در طول یک شب تغییر کرده است.

شاید دیدن کسی که دیوانه است تنها راهی است که می‌توانید بفهمید عاقلید.

حالا هم او مرده است. او دیگر جراح ارتوپد نمی‌شود.

نمی‌دانستم آخرین باری است که با هم صحبت می‌کنیم. حالا هم او مرده است. او دیگر جراح ارتوپد نمی‌شود. دیگر هیچ‌چیزی نمی‌شود. چطور ممکن است؟ او فقط بیست‌وچهار سالش بود. بله، آدم کاملی نبود؛ اما پسر خوبی بود. تنها چیزی که می‌خواست این بود که مردم را پس از آسیب دیدن دوباره سرپا کند.

«من همیشه عاشق کتاب خوندنم.»

در این لحظه می‌دانم که دیگر زندگی‌ام هیچ‌وقت مثل قبل نخواهد شد.

جای تأسف دارد که کسی با چنین استعدادی این‌طوری ذهنش به هم بریزد؛ اما این همان چیزی نیست که دربارهٔ این‌طور آدم‌ها می‌گویند؟ آنها می‌گویند افراد با استعدادهای باورنکردنی بیشتر در معرض بیماری‌های روانی هستند؛ درست است؟

دیدن کسی که دیوانه است تنها راهی است که می‌توانید بفهمید عاقلید.

آنها می‌گویند افراد با استعدادهای باورنکردنی بیشتر در معرض بیماری‌های روانی هستند؛

«ببین، خوشحال باش. همه تجربهٔ گذروندن یه شب توی بخش قفل‌شدهٔ روانی رو پیدا نمی‌کنن. یه‌جورهایی باحاله؛ درسته؟»

به‌هرحال، شاید دیدن کسی که دیوانه است تنها راهی است که می‌توانید بفهمید عاقلید.

بخشی از من دوست دارد به دنبالش برود؛ اما بهتر است ولش کنم.

«البته. بهترین دروغ‌ها اونهایی‌ان که به حقیقت نزدیک‌ترن.»

بهترین دروغ‌ها اونهایی‌ان که به حقیقت نزدیک‌ترن

هروقت کتابی برای خواندن برمی‌دارم، مثل فرار کردن است. به‌مدت یکی‌دو ساعت، به‌جای اینکه در دنیای خیلی خسته‌کنندهٔ خودم سیر کنم، بخشی از دنیای کتاب می‌شوم.

«اگه یه صدایی بهت بگه یه نفر رو بکش، تو این کار رو می‌کنی؟»

هروقت کتابی برای خواندن برمی‌دارم، مثل فرار کردن است. به‌مدت یکی‌دو ساعت، به‌جای اینکه در دنیای خیلی خسته‌کنندهٔ خودم سیر کنم، بخشی از دنیای کتاب می‌شوم.

وقتی بارها و بارها حرفی را می‌شنوی، نادیده گرفتن آن خیلی سخت است.

«امی.» صدای ویل حالا نامفهوم است. «نکن... اعتماد نکن...»

حتی اگر دیوانه هم شده باشم، باز هم از غروب آفتاب لذت می‌برم.

می‌پرسد: «پس اسکیزوفرنیکه؟» دکتر بک اخم می‌کند. «نه. اسکیزوفرنیک نیست. ما این‌طوری به بیمارهامون اشاره نمی‌کنیم. میگل یه انسانه و این فراتر از تشخیص بیماری روانی‌شه. اون اسکیزوفرنیک نیست. مردیه که اسکیزوفرنی داره. متوجه شدی؟» صورت کام کمی سرخ می‌شود. «درسته. البته. متأسفم.»

هروقت کتابی برای خواندن برمی‌دارم، مثل فرار کردن است. به‌مدت یکی‌دو ساعت، به‌جای اینکه در دنیای خیلی خسته‌کنندهٔ خودم سیر کنم، بخشی از دنیای کتاب می‌شوم.

شاید دیدن کسی که دیوانه است تنها راهی است که می‌توانید بفهمید عاقلید.

هروقت کتابی برای خواندن برمی‌دارم، مثل فرار کردن است. به‌مدت یکی‌دو ساعت، به‌جای اینکه در دنیای خیلی خسته‌کنندهٔ خودم سیر کنم، بخشی از دنیای کتاب می‌شوم.

می‌پرسد: «پس اسکیزوفرنیکه؟» دکتر بک اخم می‌کند. «نه. اسکیزوفرنیک نیست. ما این‌طوری به بیمارهامون اشاره نمی‌کنیم. میگل یه انسانه و این فراتر از تشخیص بیماری روانی‌شه. اون اسکیزوفرنیک نیست. مردیه که اسکیزوفرنی داره. متوجه شدی؟»