کتاب گناهکار (جلد دوم)

برای رسیدن به خوشبختی باید بهاش رو هم پرداخت. خوشبختی حقیقی آسون به دست نمیاد

از حالا به بعد قلم سیاه تقدیر رو میندازیم تو دورترین گوشه از خاطراتمون و با قلمی خط به خط سرنوشتمون رو می‌نویسیم که مرکبی از عشق باشه و صفحه‌ای از برگ برگ سفید زندگی!

نمی‌خوام واسهٔ خوشبختیم پول رو تضمین کنم. با محبت، گذشت، وفاداری و از همه مهم تر با عشق می‌شه یه زندگی مستحکم رو تضمین کرد. مهر من همینه.

عشق چشم آدمو کور می‌کنه. آدم عاشق همیشه کوره.

همیشه آرزوی اینو داشتم که سراسر زندگیم با تموم اتفاقات تلخ و شومش فقط و فقط یه خواب باشه. تا اون موقع امید داشته باشم با یه تلنگر می‌تونم بیدار شم و ببینم که تموم اون اتفاقات بد یه کابوس بوده. ولی از واقعیت های زندگی نمی‌شه فرار کرد. باید تحملشون کرد. نمی‌تونی روی زخمای دلت مرهمی بذاری، چون توی اون مرحله‌ای از زندگی قرار داری که کسی نیست مرهم دلت باشه. همه رفتن و تنهات گذاشتن.

باید بمونی و بسوزی و بسازی. من موندم و سوختم، ولی نتونستم بسازم. خواستم که بجنگم، خواستم بر خلاف رودخونه شنا کنم و خودم رو به جایی برسونم که از اونجا پرت شدم؛ ولی یه همچین چیزی هیچ وقت امکان پذیر نیست. اینکه بخوای زمان رو به عقب برگردونی. ای کاش می‌شد با علم به تموم اتفاقات بر می‌گشتم و جلوی اون حوادث رو می‌گرفتم. همهٔ زندگی من یه کابوسه، یه خواب! یا یه روزی بیدار می‌شم و یا به خواب ابدی فرو می‌رم و بازگشتی برام نمی‌مونه. انتخاب دست من نیست، تقدیرم رقم خورده. درست از وقتی که پا به این دنیا گذاشتم.