کتاب روان شناسی پول

باارزش‌ترین شکل ثروت این است که هر روز صبح از خواب بیدار شوم و بگویم: «امروز هر کاری که بخواهم می‌توانم انجام بدهم.»

پیش‌فرض این کتاب این است که ارتباط خوب با پول رابطهٔ کمی با هوش شما دارد و بیشتر به نحوهٔ رفتارتان بستگی دارد؛ و آموزش نحوهٔ رفتار سخت است، حتی برای افراد واقعاً باهوش. اگر نابغه‌ای کنترل احساسات خود را از دست بدهد، ممکن است فاجعه‌ای مالی ایجاد کند. عکس این مطلب هم درست است. افراد عادی و بدون تحصیلات اقتصادی هم می‌توانند ثروتمند باشند؛ اگر مهارت‌های رفتاری انگشت‌شماری را یاد بگیرند که هیچ ارتباطی با معیارهای رسمی هوش ندارند.

ارتباط خوب با پول رابطهٔ کمی با هوش شما دارد و بیشتر به نحوهٔ رفتارتان بستگی دارد؛

توانایی انجام آنچه می‌خواهید، در زمانی که می‌خواهید، با کسی که می‌خواهید، طی مدت‌زمانی که می‌خواهید، بسیار باارزش است. این بیشترین سودی است که پول پرداخت می‌کند.

قانونی آهنین در امور مالی این است که پول تا بیشترین میزان ممکن به دنبال بازدهی است. اگر دارایی پویایی داشته باشد ـ برای مدتی درحال افزایش مداوم باشد ـ برای گروهی از معامله‌گران کوتاه‌مدت دیوانگی محسوب نمی‌شود که فرض کنند به حرکت خود ادامه می‌دهد؛ نه نامحدود؛ بلکه برای مدت کوتاهی که به آن نیاز دارند.

رویدادهای دنباله‌ای باعث نجات می‌شوند.

سقف مقایسهٔ اجتماعی آن‌قدر بلند است که عملاً هیچ‌کس به آن نمی‌رسد. یعنی نبردی است که هرگز نمی‌توان در آن پیروز شد، یا این‌که تنها راه پیروزی این است که از ابتدا واردش نشوید ـ بپذیرید که ممکن است به‌اندازهٔ کافی داشته باشید، حتی اگر از اطرافیانتان کمتر باشد.

بهترین بخش پیشخدمتِ هتل بودن رانندگی با بعضی از بهترین ماشین‌ها تا نزدیکی پیاده‌رو است.

من عاشق این دیدگاه ولتر هستم که: «تاریخ تکرار نمی‌شود. انسان همیشه کار خودش را تکرار می‌کند.»

قانونی آهنین در امور مالی این است که پول تا بیشترین میزان ممکن به دنبال بازدهی است. اگر دارایی پویایی داشته باشد ـ برای مدتی درحال افزایش مداوم باشد ـ برای گروهی از معامله‌گران کوتاه‌مدت دیوانگی محسوب نمی‌شود که فرض کنند به حرکت خود ادامه می‌دهد؛ نه نامحدود؛ بلکه برای مدت کوتاهی که به آن نیاز دارند.

شاید ۹۹ درصد از آثاری که شخصی مانند برگروئن در زندگی‌اش به دست می‌آورد بعدها ارزش کمی داشته باشند. اما اگر یک‌درصدِ دیگر کار شخصی مانند پیکاسو از آب دربیاید، آن ۹۹ درصد اهمیتی ندارد. برگروئن می‌تواند بیشتر اوقات اشتباه کند ولی درنهایت به موفقیت شگفت‌انگیزی می‌رسد.

پشیمانی به‌خصوص زمانی دردناک است که برنامهٔ قبلی را رها و احساس کنید باید دوبرابر سریع‌تر در جهت دیگر بدوید تا زمان ازدست‌رفته را جبران کنید.

ما حتی ممکن است سبک‌های متفاوتی نداشته باشیم؛ بلکه فقط بازی‌های متفاوتی انجام دهیم.

«بعضی از درس‌ها را باید قبل از فهمیدن تجربه کرد.»

مطالعهٔ کتاب بدون تجربهٔ دنیای واقعی کافی نیست

شانس چیزی نیست که بتوان از آن الگوبرداری قابل‌اعتمادی کرد

برنامه‌ریزی مهم است، اما برنامه‌ریزی برای زمان‌هایی که کارها براساس برنامه‌ریزی پیش نمی‌رود مهم‌ترین بخش هر برنامه‌ریزی است.

اگر هدف شما احترام و تحسین است، مراقب باشید چگونه به دنبالش هستید. فروتنی، مهربانی و همدلی بیشتر از اسب بخار برای شما احترام به ارمغان می‌آورد.

