کتاب مزایای اضطراب

یکی از رایج‌ترین حالت‌های اضطرابِ متعادل نوعِ اجتماعی آن است -ترس از قضاوت و ارزیابی منفی دیگران. مخاطبان دربارهٔ سخنرانی من چه فکری خواهند کرد؟

همین که منبع اضطرابتان را شناسایی کنید، اطلاعات مفیدی در اختیارتان قرار خواهد گرفت و آنگاه می‌دانید چه اقداماتی باید انجام دهید.

بنابراین، مسئله این نیست که ما در میانهٔ یک بحران اضطراب سلامت عمومی هستیم، بلکه مسئله این است که ما دچار بحران روشِ مقابله با اضطراب هستیم.

گوش سپردن به اضطراب -یعنی اینکه باور کنیم هر چیزی که به ما می‌گوید حکمتی دارد- اولین قدم برای یافتن راه‌حل است.

هرچه تلاش‌هایمان هدفمندتر باشند و هرچه اهدافمان واضح و دست‌یافتنی‌تر باشند، عملکرد و یادگیری ما بیشتر خواهند شد

حقیقت این است که ما موضوع را وارونه متوجه شده‌ایم. مشکلْ اضطراب نیست، بلکه مشکل این است که عقاید ما دربارهٔ اضطراب اجازه نمی‌دهند که باور کنیم می‌توانیم اضطراب را کنترل کنیم و حتی به نفع خودمان از آن بهره‌مند شویم

ترس واکنشی سریع و قطعی در برابر خطری واقعی در زمان حال است که وقتی آن تهدید برطرف می‌شود، ترس از بین می‌رود

درنهایت آنچه سلامتی ما را تعیین می‌کند نبود قطعیت تحمل‌ناپذیر نیست، بلکه نحوه استفادهٔ ما از آن است.

اضطراب از شعله‌های آتش تکامل ظاهر شد تا ما را به اوج انسانیت خودمان برساند. فقط کسانی می‌توانند تمدن بسازند که علاقه‌مندند زمانِ حال را نادیده بگیرند و به آینده فکر کنند.

نقطهٔ مطلوب نبود قطعیت است: نبود قطعیت این فرصت را در اختیار ما می‌گذارد تا بر اتفاقاتِ آینده تا حدودی تأثیرگذار باشیم.

از دیدگاه نظریهٔ تکامل تهدیدهای قطعی خطرناک نیستند، بلکه ناشناخته‌ها خطرناک‌اند.

این معجزهٔ نبود قطعیت است؛ بدون اینکه ما تلاشی آگاهانه انجام دهیم، مغز ما دو کار را بسیار عالی انجام می‌دهد: ابتدا نبود قطعیت را مورد توجه قرار می‌دهد و سپس هر کاری که می‌تواند انجام می‌دهد تا آن را کنترل کند. همین اقدام انسان‌ها را قادر ساخت تا در طول ده‌ها هزار سالِ ناپایدار و پیش‌بینی‌ناپذیر بیاموزند، سازگار شوند، زنده بمانند و رشد کنند.

اضطراب به ما اجازه نمی‌دهد که منفعلانه دست روی دست بگذاریم و قربانی بشویم. اضطراب ما را ترغیب می‌کند تا اقداماتی انجام دهیم. اگرچه این اقدامات شاید همیشه اقدامات درست یا مؤثری نباشند، صرفاً انجام دادن یک کار -اقدام در برابر نبود قطعیت- حال ما را بهتر می‌کند و در برخی موارد، به نتیجهٔ خوبی ختم می‌شود.

وقتی رنج اضطراب را بپذیریم و به پیامی گوش دهیم که به ما آموزش می‌دهد، می‌توانیم رشد کنیم و چیزی خلق کنیم و درنهایت ناهماهنگی درونی‌مان در هنگام اضطراب را اصلاح کنیم.

ما می‌توانیم با استفاده از اضطراب گزینه‌های احتمالی را به صورت خلاقانه‌ای ببینیم و در تبدیل آن‌ها به واقعیت ایستادگی کنیم، اما حتی این کار نیز با خطر همراه است. این خطر را کمال‌گرایی می‌نامند؛ گاهی اوقات منشأ کمال‌گرایی ممکن است اضطراب باشد.

ما از بدو تولد نمی‌دانیم که چگونه اضطراب را کنترل کنیم، دقیقاً همان‌طور که قدرت سیستم ایمنی ما برای مبارزه با میکروب‌ها از بدو تولد بهینه نیست. اما هر دوی این سیستم‌های پادشکننده -اضطراب و سیستم ایمنی- از چالش‌ها می‌آموزند و قادرند مسیر خود را بیایند.

احساسات ذاتاً نوعی انرژی هستند که به هدف و مسیر نیاز دارند

ترس واکنشی سریع و قطعی در برابر خطری واقعی در زمان حال است که وقتی آن تهدید برطرف می‌شود، ترس از بین می‌رود. اضطرابْ نگرانی دربارهٔ آینده‌ای غیرقطعی، فرضی و نوعی گوش‌به‌زنگی است که ما را به‌شدت هشیار نگه می‌دارد. این احساس در فضاهای بینابینی اتفاق می‌افتد؛ بین فهمیدن اینکه ممکن است اتفاق بدی رخ دهد

در باطنِ همهٔ کارهایی که انجام می‌دهید -عشق به خانواده‌تان، پایان مهلت انجام دادن یک کار، خرید از فروشگاه، تماشای مسابقهٔ فوتبال با رفیق‌هایتان، نوشیدن یک فنجان چای، نواختن پیانو، جان سالم به در بردن از یک بیماری واگیردار، ورزش کردن در باشگاه، اسکی کردن روی آب، داد زدن سر بچه‌هایتان، شعر نوشتن، به تعطیلات رفتن- اضطراب وجود دارد: یک رودخانهٔ خروشان و تندرو با جریان‌های گردابی و چرخشی که شما می‌توانید برای کسب انرژی بیشتر، حکمت، الهام، امید و دانش فنی وارد آن شوید. آیا ممکن است در چنین رودخانه‌ای غرق شوید؟ بله. اما شما می‌توانید موافق جریان این رودخانه نیز شنا کنید.

اضطراب را دوباره ارزیابی نکنید که آن را تغییر دهید. آن را از کار نیندازید. آن را مانند خاطره‌ای ازیادرفته یا هدیه‌ای فراموش‌شده در جعبهٔ بالای کمدتان احیا کنید. اضطراب می‌تواند نیرو باشد و، مثل هر نیروی حقیقی، نقاط ضعفی دارد. شما از طریق همین نقاط ضعف، بهترین و واقعی‌ترین حالتِ خودتان را خواهید یافت. ما با نجات اضطراب، خودمان را نجات می‌دهیم.