کتاب ۴۸ قانون قدرت

«هر انسانی که سعی کند همیشه خوب باشد، درنهایت به‌دست انبوه آنانی که خوب نیستند نابود می‌شود.»

هرچه بیشتر ساکت بمانیم دیگران زودتر به حرف می‌آیند و با لب به سخن گشودن آنان از مقاصد واقعی‌شان سر درمی‌آوریم...

صدف‌ها با کامل شدن ماه باز می‌شوند، و وقتی خرچنگی آن‌ها را ببیند سنگ یا جلبکی به داخل آن‌ها می‌اندازد و صدف‌ها دیگر نمی‌توانند بسته شوند و طعمهٔ خرچنگ می‌شوند. این دقیقاً سرنوشت کسانی است که دهان گشادشان را نمی‌بندند و بهانه به‌دست شنونده می‌دهند.

وقتی با دشمن دوست شوی، دشمن را نابود کرده‌ای.

آدم‌های بدگمان و محتاط راحت‌تر از دیگران گول می‌خورند. در یک زمینه اعتماد آنان را جلب کنید و زمینه‌های دیگر از دید آنان مخفی می‌ماند و شما فرصت می‌کنید زیرپوستی جلو رفته و آنان را با خاک یکسان کنید

وقتی دشمن نداشته باشیم، تنبل می‌شویم. وقتی دشمن بیخ گوشمان باشد درایت ما را برمی‌انگیزد و سبب می‌شود همیشه به‌هوش باشیم. از این رو گاهی بهتر است از دشمنانمان به‌عنوان دشمن، و نه تبدیل آنان به دوست یا هم‌پیمان بهره بگیریم.

دربار خود را منتهای پاکی می‌دید، اما ورای ظاهر درخشانش، ملغمه‌ای از هیجانات تیره‌وتار، طمع، حسادت، شهوت، و نفرت بود. جهان امروز ما به همین سیاق خود را درظاهر، آخرِ انصاف نشان می‌دهد، درحالی‌که همان هیجانات زشت در درون ما می‌لولند. بازی یکی است؛ علی‌الظاهر محسنات را محترم می‌شماریم، اما پیش خودمان محتاط عمل می‌کنیم، مگر اینکه خیلی احمق باشیم و این کار را نکنیم.

در دنیایی که روزبه‌روز مبتذل‌تر و عادی‌تر می‌شود، هرچیزی که پیچیده به‌نظر آید، فوراً جلب‌توجه می‌کند. هیچ‌وقت دربارهٔ کاری که می‌کنید یا قرار است بکنید زیاد توضیح ندهید. همهٔ کارت‌هایتان را رو نکنید. قدری مرموزیت به حضورتان می‌افزاید؛ به‌علاوه، همه را به پیشگویی وامی‌دارد و همه منتظرند ببینند بعد چه می‌شود. به‌کمک مرموزیت جذب کنید، اغوا کنید، حتی بترسانید.

هرگاه در کانون توجهات قرار گرفتید باید پیوسته با تغییر و اصلاح روش جلب‌توجه، موقعیتتان را حفظ کنید، در غیر این‌صورت اطرافیان خسته شده و به‌سراغ یک ستارهٔ جدیدتر می‌روند. لازمهٔ این بازی، هشیاری دائم و خلاقیت است.

اگر جایگاه اجتماعی‌تان شما را از مرموز بودن در کارتان منع می‌کند، لااقل یاد بگیرید کمتر جلوی چشم باشید. هرازگاهی طوری رفتار کنید که با درک دیگران از شما همخوانی نداشته باشد.

از جنگجویانی الگو بگیرید که نقشه‌هایشان را فقط از ویرانی کشورهایی که از آنجا گذشته‌اند می‌توان فهمید. (نینون دو لونکلوو ۱۷۰۶-۱۶۲۳)

هیچ انتقامی مانند فراموشی نیست؛ با این کار آدم‌های بی‌ارزش در غبار پوچی خویش مدفون می‌شوند.

«ابلهان می‌گویند با تجربه می‌آموزند. من ترجیح می‌دهم از تجربهٔ دیگران بهره ببرم.»

