کتاب امضای کوچک: کتابی برای حضرت علی‌اصغر نکته‌ها، درس‌ها و آموزه‌های تربیتی امروزی‌اش

تنها کسی که در کربلا برایش نماز گزارده شد و دفنش کردند، علی‌اصغر (ع) بود: «إِنَّ شَانِئَکَ هُوَ الْأَبْتَر

ماجرای دفن ایشان کنار قلب امام حسین در منابع معتبر بیان نشده است. ظاهراً مبنای این بحث یک رؤیا بوده است. شاید هم منظور از دفن کنار امام، کاربرد مجازی آن باشد و نه کاربرد حقیقی آن؛ به این معنا که به دنبال مزار او نباشید، جایگاه او در کنار قلب امام است...

«بِأَی ذَنْبٍ قُتِلَتْ» به کدامین گناه کشته شد؟!

سئوال کرد پدر را بزنم یا پسر را؟ گفت همان که لشگر را به هم ریخته...

امام با صدای بلند صدا زد: «هل من معین یعیننا لوجه الله؛ آیا کسی هست برای خدا مرا یاری کند.»

حسین علیه‌السلام گفت: «به نام خدا و یاری خدا و بر دین پیامبر خدا!». آن‌گاه، سرش را به سوی آسمان، بالا بُرد و گفت: «خدای من! تو می‌دانی که آنان، مردی را می‌کشند که جز او، فرزند پیامبری بر روی زمین نیست».

کربلا، قصه شگفتی است. قصه بلوغ کودکان در شیرخوارگی قصه تشنه‌کامی کوچک است که فاتح همه آب‌های بهشت است.

به ما بیاموز راه و رسم معیت با امام را! «از ولادت تا شهادت با حسین لحظه‌لحظه کرده عادت با حسین سینه‌اش سینای سرّالله بود تا خدا او را فقط یک آه بود»

«خوش به‌حال پسر فاطمه که می‌بیند دور او جمع شدند از همه سو حیدرها باز هم نام، علی‌بن‌حسین‌بن‌علی‌ست کوری چشم حسود همه دیگرها هر علی‌بن‌حسینی متولد بشود ترکی می‌خورد انگار در خیبرها»

. آن‌ها که در حقانیت امام حسین شک دارند، می‌گویند: همه داستان کربلا یک طرف، این کودک را برای چه کشتند؟ بی‌دین‌ها هم این‌جا حق می‌دهند...

«اگر من فیلمی از کربلا بسازم، علی‌اصغر را نشان نخواهم داد. چون هیچ‌کس باور نمی‌کند که این‌همه قساوت قلب نسبت به کودکی وجود داشته باشد.»

در «زیارت ناحیه مقدّسه» آمده است: «سلام بر عبداللّه‌بن‌الحسین، کودک شیرخواره تیرخورده ضربت‌خورده به‌خون‌تپیده که خونش به آسمان، پرتاب شد و در دامان پدرش، با تیر، سربُریده شد! خدا لعنت کند حَرمَلَه‌بن‌کاهِل اسدی و هم‌راهانش را که به او تیر زدند!»

علی‌اصغر، امضای مظلومیت حسین و معصومیت عاشوراست.

هر علی‌بن‌حسینی متولد بشود ترکی می‌خورد انگار در خیبرها»

«مرا ببخش که مجبور می‌شوم در شعر  بیاورم کلماتی شبیه حرمله را»

داستان کربلا رو به پایان است، خود را به دستان پدر بسپار تا آسمانی شوی که هر کس به دستان حسین رسید، عرشی شد. این راز داستان حسین است و این قصه هنوز جاری... «مَنْ‌ زَارَ قَبْرَ الْحُسَینِ‌ ع بِشَطِّ الْفُرَاتِ کانَ کمَنْ زَارَ اللَّهَ فَوْقَ عَرْشِهِ‌.» این‌جا تمام عرش، مهمان زمین است!

«یا رَازِقَ الطِّفْلِ‌ الصَّغِیرِ یا رَاحِمَ‌ الشَّیخِ الْکبِیرِ»

«خوش به‌حال پسر فاطمه که می‌بیند دور او جمع شدند از همه سو حیدرها باز هم نام، علی‌بن‌حسین‌بن‌علی‌ست کوری چشم حسود همه دیگرها هر علی‌بن‌حسینی متولد بشود ترکی می‌خورد انگار در خیبرها»

فرشتگان فرود می‌آمدند، خون علی‌اصغر را می‌گرفتند و به عنوان ارمغان به آسمان، مقابل چشم خدا می‌بردند.

وقتی ازحضرت زینب (س) سؤال کردند چرا این خون را به آسمان پرتاب کرد؟ در جواب فرمود: اگر این خون پرتاب نمی‌شد، آسمان فرو می‌ریخت.

ابن‌فرقد گفت حضرت صادق علیه‌السلام فرمود سوره فجر را در نمازهای واجب و مستحب خود بخوانید، زیرا آن سوره حسین علیه‌السلام است. به آن سوره کمال اشتیاق را داشته باشید. خدا شما را رحمت کند.

