کتاب بنیاد (جلد اول؛ بنیاد)

آنچه برای ما تعریف می‌شود، کنش‌ها و واکنش‌های بی‌اهمیتِ مشتی آدمِ بی‌اهمیت است در برابرِ وقایعی که مقیاسشان به زور و زحمت در خیالِ شخصیت‌ها می‌گنجد.

آتش‌خوار باید همیشه آتش بخورد؛ حتا اگر مجبور شود خودش آتش را به راه بیندازد.

اورسی گفت: «این‌طور هم می‌شود گفت. نکند هاردین یک سلاحِ مخفی دارد. شاید مثلاً با آن سلاح...» سرماک به طعنه گفت: «بله... یک دلقکِ گنده که در یک لحظهٔ روانشناسانهٔ مهم از توی جعبه می‌پرد بیرون و چنان وینیس را می‌ترسانَد که قالب تهی کند. اگر قرار باشد بنیاد به سلاحِ مخفی امید ببندد، بهتر است از همین الان خودش را منفجر کند و دردِ تعلیق و انتظار را به جان نخرد.»

«می‌دانم. آتش‌خوار باید همیشه آتش بخورد؛ حتا اگر مجبور شود خودش آتش را به راه بیندازد.

«وقتی من سرکردهٔ این بنیاد بشوم، می‌خواهم هیچ کاری نکنم. هیچ. صددرصد هیچ. رازِ این بحران هم همین است.»

اگر قرار باشد بنیاد را در یک جمله خلاصه کنم، می‌گویم «نمایشِ برتریِ جبرِ تاریخ و قدرتِ مقاومت‌ناپذیرش که بشر را به پیش می‌بَرَد.»