بریده‌هایی از کتاب شجاعت رنج بردن

«چیزهایی را در تاریکی آموخته‌ام که هرگز نمی‌توانستم در روشنایی یاد بگیرم،

هیچ آگاه‌شدنی بدون درد نیست

«ولی هیچ دلیلی نداشت که از اشک‌هایمان شرمنده باشیم؛ چراکه اشک‌ها شاهد این بودند که انسانی بیشترین شجاعت را از خود نشان داده است؛ شجاعت رنج‌بردن.» ــ ویکتور امیل فرانکل، انسان در جست‌وجوی معنا

بدون رنج می‌توان درد را تجربه کرد؛ اما بدون درد نمی‌توان رنج را تجربه کر

درحالی‌که درد ممکن است راه‌حلی داشته باشد، رنج ماندنی است و ممکن است حل‌نشدنی باشد. برخی از رنج‌ها چنان عمیق، چنان شدید یا چنان سمج‌اند که اساساً افراد را به‌گونه‌ای ماندگار تغییر می‌دهند و آن‌ها را وامی‌دارند تا با واقعیت‌های اصلی وجودی زندگی کنار بیایند.

بااین‌حال رنج معمولاً با نیش تیزی شروع می‌شود که مددجو را به مرحله‌ای می‌برد که ما آن را غروب می‌نامیم.

ولی هیچ دلیلی نداشت که از اشک‌هایمان شرمنده باشیم؛ چراکه اشک‌ها شاهد این بودند که انسانی بیشترین شجاعت را از خود نشان داده است؛ شجاعت رنج‌بردن

برخی از رنج‌ها چنان عمیق، چنان شدید یا چنان سمج‌اند که اساساً افراد را به‌گونه‌ای ماندگار تغییر می‌دهند و آن‌ها را وامی‌دارند تا با واقعیت‌های اصلی وجودی زندگی کنار بیایند.

چیزهایی را در تاریکی آموخته‌ام که هرگز نمی‌توانستم در روشنایی یاد بگیرم، چیزهایی که زندگی‌ام را بارهاوبارها نجات داده‌اند؛ به‌طوری‌که در واقع فقط یک نتیجهٔ منطقی می‌توان از آن گرفت: من به همان اندازه که به روشنایی احتیاج دارم، به تاریکی هم احتیاج دارم.

«سقوط» ناشی از رنج (که ممکن است مانند تجربهٔ پستی‌های معنوی یا یأس باشد) در واقع بخشی ضروری برای رسیدن به ارتفاعات معنوی جدید است.

زندگی ما عمیقاً با رنج شکل گرفته است.

مردم اذعان می‌کردند که در غیاب فشار روانی، کشمکش و رخدادهای منفی خوش‌حال‌اند. در مقابل، معنا درست هنگامی وجود داشت که آن‌ها دچار فشار روانی و کشمکش یا در سختی بودند.

وقتی افراد از درد اجتناب می‌کنند، مسائل مثبت زندگی را نیز از دست می‌دهند.

«شرم قدرتش را از بیان‌ناپذیری‌اش می‌گیرد

«ولی هیچ دلیلی نداشت که از اشک‌هایمان شرمنده باشیم؛ چراکه اشک‌ها شاهد این بودند که انسانی بیشترین شجاعت را از خود نشان داده است؛ شجاعت رنج‌بردن.»

ولی هیچ دلیلی نداشت که از اشک‌هایمان شرمنده باشیم؛ چراکه اشک‌ها شاهد این بودند که انسانی بیشترین شجاعت را از خود نشان داده است؛ شجاعت رنج‌بردن.

مشقت در تقابل با خوش‌حالی است؛ ولی مردم در چنین موقعیتی معنا را پیدا می‌کنند.

اگر قلباً بپذیرید که رنج بخشی از طبیعت زندگی است، تردیدی نیست که در برابر دشواری‌های زندگی تحمل بیشتری خواهید داشت.»

تأثیرات مثبت معنا بر سلامتی ظاهراً فقط برای کسانی است که معنا را پیدا می‌کنند و نه برای کسانی که صرفاً آن را جست‌وجو می‌کنند.

که اضطراب و رنج تا حدی ناشی از انزوای دائم همهٔ انسان‌ها و بی‌معنایی ذاتی جهانی است که تنها قطعیت آن مرگ است. (۱ و ۲) هر شخصی ذاتاً تنهاست و تا عمر دارد دنبال راه‌هایی برای برقراری ارتباط با دیگران و ایجاد معناست.

(۱۱) پرورش معنا در اکنون می‌تواند افراد را برای سختی یا رنج دوباره در آینده بهتر آماده کند.

مددجوها می‌توانند با طراحی یک روال و رعایت یک برنامه، در زندگی‌شان حس کنترل ایجاد کنند. حتی نمونه‌های کوچک‌تر ساختار، مانند بیدارشدن سر ساعتی مشخص یا ورزش قبل از شام، ممکن است موقع به‌اوج‌رسیدن اضطراب وجودی آسایش فراهم کند.

مشقت در تقابل با خوش‌حالی است؛ ولی مردم در چنین موقعیتی معنا را پیدا می‌کنند.

تجربهٔ درد بد نیست؛ فقط دردناک است

در برخی موارد، درد بخشِ ضروریِ رشد است

چیزهایی را در تاریکی آموخته‌ام که هرگز نمی‌توانستم در روشنایی یاد بگیرم، چیزهایی که زندگی‌ام را بارهاوبارها نجات داده‌اند؛ به‌طوری‌که در واقع فقط یک نتیجهٔ منطقی می‌توان از آن گرفت: من به همان اندازه که به روشنایی احتیاج دارم، به تاریکی هم احتیاج دارم.

کسی که روزی دوستش داشتم، جعبه‌ای پر از تاریکی به من داد. سال‌ها طول کشید تا بفهمم این هم یک هدیه بوده است.

باید مددجوها را تشویق کرد تا به‌دنبال حمایت اجتماعی باشند، روابط نزدیک خود را حفظ و با چیزی بزرگ‌تر از خودشان ارتباط برقرار کنند.

هیچ‌کس نمی‌تواند تمام وقایع زندگی را توضیح دهد. هیچ‌کس کنترل کامل ندارد و هیچ‌کس ذاتاً از دیگران ارزشمندتر یا بهتر نیست.

وقتی افراد از درد اجتناب می‌کنند، مسائل مثبت زندگی را نیز از دست می‌دهند.