به‌ندرت قدرت به‌دست کسانی می‌افتد که انقلاب را آغاز می‌کنند و یا حتی آن را پیش می‌برند؛ قدرت به‌دست کسانی می‌افتد که کار را به سرانجام می‌رسانند.

ضرب‌المثل معروف ژاپنی می‌گوید: «هیچ‌چیز هزینه‌برتر از چیزی که مجانی داده شود نیست.»

صدف‌ها با کامل شدن ماه باز می‌شوند، و وقتی خرچنگی آن‌ها را ببیند سنگ یا جلبکی به داخل آن‌ها می‌اندازد و صدف‌ها دیگر نمی‌توانند بسته شوند و طعمهٔ خرچنگ می‌شوند. این دقیقاً سرنوشت کسانی است که دهان گشادشان را نمی‌بندند و بهانه به‌دست شنونده می‌دهند.

وقت ارزشمندتان را بیهوده هدر ندهید و ذهنتان را بیهوده درگیر کارهای دیگران نکنید، وگرنه بهای سنگینی خواهید پرداخت.

مراقب رفقایی باشید که به‌خاطر برانگیخته شدن سریع و راحت حسادتشان خیلی زود به شما خیانت می‌کنند. ضمناً لوس و خودرأی هم هستند. اما اگر کسی را که قبلاً با شما دشمنی داشته به‌کار بگیرید، وفادارتر از یک دوست خواهد بود، چراکه به‌دنبال توجیه است. درواقع بیشتر از دشمنان باید از دوستانتان بترسید. اگر هم دشمن ندارید به طریقی دشمن‌تراشی کنید.

برای دشمن‌تراشی، یک دوست انتخاب کن: او می‌داند کجا ضربه را بزند.

اگر فکر می‌کنید آدم‌های حیله‌گر افراد پرزرق‌وبرقی هستند که با دروغ‌های حساب‌شده و داستان‌سرایی دیگران را گول می‌زنند، در اشتباهید. زبردست‌ترین کلاه‌برداران خیلی ساده پیش می‌روند تا جلب‌توجه نکنند. آنان به این موضوع واقف‌اند که کلمات و حرکات خیلی سنگین سریعاً ظن دیگران را برمی‌انگیزد.

آدم‌های بدگمان و محتاط راحت‌تر از دیگران گول می‌خورند. در یک زمینه اعتماد آنان را جلب کنید و زمینه‌های دیگر از دید آنان مخفی می‌ماند و شما فرصت می‌کنید زیرپوستی جلو رفته و آنان را با خاک یکسان کنید.

ظاهر بی‌تفاوت به خود گرفتن ـ همانند پوکربازی که چهرهٔ معصوم به خود می‌گیرد ـ اغلب بهترین سرپوش برای پنهان کردن نیاتتان در پس یک ظاهر آرام و خودمانی است.

نیات خود را پنهان نگه دارید، البته نه با سکوت (چراکه اگر مرموز به‌نظر برسید، شک دیگران را برمی‌انگیزید) بلکه با حرّافی دربارهٔ آمال و آرزوهایتان، البته نه آرزوهای حقیقی.

کنتس از حسادت و منگی خودش هم لذت می‌برد، چراکه گاهی‌وقت‌ها احساس، هر احساسی که باشد، از کسالتِ در آرامش بودن بهتر است.

اختلافات با دشمنتان را در مواقع لزوم کنار بگذارید و از خدماتش بهره بگیرید. چنان‌که لینکُلن گفت: وقتی با دشمن دوست شوی، دشمن را نابود کرده‌ای.

آن رضایت لحظه‌ای که از ادای کلمات گزنده کسب می‌کنید بعداً برایتان گران تمام می‌شود.

«ارزش بعضی چیزها در این نیست که برایمان چه سودی دارند، بلکه در بهایی است که بابت آن‌ها می‌پردازیم.»

مکان را می‌توان بازیافت، زمان را هرگز.

با رسمیت دادن به دیگران، حتی ازطریق مبارزه با آنان، شما اثرگذاری طرف مقابل را می‌پذیرید.

انسان، این اشرف مخلوقات، درمقابل تغییر حتی وقتی به‌نفعش هم باشد مقاومت می‌کند.