بریده‌هایی از کتاب مردی که به شیکاگو رفت

"اگرچه انگلیسی زبان بومی من و آمریکا سرزمین بومی من بود، آن زن، یک خارجی، می‌توانست یک مغازه را اداره کند و در محله‌ای امرار معاش کند که من حتی نمی‌توانستم در آن زندگی کنم"

اگر می‌دانستند چه اتفاقی ممکن است بیفتد، هرگز نمی‌گذاشتند میلیون‌ها آدمِ سرگشته و شکست‌خورده کنار هم بنشینند و ساعت‌ها با هم حرف بزنند، چون از حرف‌هایشان درکی جدید از زندگی در حال تولد بود و به محض اینکه این درک جدید از خود شکل می‌گرفت، هیچ قدرتی نمی‌توانست تغییرش دهد.

احساس می‌کنم گذشتهٔ آمریکا زیادی سطحی و شخصیت ملی‌اش زیادی خوش‌بین است، اخلاق آمریکایی آن‌قدر از تنفر نژادی اشباع شده که نمی‌تواند از عهدهٔ کاری پیچیده و عظیم برآید. از لحاظ فرهنگی، سیاه نمایانگر تناقض است: او بخشی بنیانی از جامعه است اما توسط جریان فرهنگ آمریکایی از جامعه کنار گذاشته شده است