بریده‌هایی از کتاب راهنمای موسیقی دانان جوان

وانمود کنید همهٔ نوازندگان حرفه‌ای، نوجوانان، معلمان، افراد شاغلی که در اوقات‌فراغت خود به موسیقی می‌پردازند و بقیهٔ مشاوران در اتاق تمرینی بزرگ و خیالی جمع شده‌اند. عجب جمعیتی! آن‌ها منتظرند تا به شما نشان دهند که خبره شدن در نواختن ساز ارزش تلاش کردن را دارد.

«یاد بگیرید که ارتباط‌تان را با کسانی که از ارزش شما می‌کاهند قطع کنید و با افرادی دوست شوید که با شما رفتار خوبی دارند.»

موسیقی به من اجازه می‌دهد خودم را جوری بیان کنم که با کلمات نمی‌توانم.

«به اصطلاح‌های "سازِ دخترانه" یا "سازِ پسرانه" توجه نکنید.

«ما موسیقی‌دانان مثل ورزش‌کاران تمرین می‌کنیم. وقتی چند روز تمرین نکنید، مدتی طول می‌کشد تا به نقطه‌ای که پیش‌تر در آن قرار داشتید برگردید، چه برسد که بخواهید پیشرفت کنید!»

«تقریباً هیچ‌کس تمرین کردن را دوست ندارد… مجبورید وقت‌تان را صرف کار کردن روی چیزهایی کنید که نمی‌توانید انجام‌شان دهید و این باعث می‌شود دربارهٔ خودتان احساس بدی داشته باشید. این کار اغلب به‌شدت کسل‌کننده است، چیزی یکسان را بارها و بارها و بارها تکرار می‌کنید تا زمانی که آن را یاد بگیرید.»

«فقط بلند می‌شوم و شروع می‌کنم به بی‌هدف ساز زدن. برای چند دقیقه هم که شده زیاد به نوازندگی خود سخت‌گیر نباشید. شاد باشید. از این حقیقت لذت ببرید که می‌توانید انگشتان خود را بجنبانید، نفس بکشید و با بیرون دادنش چنین نُت زیبایی به وجود بیاورید.»

زمان‌های گوش دادن به موسیقی را می‌توان بخشی از تمرین به حساب آورد، چرا که در حال تربیت شنوایی خود هستید.

«اگر خودتان را تحت فشار بگذارید که عالی بنوازید، تضمین می‌کنم نخواهید توانست.» سخت‌گیری کم‌تر برای خوب نواختن از تنش‌های نوازنده می‌کاهد

موسیقی هدیه‌ای است که می‌توانیم با اهدای آن، در دیگران حسی خوب ایجاد کنیم و برای آن‌ها الهام‌بخش باشیم.»

ونزوئلا بیش از دویست ارکستر جوانان دارد که با هدف برانگیختن علاقه به موسیقی در میان جوانان محله‌های فقیرنشین، مثل جایی که او بزرگ شد، به‌رایگان درس‌های موسیقی ارائه می‌دهند؛ به این امید که اعتمادبه‌نفس، انضباط و کار گروهی که ثمرهٔ نوازندگی در ارکستر است به جوانان، فارغ از شغلی که در بزرگ‌سالی انتخاب خواهند کرد،‌ کمک کند.

نواختن موسیقی را به این خاطر دوست دارم که ژرف و عمیق است. کلی کار برای انجام دادن و کلی موضوع برای یاد گرفتن در این عرصه وجود دارد.»

جان آدامز، برندهٔ جایزهٔ پولیتزر، می‌گوید: «زمان لازم است تا در جایگاه آهنگساز صدای شخصی خود را پیدا کنید. اولین قطعه‌ای که "قطعهٔ جان آدامزی" واقعی به حسابش آوردم کاری است که در بیست و نُه‌سالگی نوشتم. نمی‌توان انتظار داشت که در کودکی به عنوان آهنگساز صدایی پخته و منحصربه‌فرد داشته باشید. موتزارت قادر بود در هجده‌سالگی شاهکار خلق کند چون به همان سبک مرسوم دوران خودش می‌نوشت و فقط این کار را بهتر از هر کس دیگری انجام می‌داد. امروزه از آهنگسازان انتظار می‌رود که سبک شخصی خودشان را خلق کنند. این چالش بسیار بزرگی است. من سبک‌های گوناگونی را تجربه کردم. پیدا کردن سبک شخصی اتفاقی بود که به‌تدریج افتاد.»

«حتی اگر موسیقی‌دانی حرفه‌ای نشوید، باز هم موسیقی چیزی است که می‌توانید در سراسر زندگی‌تان همیشه همراه خودتان داشته باشید.»

اندرو که نوازندهٔ پیانو است ادعا می‌کند که «حتی حرفه‌ای‌ها هم اشتباه می‌کنند.» آیا این حقیقت دارد؟ پائولا رابیسون، نوازندهٔ حرفه‌ای فلوت، می‌گوید: «بله، البته. ما که ماشین نیستیم. آدم‌ها اشتباه می‌کنند. اگر اجرایی بی‌نقص می‌خواهید، بروید سراغ سینتی‌سایزر. دیوانگی کردن و ریسک‌پذیر بودن همان چیزی است که اجرای زندهٔ موسیقی را هیجان‌انگیز می‌کند.»

جاشوئا رِدمن، که در مسابقهٔ مؤسسهٔ جَز تلونیوس مانک در سال ۱۹۹۱ موفق شد ترس و اضطرابش را مهار کند (و در مسابقه برنده شود)، توصیه می‌کند: «به پیامدهای احتمالی خوب یا بد نواختن فکر نکنید. اگر بیش‌ازحد نگران آن باشید، قادر نخواهید بود به بخشی از وجودتان که برای خلاقیت به آن نیاز دارید دسترسی داشته باشید. به لحظه‌ای که در آن هستید ایمان داشته باشید.»

«موسیقی می‌تواند همه نوع احساسی را در شما برانگیزد: شادی، اندوه، خشم و از این قبیل. اما من معتقدم مهم‌ترین موضوع در موسیقی لذت بردن از آن است! برای شادمانی و لذت بنوازید.»