کتاب حسین (ع)، عقل سرخ

بدان اگر همهٔ درهای زمین و آسمان به روی کسی بسته شود و او تقوا بورزد، خداوند راه خروج از بن‌بست‌ها را به او نشان خواهد داد. بنابراین نترس و جز با حق، انس نگیر و جز از باطل نترس. آرام باش.

خدا ما را بس است: «حَسْبُنَا اللهُ وَ نِعْمَ الْوَکیلُ».

بی‌طرفی و صلح‌طلبی در برابر هیئت ظلم، ابداً فضیلت نیست؛ رذیلتی عریان است.

هرگز اسلام از کفر ضربه نمی‌خورد، بلکه از نفاق ضربه می‌خورد،

آنان نمی‌خواستند اسلام را محو کنند؛ بلکه می‌خواستند اسلام را مات کنند. می‌خواستند و می‌خواهند اسلامی بسازند با گنج قارون و تخت فرعون کاری نداشته باشد

شمر از خط مقدم جبههٔ علی‌بن‌ابی‌طالب(ع)به خط مقدم جبههٔ یزید آمد. همه به‌تدریج شمر می‌شوند. همهٔ ما این‌چنین هستیم و کم‌کم شمر می‌شویم؛ به‌طوری که اگر از ابتدا به خود ما بگویند بیست سال دیگر چنان آدمی خواهی بود، خودمان هم باور نمی‌کنیم؛ ولی بعد چنان می‌شویم و کم‌کم به‌راحتی باور هم می‌کنیم. مسئله خیانت در انقلاب، غدهٔ بدخیمی است.

اصولاً عشق و عقل در منطق عاشورا، هووی یکدیگر و پشت به یکدیگر نیستند. عشق عاشورایی عاقلانه است و عقل عاشورایی عارفانه است؛

خداوند پدرخوانده کسی نیست. هیچ‌یک از ما، قوم و خویش خداوند و نظرکرده نیستیم. اگر عمل صالح بکنیم، از سوی خدا حمایت می‌شویم: <إِنْ تَنْصُرُوا اللهَ ینْصُرْکمْ>؛

حضرت امیر(ع)، نکتهٔ مهمی فرموده است که باید این تعبیر را مجریان همهٔ حکومت‌ها ببینند. روایت بسیار مهمی است. فرمود: کسانی می‌توانند حکومت دینی واقعی تشکیل دهند که اهل مداهنه و سازشکاری و مصانعه و ریاکاری نباشند؛ کسانی که با صاحبان قدرت و ثروت و با جناح‌های قوی و سرمایه‌دارها و با قدرت‌های داخلی و خارجی معامله نکنند و نترسند؛ کسانی که محافظه‌کار نباشند.

این تاریخ دردناک اسلام است، روح اسلام، قربانی کالبدش شد و محتوایش پیش پای فرمش شهید گشت. اسلام با سلاح رستم فرّخ‌زاد ایرانی یا هراکلیوس روم یا با زبان شبهات کافرانه ابن‌ابی‌العوجاء و کفرگویی امثال او و نظریات جاثلیق زمین‌گیر نشد. اسلام با روایات جعلی ابوهُرَیره و ابودرداء، و با فتوای کعب‌الاحبار و ابوموسی اشعری و شریح قاضی کشته شد. سیدالشهدا(ع)در کربلا قربانی تحریفِ اسلام شد.

حضرت امیر(ع)درباره این افراد فرمود: «فَهُوَ خَائِنٌ»؛ کسانی که کار را نمی‌شناسند، ولی مسئولیت قبول می‌کنند، خائن هستند. حکومتی که قوم‌وخویش‌بازی و پارتی‌بازی و آقازاده‌بازی و این حرف‌ها در آن نیست.

حکومتی که حسین(ع)برایش شهید شد، حکومتی بود که اهل سازش و سستی نبود.

و پرسید: به اجازه چه‌کسی در این عسل‌ها تصرف کردی؟ گفت: من تنها به‌اندازهٔ سهم قانونی خود برداشتم و بیشتر از سهمم برنداشتم. فرمود: تو حق نداشتی زودتر از بقیه مردم برداری. گرچه تو هم از این عسل‌ها حقی داری

حضرت امیر(ع)فرمود: «اگر کسانی در حکومت اسلامی، باندبازی و حزب‌بازی و قوم‌وخویش‌بازی بکنند، محاربند و اعلام جنگ با خدا و رسولش داده‌اند».

دین‌فروشان و مردم‌فروشان، همواره با ظاهری دینی و مردمی می‌آیند و مجاهدان اسلام را خلع سلاح می‌کنند؛ برای اینکه صحنه مشتبه شود، همه‌چیز متشابه شود و همهٔ اصول مبهم شود تا دیگر نشود تشخیص داد که دقیقاً مرز حق و باطل کجاست. این همان فرمایش پیامبر(ص)به حضرت امیر(ع)است که دوران من دوران جنگ «تنزیل» است و از حیث نظری، شناخت دوست و دشمن آسان است؛ اما در دوران تو و پس از من، جنگ «تأویل» سر خواهد گرفت که دیگر شناخت دوست و دشمن آسان نخواهد بود.

آرمانی که گرسنگی گرسنگان به آن لطمه نزند، آرمانی انسانی نیست؛ چه برسد به آرمان الهی.

آرمانی که گرسنگی گرسنگان به آن لطمه نزند، آرمانی انسانی نیست؛ چه برسد به آرمان الهی.

اصولاً عشق و عقل در منطق عاشورا، هووی یکدیگر و پشت به یکدیگر نیستند. عشق عاشورایی عاقلانه است و عقل عاشورایی عارفانه است؛ یک پدیده است با دو بُعد: یکی بُعد سلوکی و رو به خدایی، و دیگری بُعد اجتماعی و رو به خلقی؛ و هر دو مهم و هر دو به یکدیگر مربوط.

محاسبه و عقلانیت در عاشورا ترک نشد، بلکه رو به اهداف الهی هدفگیری شد.

تندترین منتقدان دلسوز، نزدیک‌ترین رده به مسئولان باشند و کسانی که بتوانند بدون سازشکاری و محافظه‌کاری علیه فسادها انتقاد صادق و صریح کنند. حکومتی که در آن، افرادی که کار بلد نیستند، شرعاً حرام و ممنوع باشد که مسئولیت قبول کنند.