کتاب اشراف زاده ای در مسکو

تجربه کمتر به ما می‌آموزد که چگونه با عزیزترین دارایی‌هایمان وداع کنیم.

اگر چیزی را هدر ندهی، نیازمند نخواهی شد. نه قرض بگیر و نه قرض بده

آیا این سنگ‌ها را در این بیابان برهنه و سوزان می‌بینی؟ آن‌ها را به نان تبدیل کن و آن‌گاه بشریت همچون گوسفندانی از تو پیروی خواهند کرد، سپاسگزار و مطیع ... اما تو نمی‌خواستی بشر را از آزادی محروم کنی و این پیشنهاد را رد کردی، چون این گونه استدلال کردی که این چه‌جور آزادی‌ای است که بتوان فرمان‌برداری را با قرص‌های نان خرید؟

تجربه کمتر به ما می‌آموزد که چگونه با عزیزترین دارایی‌هایمان وداع کنیم.

«کنت روستوف، اگر روزگار شاعری شما گذشته، این ما هستیم که متأسفیم.»

«پادشاه پشت قلعه‌اش سنگر می‌گیرد و اشراف‌زاده پشت میز تحریرش.»