کتاب هنر گفت و گو

کم‌رویی و مغرور بودن دو مقولهٔ جداگانه است، اما جلوهٔ بیرونی آن‌ها می‌تواند یکسان باشد.

به‌جای اینکه صبر کنید کسی به سراغتان بیاید و سر صحبت را با شما باز کند، می‌توانید خود انتخابگر هم‌صحبت خود شوید. فکر جالبی است: شما خودتان انتخاب می‌کنید. حتی ممکن است لذت‌بخش هم باشد!

صحبت‌گشاهای کاری ۱. معمولاً روز کاری خود را چطور می‌گذرانی؟ ۲. چطور به چنین اعتقادی رسیده‌ای؟ ۳. از اول چطور شد که دست به این حرفه / زمینهٔ کاری زدی؟ ۴. چه چیز موجب علاقه‌مندی شما به این رشتهٔ کاری / آموزشی / پژوهشی شد؟ ۵. کدام ویژگی کارتان باعث می‌شود تا کار برایتان خوشایند باشد؟ ۶. شما یا شرکت شما به دلیل داشتن کدام خصوصیات است که از رقبای خود متمایز می‌شود؟ ۷. چرا شرکت شما... می‌کند؟ ۸. از بعضی چالش‌های موجود در کارتان بگویید. ۹. روند کار خود را چطور پیش‌بینی می‌کنید؟

کم‌رویی و مغرور بودن دو مقولهٔ جداگانه است، اما جلوهٔ بیرونی آن‌ها می‌تواند یکسان باشد.

ما همه مردمی معمولی هستیم که فقط به زندگی خود مشغولیم. دغدغه‌مان برآمدن از پس هزینه‌های زندگی، درس و مشق فرزندانمان، برنده شدن تیم موردعلاقه‌مان، گرفتن ارتقا در کار، مراقبت از پدر و مادر پیرمان، پیدا کردن اوقاتی برای تفریح و استراحت کردن است. شباهت‌های ما بیشتر از تفاوت‌هایمان است و وجوه اشتراکمان با دیگر انسان‌ها دست‌مایهٔ ارتباط و اختلاط است.

گوش دادن چیزی فراتر از شنیدن است، سطحی از درگیر شدن در ارتباط است که فراتر از بازگویی محتوای پیام است.

مردان و زنان درحالی‌که کلام کاملاً یکسانی را به کار می‌گیرند اما مقاصد کاملاً متفاوتی را در سر دارند.

من با دادن راه‌حل با او همدردی نکرده بودم، کار من نوعی گستاخی بود، او از من نخواسته بود مشکلاتش را حل کنم، او به دنبال حکمت و دانایی بی‌پایان من نبود و فقط یک جفت گوش شنوا می‌خواست. کافی است که تنها گوش بسپارید و فقط وقتی از شما خواسته شد، پند و اندرز بدهید.

وقتی برای جدا شدن از یک گفت‌وگو برنامه‌ریزی می‌کنید، به خاطر بیاورید که از ابتدا به چه منظوری با آن فرد وارد گفت‌وگو شدید و بعد دوباره بر سر همان موضوع برگردید، این کار موجب می‌شود که گفت‌وگویی معنی‌دار انجام داده باشید و بتوانید راحت‌تر کنار بکشید.

قبل از هر چیز اطلاعاتی دربارهٔ خودتان در اختیار طرف مقابل بگذارید که دشوار و بحث‌برانگیز نباشد. از چیزهایی بگویید که آسان، ساده و مثبت باشد.

همیشه دربارهٔ رویدادها و مسائلی که زندگی جاری ما را تحت تأثیر قرار می‌دهد اطلاعات به‌روز داشته باشید.

هنگامی که سر قرار هستید، فقط بر موقعیتی که در آن قرار دارید تمرکز کنید و دغدغهٔ این را نداشته باشید که طرف مقابل دربارهٔ شما چه فکر می‌کند.

موفقیت از آن شماست فقط کافی است قدم اول را بردارید و امتحان کنی

گپ‌های معمولی و حرف‌های غیررسمی ِمجلس‌گرم‌کن برای ایجاد همدلی، تشکیل تیمی منسجم و افزایش موفقیت، فرصتی را فراهم می‌کند.

اگر اسم کسی را به بهانهٔ اینکه نام دشواری است غلط یاد بگیرید و تکرار کنید، در واقع برای طرف مقابل حاوی این پیام است که برای او آن‌قدر ارزش قائل نیستید که به‌خاطرش خود را به زحمت بیندازید.

گوش دادن بادقت سه بخش دارد: بصری، کلامی و ذهنی.

