کتاب قبرستان عمودی

وقتی عزیزترین کس آدم می‌ره یه بخشی از وجود آدم رو با خودش می‌بره. یه جایی از وجود آدم برای همیشه خالی می‌مونه. این جای خالی می‌شه جای رفت و آمد هزار فکر و خیال، هزار جور حسرت و افسوس. حسرت اینکه چرا وقتی بود خوب تماشاش نکردی، خوب باهاش حرف نزدی، خوب به حرفاش گوش نکردی. یه عزیز وقتی می‌ره، رفتنش هر طور که فکر کنی ناگهانیه، حتی اگه خیلی پیر باشه، حتی اگر مدت‌ها مریض بوده باشه، رفتنش باور نکردنیه چون یه تیکه از وجود تو رو هم با خودش می‌بره

شاید بزرگ‌ترین نعمت الهی به انسان نعمت فراموشی باشد. اینکه بتوانی خاطرات تلخ را فراموش کنی. اینکه بتوانی روزگار شیرین گذشته را از یاد ببری و به آنچه نصیبت شده عادت کنی و باور کنی که از اول روزگارت همین بوده، نعمت بزرگی است.

«یه چیز همیشه یادت باشه، آدم حسابی همیشه سؤال داره. هر وقت بی‌سؤال بودی بدون که وضعت خیلی خرابه.»

«می‌گن مدرسهٔ جدید محل کفره، می‌گن علم جغرافیا بچه‌ها رو بی‌خدا می‌کنه، می‌گن من کفر می‌گم.» و بعد یک‌مرتبه صدایش را بالاتر برد و گفت: «من کفر نمی‌گم. از آگاهی، از علم کفر درنمی‌آد. اون جهله که کفره، کافر کسی‌یه که جاهله، کسی که از حقیقت خبر نداره. اگر این‌طور نبود چرا گفتن که بهترین بندهٔ خدا کسی‌یه که علمش بیشتر از بقیه باشه، عالِم کافر نمی‌شه، جاهل کافر می‌شه چون جاهله، چون آگاهی نداره، چون نمی‌دونه.»

«جهل فقر می‌آره و فقر جهل، برای نجات مردم از این‌همه بدبختی باید جهل رو از بین برد.»

شاید بزرگ‌ترین نعمت الهی به انسان نعمت فراموشی باشد. اینکه بتوانی خاطرات تلخ را فراموش کنی. اینکه بتوانی روزگار شیرین گذشته را از یاد ببری و به آنچه نصیبت شده عادت کنی و باور کنی که از اول روزگارت همین بوده، نعمت بزرگی است

«جهل فقر می‌آره و فقر جهل، برای نجات مردم از این‌همه بدبختی باید جهل رو از بین برد.»

وقتی عزیزترین کس آدم می‌ره یه بخشی از وجود آدم رو با خودش می‌بره. یه جایی از وجود آدم برای همیشه خالی می‌مونه. این جای خالی می‌شه جای رفت و آمد هزار فکر و خیال، هزار جور حسرت و افسوس. حسرت اینکه چرا وقتی بود خوب تماشاش نکردی، خوب باهاش حرف نزدی، خوب به حرفاش گوش نکردی. یه عزیز وقتی می‌ره، رفتنش هر طور که فکر کنی ناگهانیه، حتی اگه خیلی پیر باشه، حتی اگر مدت‌ها مریض بوده باشه، رفتنش باور نکردنیه چون یه تیکه از وجود تو رو هم با خودش می‌بره.»

همهٔ اهل عالم از فقیر و غنی روزی از روزهای خدا پا به این دنیا می‌گذارند و روزی دیگر از آن پا برمی‌دارند. اما آنچه هر کس را از دیگری جدا می‌کند کیفیت گذراندن فاصلهٔ میان این دو روز است، نه زمان آمدن و رفتن.

وقتی عزیزترین کس آدم می‌ره یه بخشی از وجود آدم رو با خودش می‌بره. یه جایی از وجود آدم برای همیشه خالی می‌مونه. این جای خالی می‌شه جای رفت و آمد هزار فکر و خیال، هزار جور حسرت و افسوس. حسرت اینکه چرا وقتی بود خوب تماشاش نکردی، خوب باهاش حرف نزدی، خوب به حرفاش گوش نکردی. یه عزیز وقتی می‌ره، رفتنش هر طور که فکر کنی ناگهانیه، حتی اگه خیلی پیر باشه، حتی اگر مدت‌ها مریض بوده باشه، رفتنش باور نکردنیه چون یه تیکه از وجود تو رو هم با خودش می‌بره.»

شاید بزرگ‌ترین نعمت الهی به انسان نعمت فراموشی باشد. اینکه بتوانی خاطرات تلخ را فراموش کنی.

«یه چیز همیشه یادت باشه، آدم حسابی همیشه سؤال داره. هر وقت بی‌سؤال بودی بدون که وضعت خیلی خرابه.»

گفت: «من کفر نمی‌گم. از آگاهی، از علم کفر درنمی‌آد. اون جهله که کفره، کافر کسی‌یه که جاهله، کسی که از حقیقت خبر نداره. اگر این‌طور نبود چرا گفتن که بهترین بندهٔ خدا کسی‌یه که علمش بیشتر از بقیه باشه، عالِم کافر نمی‌شه، جاهل کافر می‌شه چون جاهله، چون آگاهی نداره، چون نمی‌دونه.»

فکر کردم که شاید آدم از یک جایی به بعد توی عمرش یا بعد از مرگش می‌تواند چشم‌هایش را از دیوار بزرگ و روشن سینماتوگراف بگیرد و به پشت سوراخ نگاه کند و از اصل ماجرا سر دربیاورد.

شاید بزرگ‌ترین نعمت الهی به انسان نعمت فراموشی باشد. اینکه بتوانی خاطرات تلخ را فراموش کنی. اینکه بتوانی روزگار شیرین گذشته را از یاد ببری و به آنچه نصیبت شده عادت کنی و باور کنی که از اول روزگارت همین بوده، نعمت بزرگی است.

شاید بزرگ‌ترین نعمت الهی به انسان نعمت فراموشی باشد. اینکه بتوانی خاطرات تلخ را فراموش کنی. اینکه بتوانی روزگار شیرین گذشته را از یاد ببری و به آنچه نصیبت شده عادت کنی و باور کنی که از اول روزگارت همین بوده، نعمت بزرگی است.