علی حسین
۰
«هیچ کس مرگ را نمیبیند، هیچ کس چهره مرگ را نمیبیند، هیچ کس صدای مرگ را نمیشنود، مرگ وحشی فقط انسان را بر زمین فرومیکوبد.
گاهی خانهای میسازیم، گاهی آشیانهای برپا میکنیم، سپس برادران آن را به ارث میبرند و میان خود قسمت میکنند، گاهی خصومت بر زمین حاکم میشود، سپس رودها طغیان میکنند و سیل جاری میشود.
سنجاقکها دستخوش جریان آب رودخانه میشوند، و چهره آنها به چهره خورشید ماننده است.
سپس ناگهان هیچ چیز وجود ندارد.