بریده‌هایی از کتاب راز داوینچی

اکتشافات علمی هیچ‌گاه توسط اشخاص باایمان صورت نمی‌گرفت و کسی هم که زندگی‌اش را وقف ایمانش می‌کرد، احتیاجی به اثبات فیزیکی باورهایش نداشت.

اما این قدرت برای کلیسایی که توسط مردان اداره می‌شد، یک تهدید بزرگ به‌حساب می‌اومد و به همین خاطر زنانگی مقدس رو شیطانی و ناپاک جلوه دادن. این خدا نبود که زن رو مسئول گناه ابتدایی، یعنی خوردن میوهٔ ممنوعه و تبعید از بهشت می‌دونست. بلکه مرد بود که این مفهوم رو خلق کرد و زن رو که زمانی حیات بخشی مقدس بود، تبدیل به دشمنی گناهکار کرد.»

تاریخ رو همیشه فاتحان نوشتند. وقتی دو فرهنگ باهم می‌جنگن، بازنده از میدون حذف میشه و برنده کتاب‌های تاریخی رو می‌نویسه...

‫حتی جهت باستانی چپ نسبت داده شده به مادینه هم از تهمت‌های کلیسا در امان نماد. در فرانسه و ایتالیا، کلماتی که معنای چپ می‌دادند، gauche,sinistra، معانی پست گرفتند و کلماتی که به جهت راست اشاره داشتند، معنای عدالت، مهارت

کلیسای کاتولیک کتابی را منتشر کرد که می‌توانست به‌عنوان خونین‌ترین کتاب تاریخ شناخته شود. کتابی به نام Malleus Maleficarum، یا پتک ساحره‌ها که دنیا را با «خطرات زنان آزاداندیش» آشنا می‌کرد و به روحانیون آموزش می‌داد که چطور آن‌ها را شناسایی، شکنجه و نابود کنند.

زنان به‌اجبار باید ریاضت بیشتری می‌کشیدند و بدنشان را شکنجهٔ بیشتری می‌دادند... و تمام این‌ها به خاطر این بود که باید تاوان گناه نخستین‌شان را می‌دادند. انگار سیبی که حوا به آن گاز زده بود، دینی بود که تمام زنان در تمام عمرشان باید پرداختش می‌کردند.

«هیچ‌وقت نذار یه نمادشناس شروع کنه به صحبت دربارهٔ نمادهای مسیحیت. چون هیچی تو دین مسیحیت اصیل نیست. خدای پیش از مسیح، میترا یا مهر که در دین زرتشتی به‌عنوان پسر خدا یا نور جهان شناخته می‌شد، در ۲۵ دسامبر متولد شد، پس از مرگش در سنگی دفن شد و سه روز بعد دوباره زنده شد؛ و در ضمن تاریخ ۲۵ دسامبر، زادروز ازیریس، آدینوس و دیونیسوس هم هست؛ و به کریشنای نوزاد هم طلا و کندر و صمغ پیشکش کردند؛ یعنی حتی روز مقدس مسیحی‌ها هم تحریف شده ست و از آیین پگان‌ها دزدیده شده.»

ما از هر چیزی که درکش نمی‌کنیم هراس داریم

پیک همان شمشیر بود – شمشیر نماد نرینگی. ‫دل همان پیمانه بود – جام نماد مادینگی. ‫گشنیز همان عصای سلطنتی بود – تبار سلطنتی.

«این کار هنگام جنگ و درگیری امری طبیعیه. قدرت نوپا، نمادهای قدرت قدیمی‌تر رو تحقیر می‌کنه و سعی می‌کنه معانی ارزشمندشون رو از بین ببره.

«تکرار. بهترین روش برای قوی کردن معنای یه نماد، تکرار کردنشه.

آرمان حوت اینه که انسان قدرت تصمیم‌گیری برای خودش رو نداره و قدرت‌های برتر باید بهش بگن که چی‌کار کنه. در نتیجه در این دوره دین و مذهب قدرت زیادی دارن؛ اما حالا داریم وارد دورهٔ آکواریس میشیم و آرمان اون اینه که انسان حقیقت رو می‌فهمه و یاد می‌گیره که خودش به‌تنهایی فکر کنه.

تاریخ رو همیشه فاتحان نوشتند. وقتی دو فرهنگ باهم می‌جنگن، بازنده از میدون حذف میشه و برنده کتاب‌های تاریخی رو می‌نویسه... کتاب‌هایی که شکوه قدرت و پیروزی‌اش رو بزرگ‌نمایی می‌کنه و دشمن شکست‌خورده رو حقیر جلوه میده. همون‌طور که ناپلئون میگه: تاریخ چیست مگر داستان‌هایی که بر سر آن توافق شده است؟» لبخندی زد و ادامه داد: «تاریخ همیشه یک داستان یک‌طرفه ست.»

«رز همیشه نماد عشق زنانه بوده. در فرقهٔ الهه پرستی، رز پنج پر نماد پنج مرحلهٔ زندگی یه زن بوده... تولد، قاعدگی، بارداری، یائسگی و مرگ.

مفهوم زندگی بخش بودن زن، پایه و اساس یه مذهب باستانی بود. به دنیا آوردن یه بچه بسیار رمزآلود و نشونهٔ قدرت بود. متأسفانه کلیسا تصمیم گرفت از این قدرت زیست‌شناسی چشم پوشی کنه و به دروغ، مرد رو آفریننده جلوه بده. به همین خاطر تو باب پیدایش کتاب مقدس اومده که حوا از دندهٔ آدم زاده شده؛ یعنی زن یک تیکهٔ اضافه از مرد بوده و یک تیکهٔ گناهکار. باب پیدایش، پایانی شد برای تقدیس مادینگی.

این خدا نبود که زن رو مسئول گناه ابتدایی، یعنی خوردن میوهٔ ممنوعه و تبعید از بهشت می‌دونست. بلکه مرد بود که این مفهوم رو خلق کرد و زن رو که زمانی حیات بخشی مقدس بود، تبدیل به دشمنی گناهکار کرد.

بسیاری از محققان بر این باورن که کلیسا عیسی رو از پیروان حقیقی‌اش دزدید، پیغام‌های انسانی‌اش را ربود و بهش ردای دروغین الوهیت پوشاند و ازش برای رسیدن به قدرت سوءاستفاده کرد.

«بخوام مفهومش رو دقیق‌تر بگم، ستارهٔ پنج پر نماد ونوس ئه... الههٔ عشق شهوانی و زیبایی.»

لنگدان ادامه داد: «این عدد فی ئه. ۱.۶۱۸ و عدد خیلی مهمی در هنره. کی می‌تونه بهم بگه چرا؟» استتنر سعی کرد نمک بریزد: «چون خیلی خوشگله؟» همه خندیدند. لنگدان گفت: «در واقع، حق با استتنره. عدد فی به‌عنوان زیباترین عدد جهان شناخته شده.»

هر چهار سال، خط مسیر حرکت سیاره ونوس، یک ستارهٔ پنج پر کامل را ترسیم می‌کرد.

ریشهٔ اصلی این کلمه به عبارت لاتین پگانوس۴۲ برمی‌گردد و به معنی روستانشین است. پگان‌ها در واقع مردمی سنت‌گرا و روستانشین بودند که به طبیعت پرستی معتقد بودند. در واقع آن‌ها آن‌قدر قوی بودند که کلیسا از آن‌ها ترس داشت و به همین خاطر عبارت «روستایی» رو به عبارت «شیطانی» تغییر داد و آن‌ها را شیطان‌پرست جلوه داد.