«السَّلَامُ عَلَی عَبْدِ اللَّهِ‌بن‌الْحُسَینِ الطِّفْلِ الرَّضِیعِ‌ الْمَرْمِی‌ الصَّرِیعِ‌ الْمُتَشَحِّطِ دَماً الْمُصَعَّدِ دَمُهُ فِی السَّمَاءِ الْمَذْبُوحِ بِالسَّهْمِ فِی حَجْرِ أَبِیهِ لَعَنَ اللَّهُ رَامِیهُ حَرْمَلَةَ‌بن‌کاهِلٍ الْأَسَدِی وَ ذَوِیه‌» در «زیارت ناحیه مقدّسه» آمده است: «سلام بر عبداللّه‌بن‌الحسین، کودک شیرخواره تیرخورده ضربت‌خورده به‌خون‌تپیده که خونش به آسمان، پرتاب شد و در دامان پدرش، با تیر، سربُریده شد! خدا لعنت کند حَرمَلَه‌بن‌کاهِل اسدی و هم‌راهانش را که به او تیر زدند!»

این‌جا مدرسه کربلاست و امام حسین را خداوند به عنوان معلم این دیار انتخاب کرده است. آخر حسین را همه می‌شناسند، دوست‌داشتنی‌ترین معلم روی زمین! وقتی همه شیفته حسین شوند، بهتر درس‌هایش را می‌شنوند. معلم که دل‌بری کند، شاگرد بهتر حرف‌شنوی می‌کند.

علامه طهرانی از مرحوم حداد چنین نقل می‌کند که: «قنداقه نوزادان را تا چندماهگی در مجالس علم و محافل ذکر و حسینیه و محالّ عزاداری که نام حضرت سیدالشّهداء برده می‌شود، ببرند؛ چرا که نفس طفل هم‌چون مغناطیس است و علوم و اوراد و اذکار و قُدّوسیت روح امام حسین را جذب می‌کند. طفل گرچه زبان ندارد، ادراک می‌کند و روحش در دوران کودکی اگر در محلّ یا در محالّ معصیت برده شود، آن جرم و گناه او را آلوده می‌کند و اگر در محلّ و یا محالّ ذکر و عبادت و علم برده شود، آن پاکی و صفا را به خود می‌گیرد.

«تیر سه‌شعبه بر آن طفلک شش‌ماهه زدند یعنی اندازه عباس حسابش کردند» «یک تیر سه‌شعبه با خودش شر آورد سقای حسین را ز پا در آورد در حیرتم این تیر که سقا را کشت حالا چه بلایی سر اصغر آورد» «با اون سه‌شعبه‌ای که / عموتو کرد زمین‌گیر حرمله ‌ای عزیزم / تو رو گرفته از شیر»

«غم مخور ای کودک دُردی‌کشم من خودم تیر از گلویت می‌کشم غم مخور ای بهترین هم‌راز من غم مخور ای آخرین سرباز من غم مخور ای کودک خاموش من قتل‌گاهت می‌شود آغوش من در حرم زاری مکن از بهر آب چون خجالت می‌کشم من از رباب»

«بِأَی ذَنْبٍ قُتِلَتْ» به کدامین گناه کشته شد؟!

حماسی‌ترین گریه‌ای که تاریخ به خود دیده است، گریه حماسی کودکی در غریبانه‌ترین لحظه‌های میدان، گریه علی‌اصغر ذوالفقار علی در عاشوراست. کودکی بی‌زره به میدان آمده است، رجز می‌خواند بی‌واژه در نهایت عطش. کربلا باب الحوایجی دیگر  دارد، سرداری که بعد از ابوالفضل، مشکی از گریه و اشک‌آورده است. مگر باب الحوایج کسی نیست  که درها را می‌گشاید و بن‌بست‌ها را می‌شکند؟ اینک کودکی آمده است؛ نه! آخرین سردار آمده است تا بن‌بست بی‌یاوری حسین را بشکند. در پژواک صدای حسین که «هل من معین» می‌گوید چه کسی جز حنجر سپید و تشنه اصغر پاسخ می‌گوید؟ این گریه اعلام سربازی است، یعنی پدر! تنها نیستی؛ من هستم و حسین باز می‌گردد...

سلام حنجره معصوم! سلام اصغر! سلام آیت اکبر عاشورا! و سلام بر قلمی که اصغرنگار و راوی معصومیت سردار کوچک حسین است، سلام بر علی‌اصغری که نگاشت و علی‌اصغری که نگاشته شد؛ سلام [علیه] یوم ولد و...

هم‌چنین می‌فرمودند: «حتی بچه‌های سقط شده را هم نام‌گذاری کنید، چون در روز قیامت که مردم را به اسم می‌خوانند، بچه‌های سقط شده به پدران‌شان اعتراض می‌کنند که چرا برای ما اسم نگذاشتید؟!»