بریده‌هایی از کتاب اسفار سخن

خدایا همه وقتشان خوش بدار!

یادت باشد که آدم می‌تواند با تقدیر بجنگد و حتا به ارادهٔ خود عوضش کند!

پیش از لذت‌بردن از پیروزی، باید بخشی از بهترین سال‌های عمر را در راه رسیدن به هدف فدا کرد.

گفت که به پیشواز مصیبت نرود؛ وقتش که برسد، می‌تواند هر چقدر خواست گریه کند.

هر کدامشان به غصهٔ فروخوردهٔ خود پناه برده بود که هر لحظه اشک می‌شد و بیرون می‌ریخت.

باید اشک مصنوعی برایش تهیه می‌کردیم تا چشم‌هایش را از کوری نجات دهیم. ولی حالا تحریم این کار را غیرممکن کرده.

وَاللَّهُ بِکلِّ شَیءٍ عَلِیمٌ. (قرآن کریم، سورهٔ نور، آیهٔ ۳۵)

این‌طور احساس‌ها کم برایم پیش می‌آید، ولی وقتی بیاید خطا نمی‌کند.

همهٔ ما برای عزیزانی که آن‌جا داریم نگرانیم.

در آسمانِ رؤیاهایش سیر می‌کند.

تاجران و رباخواران و طمعکارانی که با استفاده از تحریم ثروتمند شدند، غارتمان کردند

زندگی نبرد غالب و مغلوب است، تنها چیزی که جایگاه تو را معلوم می‌کند، اراده و تصمیم خودت برای مبارزه است.

اسب‌ها مثل آدم‌هایند. بعضی‌شان اصیل‌اند و به صاحبشان کلک نمی‌زنند، بعضی دیگر پست‌فطرت‌اند و تا غافل بشوی لگد می‌زنند وسط چشم‌هایت...

شاید ما بارها در خیابان‌ها و جاهای مشترکی با هم بوده و خودمان خبر نداشته‌ایم...

حالا می‌فهمم گذشته به آن سادگی که خیال می‌کردم نمی‌میرد

جورِ تردیدناپذیری فهمیده بودم که چه دیوانهٔ قهاری است

چنین حیوان‌هایی بیشتر از این مردم بی‌گناه که بمبارانْ ناجوانمردانه می‌کُشدشان سزاوار مردن نیستند؟

انسان باید به رغم همهٔ جنگ‌ها و درگیری‌ها و فجایع و دریاهای خون و اشکی که به جبرِ شرایط واردشان می‌شود، زنده بماند