اولین ایده ـ که ایدهٔ ساده‌ای است اما نادیده‌گرفتن آن هم آسان است ـ این است که ساختن ثروت ارتباط چندانی با درآمد یا بازدهی سرمایه‌گذاری شما ندارد، بلکه ارتباط زیادی با نرخ پس‌اندازتان

لحظه‌ای که مردم، بیش از آن چیزی که می‌توانند پرداخت کنند، وام می‌گیرند. لحظهٔ زشت و دردناکی است. مثل لحظه‌ای که کایوت در کارتون رودرانر به پایین نگاه می‌کند و متوجه می‌شود به دردسر افتاده و باسرعت درحال سقوط است.

یک قانون نانوشتهٔ خوب برای بسیاری از چیزها در زندگی این است که هر چیز شکستنی درنهایت می‌شکند. بنابراین اگر بخش‌های زیادی به کارکردن یک بخش متکی باشند و آن بخش خراب شود، باید منتظر فاجعه باشید. این یک تک‌نقطهٔ آسیب‌پذیر است.

مایکل بتنیک، سرمایه‌گذار، می‌گوید: «بعضی از درس‌ها را باید قبل از فهمیدن تجربه کرد.»

شانس و ریسک برادر هم هستند. هر دو به این واقعیت اشاره دارند که هر دستاورد در زندگی را نیروهایی غیر از تلاش‌های فردی هدایت می‌کنند. اسکات گالووی، استاد دانشگاه نیویورک، جمله‌ای دارد که بسیار مهم است هنگام قضاوت دربارهٔ موفقیت خودتان و دیگران آن را در نظر بگیرید: «هیچ‌چیز آن‌قدر که به نظر می‌رسد خوب یا بد نیست.»

شانس و ریسک هر دو واقعیت‌هایی هستند که نشان می‌دهند هر دستاوردی در زندگی را نیروهایی غیر از تلاش‌های فردی هدایت می‌کنند. آن‌ها به‌قدری شبیه هستند که نمی‌توانید، بدون احترام به یکی، دیگری را قبول داشته باشید. هر دویشان به این دلیل اتفاق می‌افتند: دنیا آن‌قدر پیچیده است که ۱۰۰ درصد اقدامات شما ۱۰۰ درصد نتایج را تعیین نمی‌کنند. حقیقتی مشابه هر دو را هدایت می‌کند: شما یک نفر در یک بازی هفت‌میلیاردنفری با بی‌شمار بخش تأثیرگذار هستید. تأثیر تصادفیِ اقداماتِ خارج از کنترلِ شما می‌تواند بیشتر از تأثیر اقدامات آگاهانه‌تان باشد.

بنابراین، کمتر روی افراد خاص و بررسی‌های موردی و بیشتر روی الگوهای کلی تمرکز کنید. مطالعهٔ یک فرد خاص می‌تواند خطرناک باشد، زیرا ما تمایل داریم نمونه‌های افراطی را مطالعه کنیم ـ میلیاردرها، مدیران عامل یا شکست‌های بزرگی که در صدر اخبار هستند ـ و این نمونه‌های افراطی معمولاً با توجه به پیچیدگی‌شان کمترین کاربرد را در موقعیت‌های دیگر دارند. هرچه نتیجه شدیدتر باشد، احتمال کمتری دارد که بتوانید درس‌های آن را در زندگی خودتان به کار ببرید؛ زیرا احتمال بیشتری دارد که نتیجه تحت‌تأثیر شانس یا ریسک خیلی زیادی باشد.

شخصی که با یک ماشین صدهزاردلاری رانندگی می‌کند ممکن است ثروتمند باشد. اما تنها اطلاعاتی که از ثروت او دارید این است که از قبل از خرید ماشین صدهزار دلار کمتر پول (یا صدهزار دلار بیشتر بدهی) دارد. این تمام چیزی است که دربارهٔ او می‌دانید.

«همیشه چیزهایی که قبلاً هرگز اتفاق نیفتاده‌اند، اتفاق می‌افتند.»

وقتی ممکن است در آینده دیدگاه شما به آنچه می‌خواهید تغییر کند، گرفتن تصمیم‌های طولانی‌مدتِ پایدار دشوار است.

در هر مرحله از زندگی‌مان تصمیم‌هایی می‌گیریم که عمیقاً بر زندگی کسی که قرار است باشیم تأثیر می‌گذارد، و پس از آن‌که تبدیل به آن افراد می‌شویم، همیشه از تصمیم‌هایی که قبلاً گرفته‌ایم خوشحال نیستیم.

هر شغلی زمانی‌که شغل شما نیست آسان به نظر می‌رسد، زیرا چالش‌هایی که یک نفر در این عرصه با آن‌ها روبه‌رو می‌شود، اغلب برای دیگران نامرئی است.