بریده‌هایی از کتاب قاره سبز

من کتابی دارم که بیش از بیست سال است همیشه همراهم بوده است. این کتاب تنهادارایی باارزشی است که آن را پیش از همهٔ داشته‌هایم برمی‌دارم؛ حتی در کتابخانه نگهش نمی‌دارم؛ بلکه همواره در کنار تختم در دسترس من است.

راستی فهمیدم کارگردان‌های ایرانی اگر بخواهند جوایز بین‌المللی را صاحب شوند، باید در ژانر سیاه‌نمایی کشورشان بکوشند! انصافاً هم هرکسی جایزه برده، از فیلمی بوده که ایران را زشت و کثیف نشان داده است!

مفیدبودن بهتر از مهم‌بودن است و داشتن مسئولیت بهتر از داشتن مقام است.

گفت این کتاب معجزهٔ پیامبر شماست. ما برای یافتن عصای موسی، اعجاز پیامبرمان، باید موزه‌ها را بگردیم؛ اما هریک از شما در خانه‌های خود معجزهٔ پیامبرتان را دارید. معجزه دارای اثر است. ترجیح می‌دهم به‌عنوان فردی یهودی به آن دست نزنم و نزدیکش هم نباشم. می‌ترسم اثر بدی برایم داشته باشد! از اینکه آن مرد یهودی بیشتر از برخی مسلمانان اعجاز قرآن را باور داشت، متعجب شدم؛ همچنین از اینکه می‌دانست آیات قرآن چه آثار شگرفی دارد.

گفتم: من از کل ایران و هرچه در آن می‌گُنجد، دفاع می‌کنم؛ از کوه‌ها و دریاها و منابع طبیعی و فرهنگ و اعتقادات مردم و عزت و افتخارات ملی و تاریخی‌شان تا حکومتی که متعلق به همین مردم است نه دست‌نشاندهٔ اجنبی؛ این حکومت، چه خوب باشد چه بد، دولتمردانش از بطن همین مردم برخاسته‌اند و از بیگانگان نیستند.

وظیفهٔ من انتخاب راه صحیح و تلاش و استقامت در آن راه است و بقیهٔ مقدرات به دست خالقم است.

خُلف وعده (وفانکردن به عهد) و حرام‌لقمگی دو بیماری خطرناکی است که به‌شدت واگیر دارد.

دولت‌ها هم حضور سگ‌ها را در خانه‌های مردم بهتر از آن می‌دانستند که افراد جامعه به دلیل احساس تنهایی و نداشتن روابط مستحکم دچار افسردگی شوند و آمار خودکشی رو به افزایش گذارَد

امروز ثابت شده است که خانواده تا چه حد در بقای جامعه و سلامت روان افراد نقش دارد؛ ازاین‌رو اینک بازگشت به ارزش‌های خانواده و استحکام آن در برنامه‌های دولت‌های غربی به‌جِد دنبال می‌شود.

«نگویید وقت ندارم، بگویید نظم ندارم».

راستی فهمیدم کارگردان‌های ایرانی اگر بخواهند جوایز بین‌المللی را صاحب شوند، باید در ژانر سیاه‌نمایی کشورشان بکوشند! انصافاً هم هرکسی جایزه برده، از فیلمی بوده که ایران را زشت و کثیف نشان داده است!

ما دائم به اطرافمان نگاه می‌کنیم. خیلی چیزها یا خیلی افراد، اعم از آشنا و غریبه را می‌بینیم و درباره‌شان تجسس می‌کنیم؛ حدس می‌زنیم و به‌سرعت دنبال آشنایی می‌گردیم که به او بگوییم می‌دانی امروز چه چیزی یا چه کسی را دیدم؟ با چه فردی؟! با چه چیزی؟! در چه وضعیتی؟! با چه ماشینی؟! و... طرف مقابل هم برای اینکه از ماجرا عقب نمانَد، دیده‌هایش را می‌گوید. بعد از تجسس به غیبت می‌رسیم. در آخر هم برای جمع‌بندی دیده‌هایمان نظری می‌دهیم که شامل تهمت و... می‌شود. همهٔ این کارها نتیجهٔ بی‌دلیل نگاه‌کردن است

اگر ویژگی یا رفتار خوبی در من سراغ دارید، نشئت‌گرفته از اعتقادات مذهبی من است و اگر صفت یا رفتار ناپسندی در من یافتید، به خصوصیات فردی و نفس اماره‌ای مربوط است که هنوز موفق به تربیت آن نشده‌ام؛ هرچند همواره برای خودسازی کوشیده‌ام.

من از کل ایران و هرچه در آن می‌گُنجد، دفاع می‌کنم؛ از کوه‌ها و دریاها و منابع طبیعی و فرهنگ و اعتقادات مردم و عزت و افتخارات ملی و تاریخی‌شان تا حکومتی که متعلق به همین مردم است نه دست‌نشاندهٔ اجنبی؛ این حکومت، چه خوب باشد چه بد، دولتمردانش از بطن همین مردم برخاسته‌اند و از بیگانگان نیستند. آیا من که از همهٔ ایران دفاع می‌کنم، وطن‌فروشم و تو که به دلیل عناد موجه یا غیر موجه با سیستم حکومتی کشورت و برای ضربه‌زدن به نظام، حاضر می‌شوی همهٔ ابعاد ایران را به حقارت بکِشانی و مردم کشور خود را در انظار جهانیان خار کنی، وطن‌دوستی؟!

از اینکه در مقابل ملت‌های دیگر دنیا خود را خار و خفیف کنیم، چه سودی خواهیم برد؟

دنیای غرب سال‌هاست به جبرِ قانون، مشغول ساختن فرهنگ‌اند! این یعنی تولید فرهنگ و ما جایی به تولید روی می‌آوریم که در آن زمینه خلأ داشته باشیم