کتاب آرزوهای بزرگ

خانم سنگین و باوقار گفت: «فکر کردن که کار آسانی است.» میس پاکت گفت: «راستی هم چه کاری از آن آسانتر!»

چه کسی می‌دانست من چه می‌خواستم؟ و وقتی خودم هم نمی‌دانستم چگونه می‌توانم بگویم؟

وجدان، هنگامی که آدمی را، چه کودک و چه سالمند، متهم می‌کند چیز بسیار مخوفی است.

ترسم به مراتب بیش از آن بود که آنچه را که درست و بر حق می‌دانستم انجام دهم، همچنان که جرأتم نیز به مراتب کمتر از آن بود که از آنچه نادرست می‌پنداشتم احتراز جویم.

عزیزم، گمان نمی‌کنم آدم به صرف اینکه به فکر کسی بوده است حقی نسبت به او پیدا کند.»

دانشمندی که مورد تعقیب غولی که ساخته و پرداخته خود اوست قرار می‌گیرد، بدبخت‌تر از من نبود که مورد تعقیب آفریننده خود بودم.

اغلب با خود فکر کرده‌ام که کمتر کسی به رازداری کودکانی که زیر سلطه ترس و وحشت‌اند واقف است. مهم نیست که وحشت چقدر نامعقول و بی‌اساس باشد، وجود خود وحشت کافی است.

چه دردناک و تأسف‌آور است که آدم از خانه و کاشانه خویش شرم داشته باشد. این ناسپاسی ننگبار کیفری بسزا به دنبال خواهد داشت و من به تجربه دریافته‌ام که از این دردناک‌تر چیزی نیست

زیرا فکر این کار که هنگام بیداری به خاطرم هجوم آورد افکار دیگر را به صورت توده‌ای مشوش و درهم، در مسافتی دور از من نگهداشت.

خورشید در حالی که می‌لرزید و می‌نالید و می‌ایستاد و چون گدایی خود را در وصله‌های ابر و پاره‌های مه پیچیده بود سینه‌مال پیش می‌آمد،