مهم‌ترین چیزی که دربارهٔ او فهمیدم این بود که چرا آن موقع در کافه برای صحبت با من پا پیش نگذاشته بود، در آن زمان من مطمئن بودم که دلیل اکراه او از پیش‌قدم شدن این است که در من عیب و ایرادی دیده است. شاید قدّم زیادی بلند بود یا هنوز اضافه‌وزن داشتم یا اصولاً مرا متناسب با خودش نمی‌دانست اما من کاملاً در اشتباه بودم، اصلاً مشکل به من مربوط نبود و خود او بود که مشکل داشت. او کم‌روتر از آن بود که بتواند پیش‌قدم شود.

اگر خودم تمام جرئتم را جمع نمی‌کردم، هرگز نمی‌توانستم به دیدار مردی نائل شوم که بعدها بخشی از زندگی‌ام شد.

به قول بازیکن معروف بیسبال باب، روث: «نگذارید ترس از اینکه توپ را به خارج از زمین می‌اندازید مانعی بر سر راهتان باشد.»

ویل راجرز هنرپیشه، مفسر و شخصیتی محبوب میان آمریکایی‌ها می‌گوید: «از درخت بالا برو. آنجاست که مملو از میوه است.» اگرچه شاید بالا رفتن از درخت نسبت به ماندن در پای آن پرخطرتر باشد اما با ماندن به‌ندرت میوهٔ شیرین به کف می‌آید.

فردی پذیرا به شمار می‌آید که گهگاه به شما نگاه می‌کند، به‌طور جدی در هیچ گفت‌وشنید دیگری دخیل نیست و مشغول به کار دیگری هم به نظر نمی‌رسد، مثلاً روزنامه نمی‌خواند یا با رایانه کار نمی‌کند. فردی دارای این ویژگی‌هاست که تنهاست، چیزی می‌خورد یا سر میزی تنها نشسته است یا بدون هیچ همراهی در سالن این‌ور و آن‌ور می‌رود. این جور آدم‌ها معمولاً از آن دسته‌اند که منتظر می‌شوند کسی به سراغشان بیاید و با آن‌ها صحبت کند؛ به من اعتماد کنید، من از این‌جور آدم‌ها زیاد دیده‌ام، آن‌ها معمولاً باهوش، جالب، پذیرا و غالباً خجالتی‌اند. اگر به سراغشان بروید و سر صحبت را با آن‌ها باز کنید، به شما مثل یک ناجی نگاه می‌کنند.

غالباً در هریک از مجالس کسی پیدا می‌شود که تنها در گوشه‌ای ایستاده یا سر یک میز نشسته باشد. معطل نکنید؛ چشم به چشمانش بیندازید و شما اولین لبخند را تحویل او بدهید

آغاز گفت‌وگو مانند هر چیز ناآشنای دیگری از آنچه واقعاً هست بسیار دشوارتر به نظر می‌رسد.

غالباً او سعی می‌کرد چیزی بگوید و برای حرفی که می‌زد دلایل منطقی بیاورد، اگر من موافق نبودم وسط حرفش می‌پریدم و نمی‌گذاشتم حرفش را تمام کند، حاضر نبودم سه دقیقه صبر کنم تا آنچه را که می‌خواهد بگوید و به نظرم سه دقیقه زمانی به‌اندازهٔ ابدیت بود. همهٔ راهزن‌ها مثل من فکر می‌کنند. ما حرف دیگران را درست در میانهٔ آن قطع می‌کنیم چون فکر می‌کنیم می‌دانیم که می‌خواهد بعد از این چه بگوید و نمی‌خواهیم وقتمان تلف شود یا مطمئنیم به‌هرحال طرف مقابل اشتباه فکر می‌کند و عجله داریم به او بفهمانیم که فکرش اشتباه است.

وقتی نظرتان را در جمع مطرح می‌کنید، اطمینان حاصل کنید که دیگران متوجه این نکته هستند که شما فقط نظر شخصی‌تان را طبق تجارب خودتان می‌گویید. یک سؤال وجود دارد که وقتی به‌جا پرسیده شود احتمال این را که کسی در جایگاه عقل‌کل قرار گیرد از بین می‌برد؛ این سؤال چهارکلمه‌ای این است: «شما چه فکر می‌کنید؟»

واقعیت این بود که بیل به پند و اندرز من نیازی نداشت، او تنها به همدردی من نیاز داشت. فقط می‌خواست دربارهٔ مشکلاتش حرف زده باشد و بگوید که در سرش چه می‌گذرد. من با دادن راه‌حل با او همدردی نکرده بودم، کار من نوعی گستاخی بود، او از من نخواسته بود مشکلاتش را حل کنم، او به دنبال حکمت و دانایی بی‌پایان من نبود و فقط یک جفت گوش شنوا می‌خواست. کافی است که تنها گوش بسپارید و فقط وقتی از شما خواسته شد، پند و اندرز بدهید.

مطمئناً با این کار حس می‌کنید از منطقهٔ امن خود خارج شده‌اید ولی برای اینکه دستتان به میوهٔ دلخواهتان برسد چاره‌ای جز بالا رفتن از درخت نیست.