آسمانها در هر کجا به نحوی یکسان از زمین دورند، به همین ترتیب، روح نیز باید از هرآنچه زمینی است، به نحوی یکسان دور باشد؛ چنان که به یکی نزدیکتر از دیگری نباشد. او باید در اجتناب از عشق و نفرت و داشتن و وانهادن، رَویهای یکسان در پیش گیرد [و از همهٔ آنها مبرّا باشد] به عبارت دیگر، باید به نحو توأمان مرده باشد، تسلیم شده باشد و تعالی یافته باشد. آسمانها از شائبهٔ آلایش و [سیطرهٔ] زمان و مکان، پاک و منزّهاند. چیزی مادی و جسمانی آنجا نتوان یافت.
Hamid Adibzadeh