بریده‌هایی از کتاب لیالی اندوه

اینکه می‌گن از دل برود هر آن‌که از دیده برفت، درست نیست. اونی که از دید می‌ره فقط به نبودنش عادت می‌کنی. وگرنه هیچ‌وقت از دلت بیرون نمیره!

او با جان و دل پذیرفته بود که اخلاق و خُلقیات خانواده‌اش هرچه باشد، نباید گله کند. خانواده خوب است، باید باشد، نباشد یک چیزهایی می‌لنگد. اما همین خانواده چیزی‌ست که به انتخاب خود آدم نیست و نخواهد بود.

آدم وقتی که در لاک تنهایی‌اش فرو می‌رود، بیشتر دلش تنگ می‌شود... بیشتر فکر می‌کند...بیشتر...

زندگی ذره کاهیست. که کوهش کردیم... زندگی نام نکویی ست که خارش کردیم زندگی نیست به‌جز نم‌نم باران بهار؛ زندگی نیست به‌جز دیدن یار زندگی نیست به‌جز عشق، به‌جز حرف محبت به کسی ورنه هر خار و خسی، زندگی کرده بسی زندگی تجربهٔ تلخ فراوان دارد... دوسه‌تا کوچه و پس‌کوچه و اندازهٔ یک‌عمر بیابان دارد ما چه کردیم و چه خواهیم کرد در این فرصت کم!؟