کتاب دو خیاط هندی

«به همین زودی ناامید شدی؟ این راه برنده شدن در زندگی نیست. حتی اگه زندگی ده بار تو را پرت کنه و زمین بزنه، پاشو و مبارزه کن.»

گوش کن عزیزم، زندگی همینه. دنیا اینجوری می‌چرخه. بعضی‌ها وسط ایستادند، بعضی‌ها هم کنار گوشه‌ها. برای اینکه رؤیاها به حقیقت بپیونده باید صبر داشته باشی. رؤیا هم مثل درخت گردو باید سر فرصت رشد کنه و میوه بده.

«نمیشه در زندگی دور خودت خط بکشی و از بیرون رفتن از میان آن خودداری کنی. گاهی باید از شکست‌ها پلکان درست کنی و به سمت موفقیت بالا بری. باید همیشه بین یأس و امید در زندگی یک تعادل موزون برقرار کنی.»

فکر می‌کنم حواس ما، هر پنج تا برای زندگی در یک دنیای خوب و زیبا طراحی شده‌اند. اما چون دنیایی که در آن زندگی می‌کنیم زشت و بد و ناموزون است، همان بهتر که روی همه حواسمان یک دستمال سیاه بیندازیم و فراموششان کنیم.

اگه زمان یک توپ پارچه بود، من همهٔ قسمت‌های بد و زشت آن را می‌بریدم! همهٔ شب‌های ترسناک را قیچی می‌کردم و قسمت‌های خوب و قشنگ را دوباره به هم می‌دوختم! آن وقت بیشتر قابل تحمل می‌شد! شاید از آن یک کت می‌دوختم و هرگز از تنم بیرون نمی‌آوردم! آن وقت همیشه خوش و خرم زندگی می‌کردم!