کتاب چیرگی بر گسست ناشی از آسیب

موضوع روانپزشکی نه بخشی از وجود انسان، که تمامیت اوست. به قول مولوی: ای برادر تو همه اندیشه‌ای مابقی خود استخوان و ریشه‌ای

تجزیه، سازوکاری دفاعی است که فرد برای رویارویی با فشار روانی‌ای که از تحمل وی خارج است به خدمت می‌گیرد و در کوتاه‌مدت مانع فروپاشی بیشتر او می‌شود.

زمانی که در یک خانواده، کودک آسیب‌دیده‌ای که قربانی رفتار یکی از بزرگ‌ترهاست و به‌منظور حمایت به‌سوی بزرگ‌تری دیگر می‌رود، یکی از شایع‌ترین واکنش‌هایی که با آن روبه‌رو می‌شود سکوت و انکار است. در بهترین حالت، این بزرگ‌تر تلاش می‌کند آسیب را کم‌اهمیت جلوه دهد. (حالا که چیزی نشده...، خواسته باهات شوخی کنه...، منظوری نداشته) این کار به کودک آسیب‌دیده یا در معرض آسیب کمکی نخواهد کرد و چه‌بسا ابعاد آسیب را گسترده‌تر هم می‌کند.

گاه، وسعت و گستردگی آسیب چنان است که تنها با چشم بستن بر آن می‌توان به حیات خود در قالب فرد و جامعه ادامه داد. دیدن نیاز به شهامت رویارویی با تاریکی‌هایی را دارد که بسیاری آمادگی آن را در خود نمی‌بینند. چشم بستن بر آسیب وارد آمده به دیگری، گاه در خدمت پیشگیری از آسیب به خود است.

زمانی که افراد دچار آسیب می‌شوند، شخصیت آن‌ها به شکل کلی حول دو بخش عمده سازمان‌دهی می‌شود. بخشی متوجه عملکردهای زندگی روزمره می‌شود و از خاطرات سانحه و آسیب دوری می‌کند، درحالی‌که بخش دیگر به تجارب آسیب می‌چسبد و بر دفاع‌هایی که برای مواجهه با خطر طراحی شده‌اند متمرکز می‌شود