بریده‌هایی از کتاب بابا گوریو

زیرا می‌دانستند که قادر به تسکین دردهای هم نیستند، و استعداد همدردی‌شان به همان شنیدن داستان یکدیگر پایان می‌یافت.

می‌ترسید مردم مزخرف‌هایی بگویند. انگار حرف مردم به فدا کردن خوشبختی می‌ارزد!

چه کسی از روی قطع می‌تواند بگوید که، از قلب‌های خشکیده و جمجمه‌های خالی، دیدن کدام‌یک نفرت‌انگیزتر است؟

زن از رنج کشیدن به‌خاطر کسی که دوستش دارد لذت می‌برد!

قلب دختر بیچاره بدبخت و بینوا اسفنجی است که بسیار حریص به عشق است، اسفنج خشکی که به محض ریختن یک قطره عاطفه بی‌درنگ بزرگ می‌شود. اظهار عشق به دختر جوانی که در تنهایی نومیدی و فقر به سر می‌برد و از ثروت آینده‌اش چیزی نمی‌داند، مثل آن است که انسان در قمار دستی بیاورد که بردش حتمی باشد.

قلب‌های شریف نمی‌توانند روزگار درازی در این دنیا بمانند. آری درواقع احساسات عالی چگونه می‌تواند با یک اجتماع پست و تنک‌مایه و سطحی سازگار باشد؟

اگر خدا با ما این شوخی را بکند که در روز قیامت غایب باشد، آن وقت می‌بینید که این مردمان خوب چه قیافه تلخی به خود خواهند گرفت.

منطق اشخاص تهی‌مغز، که خود جز یاوه حرفی ندارند و به همین علت کنجکاو و فضول هستند، حکم می‌کند که هرکس که از کارهای خود چیزی نمی‌گوید می‌باید به کارهای بد اشتغال داشته باشد. پس ناچار تاجر متشخص کلاهبردار شد و مرد زن‌دوست پیر بی‌سروپا.

هرگاه کسی از روی فروتنی واقعی، یا از ضعف و یا از بی‌اعتنایی هرچیزی را تحمل کند، ما میل داریم همه‌چیز را بر او تحمیل کنیم. آیا ما همه دوست نداریم که نیرومندی خود را به زیان یک شخص یا یک چیز اثبات کنیم؟

هیچ کدامشان! کار دارند، خوابیده‌اند، نخواهند آمد! می‌دانستم. آدم باید بمیرد تا بداند اولاد یعنی چه!... آه! دوست من، زن نگیرید، بچه نداشته باشید! شما زندگی را به آنها می‌بخشید، آنها مرگ را به شما می‌دهند. شما آنها را به دنیا می‌آورید، آنها شما را از دنیا بیرون می‌کنند. نه، نخواهند آمد! ده‌سال است که من این را می‌دانم. گاه این را به خودم می‌گفتم، ولی جرأت نمی‌کردم باور کنم.

از ده شبی که جوانان می‌خواهند وقف کار کنند هفت شب صرف خواب می‌شود. برای بیدارماندن باید بیش از بیست‌سال داشت!

پول همه‌چیز به آدم می‌دهد، حتی اولاد. اوه!

قلب‌های شریف نمی‌توانند روزگار درازی در این دنیا بمانند.

اشخاص پست و حقیر احساسات خوب یا بد خود را با حقارت‌های مداوم ارضاء می‌کنند.

راستینیاک وقتی‌که خود را با لباس خوب، دستکش خوب، و کفش خوب دید، تصمیم تقوی را فراموش کرد. جوانان وقتی‌که به طرف بدی کشیده می‌شوند جرأت نمی‌کنند خود را در آیینه وجدان نگاه کنند، و حال آنکه پیران خود را در آن دیده‌اند: اختلاف این دو مرحله زندگی تنها در همین است.

اگر پدرها را زیر پا له کنند، میهن از دست خواهد رفت.

و چون برای بدبختی خود راه‌حلی جز مرگ نمی‌شناختند نسبت به دردناک‌ترین فاجعه سرد می‌ماندند.

هیچ‌چیز از این بدتر نیست که آدم بگذارد دیگران بفهمند چه نقایصی دارد.

آیا زندگی تو، سعادت تو، باید بسته به این باشد که خود را آنچه نیستی بنمایی؟

آری درواقع احساسات عالی چگونه می‌تواند با یک اجتماع پست و تنک‌مایه و سطحی سازگار باشد؟

کسی که بخواهد غذا درست بکند باید دست‌هایش را کثیف بکند. فقط باید بعد دست و رو را خوب شست.

می‌بایست مثل سربازی که در میدان جنگ است بکشد تا کشته نشود. فریب بدهد تا فریب نخورد؛ اوژن می‌بایست وجدان و قلب خود را در قدم اول دور بیندازد، ماسکی به صورت بزند، و با مردم بی‌رحمانه به میل خود بازی کند. و دور از نظرها، مانند مردم اسپارت، ثروت را به چنگ بیاورد، تا شایسته تاج افتخار باشد.

اگر ما جوان‌ها اطمینان داشتیم که واقعاً دوستمان می‌دارند، و همان‌طور که ما آماده انجام هرگونه فداکاری هستیم نسبت به ما گذشت‌هایی می‌شود، شاید هرگز غصه‌ای نمی‌داشتیم.

اگر پدرها را زیر پا له کنند، میهن از دست خواهد رفت.

انسان در پاریس باید بیدارخوابی بکشد تا بفهمد دوروبرش چه خبر است.

بچه جان، کسی که نخواهد گول عروسک‌ها را بخورد، باید کاملا وارد خیمه‌شب‌بازی بشود، و تنها به همین اکتفا نکند که از سوراخ پرده‌ها نگاه کند.

اگر در قلب مرد یک احساس غریزی باشد، همانا غروری است که حمایت همه‌ساعته از یک موجود ضعیف در او پرورش می‌دهد. شما عشق، یعنی حق‌شناسی گرم همه دل‌های صمیمی را نسبت به آنچه منشاء لذت آنهاست، به این احساس غرور بیفزایید، آن‌وقت بسیاری از غرایب اخلاقی مردم برای شما مفهوم خواهد گشت.

عشق و کلیسا هر دو جانماز زیبا می‌خواهند

هر بدی را که درباره دنیای اعیانی به تو بگویند، باور کن! از عهده هیچ شاعری برنمی‌آید که این زشتی و پلیدی را که با زور جواهر پوشیده شده است تصویر کند.

آدم باید بمیرد تا بداند اولاد یعنی چه!... آه!