بریده‌هایی از کتاب جوینده

در این دنیایی که به سختی موضوعی پیدا می‌شود که انسان بتواند شاد باشد، او همیشه لبخند به لب دارد.

«این که به هر قیمتی زنده بمونی مهم نیست، این که با چه کیفیتی زندگی کنی مهمه.»

«یک چیز بهت می‌گم و اون رو آویزون گوشت کن، این دنیا جای آدم‌های ضعیف نیست. ضعیف‌ها بازنده‌ان.»

برای عزیزترین‌هایی که داری، باید عزیزترین چیزی که داری را فدا کنی.

به عقیده من انسان به عقل و آزاد بودنش انسانه

این دنیا برای کسی دل‌سوزی نمی‌کنه

«این که به هر قیمتی زنده بمونی مهم نیست، این که با چه کیفیتی زندگی کنی مهمه.»

حالا منظور کورو را فهمیدم. ترس ما را درون چند حلبی و سنگ و چوب زندانی کرده و همین ترس قفسی دور فکرمان درست کرده بود که اجازه نمی‌داد افکار جدید وارد و افکار قدیمی خارج شوند.

«یک جوینده همیشه باید پشتش امن باشه و رو به خطر بخوابه.»

این دنیا جای آدم‌های ضعیف نیست. ضعیف‌ها بازنده‌ان.

برای عزیزترین‌هایی که داری، باید عزیزترین چیزی که داری را فدا کنی.

محبت کسی رو رام نکرده که هیچ، بلکه وحشی هم کرده و توقع به وجود آورده که اگه کمش کنی، همه طلب‌کار می‌شن

و من بی‌خود نگران هستم.

«این که به هر قیمتی زنده بمونی مهم نیست، این که با چه کیفیتی زندگی کنی مهمه.»

شاید زنده باشیم، ولی زندگی نمی‌کنیم.

حرف‌هایش همانند تیغ، برنده هستند.

برای عزیزترین‌هایی که داری، باید عزیزترین چیزی که داری را فدا کنی

این که به هر قیمتی زنده بمونی مهم نیست، این که با چه کیفیتی زندگی کنی مهمه.

«دشمن هیچ‌زمان نمی‌تونه به ما غلبه کنه، فقط وقتی که خودمون راه رو بهشون نشون بدیم، اسیرشون می‌شیم.»

- به عقیده من انسان به عقل و آزاد بودنش انسانه.

تو این روزگار به فکر خودت باش. همه تا جایی تو رو می‌خوان که به دردشون بخوری.

اون بیرون هزارتا دلیل واسه زندگی کردنه اما این‌جا درون این پناهگاهای مزخرف آدم رو محدود می‌کنن به نیازهای اولیه‌اش و نمی‌زارن که از زندگی‌شون لذت ببرن.

این دنیا جای آدم‌های ضعیف نیست. ضعیف‌ها بازنده‌ان.

برای عزیزترین‌هایی که داری، باید عزیزترین چیزی که داری را فدا کنی.

- برای همین جوینده شدی؟ - آره. تنها راه رسیدن به هدفم همینه.

آن‌طور که می‌دانستم، باید سی وپنج سال داشته باشد ولی موها و ریش جوگندمی‌اش خبر از چهل تا پنجاه می‌داد. روزگار بار سنگینی روی دوشش گذاشته که این‌چنین شکسته شده بود و چشمانش نشان از درد کهنه عمیقی می‌داد.

کلمات ناخواسته بر لبانم جاری می‌شوند.

قراره اونایی رو نجات بدم که تو سختی‌ها با من بودن. قرار نیست کل دنیا رو نجات بدم.»

همه از یک روز خوب صحبت می‌کنند ولی مشکل این است که هیچ کس نمی‌داند که آن روز خوب کی می‌آید.

دلم پر از آشوب است و دلشوره درون آن غوغا می‌کند. نمی‌توانم آرام بمانم و دائم راه می‌روم